Reunión coa Xefa Territorial de Políticas Sociais María Xosé Fernández Laso

Dentro da campaña para a revisión do servizo no Punto de Encontro Familiar de Ourense hoxe fomos recibidas pola Xefa Territorial de Políticas Sociais María Xosé Fernández Laso. na reunión demos conta da campaña e dos tres níveis aos que estamos desevolvento a mesma deixando enriba da mesa as nosas reividicacións:

– A longo prazo: demandamos un marco normativo no que en casos de violencia machista os agresores vexan suspendidas as visitas ás crianzas.
– No medio prazo: Modificación do Decreto que regula os Puntos de Encontro Familiar para que os casos de violencia machista que chegan sexan abordados de forma específica a través de un protocolo.
– No inmeditato: Restituír a posibilidade de que as mulleres ususarias do PEF acudan acompañadas e demandar a coordenación das técnicas do PEF co resto de axentes que interveñen no proceso de acompañamento ás mulleres agredidas.

Seguimos!

Violencia Obstétrica en Ourense

[ Ourense ] Chamamento para recoller relatos de partos no hospital de Ourense onde xa se teñen denunciado prácticas de violencia obstétrica. Colaboras?

Queridas amigas mamás,

Son plenamente consciente das dificultades de abrirse, expresar e “expulsar”, en definitiva, PARIR emocionalmente, de novo, os nosos partos.

Sen embargo, atópome na necesidade de contar a miña experiencia e tamén de facelo dende a comunidade, sentindo o respaldo da tribu! E creo que esta necesidade compartímola moitas de nós!

Por iso, gustaríame construir un relato de relatos, un recopilatorio no que todas vos contedes abertamente as vosas experiencias de parto dando nomes ou dende o anonimato, dende o positivo ou dende o que botachedes en falta, dende a denuncia ou dende o agradecemento, ou dende calquera prisma que vexades posible.

Esta iniciativa está dirixida a calquera Muller que parira no Complexo Hospitalario de Ourense, de calquera idade sen importar a data de parto co fin de:
– Axudar na reflexión sobre a propia experiencia, xerando un espazo para a aceptación e a sanación.
– Facer públicas as experiencias para dar apoio a outras mulleres que se creen solas neste tránsito.
– Aportar información que pode ser valiosa para futuras mamás do noso entorno.
– Facer públicas as prácticas neste ámbito sanitario, co fin de que se podan valorar boas e malas praxes e axudar na mellora dos servizos perinatais.

Se sintes que é o momento de contar a túa historia, non o dubides!
Escríbeme a parimosnos@gmail.com

Imaxe de Ximena Silva para El Parto es Nuestro**

Rana Plaza na Memoria

[24/05/2019]
#RanaPlazaEstáEmTodasAsPartes
#QuenFaiATuaRoupa
Fotos das accións de rúa e a charla con Nanda Couñago coordenadora da Campaña Roupa Limpa en Galicia, e baixo o título: “De explotadas en Galicia a explotadas en Bangladesh”.

A coordinadora da campaña Roupa Limpa (SeTEM) en Galicia falou de como a traxedia de Rana Plaza en Bangladesh no ano 2013, no que morreron ao redor de 1000 mulleres traballadoras do téxtil, puxo sobre a mesa o debate sobre as condicións de traballo do sector, tanto en Galicia, onde aínda quedan algunhas poucas fábricas, como nos países en desenvolvemento, cara onde a industria téxtil deslocaliza a súa forza laboral na procura de baixos custos mesmo ao prezo dos dereitos humanos e a vida das mulleres.

En Galicia, a ameaza da deslocalización forza ás traballadoras a aceptar condicións de traballo infrahumanas en canto a prezos e prazos.

Nos paises en desenvolvemento, a pobreza extrema convirte ás mulleres en man de obra cautiva obrigada a soportar condicións de traballo tan extremas como as que provocan desmaios masivos polas condicións de falta de ventilación e hixiene, como o acoso laboral e sexual, ou as condicións físicas dos edificios que levaron ao derrube (anunciado) do taller de confección en Bangladesh, desmaios masivos polas condicións de salubridade e hixiene

A falta de unha lexislación firme que garanta salarios dignos, que regule as condicións de seguridade e saúde, que combata a evasión fiscal das firmas, e que as obrigue a publicar información sobre o proceso de producción e a responsabilizarse del, dificulta aínda máis o avance cara á mellora das condicións de traballo do sector téxtil.

Todas e todos usasmos roupa, todas e todos estamos involucrados neste drama.

Campaña de denuncia do PEF de Ourense

[ Ourense ] Roda de Prensa coa que inciamos unha campaña de denuncia da situación que mulleres e crianzas vítimas de violencia machista viven no Punto de Encontro Familiar de Ourense.‼️‼️

🖋Asina: http://feminismo.info/puntoencontro/apoia-coa-tua-sinatura

💻Máis info: http://feminismo.info/puntoencontro/

En Ourense detectamos dende hai tempo que a situación no Punto de Encontro Familiar esta lesionando a dignidade de mulleres e crianzas.

8 de marzo: a urxencia do feminismo anticapitalista

8 de marzo: a urxencia do feminismo anticapitalista

Hai máis de 100 anos que o 8 de marzo é a principal data reivindicativa do calendario feminista. Esta longa traxectoria actualízase en cada lugar do mundo e en diferentes momentos da historia como un instrumento da acción e da loita colectiva das mulleres. Na Galiza de hai 100 anos, un 8 de marzo as mulleres da comarca de Ferrolterra iniciaban unha revolta fronte aos tiranos e os caciques polo pan e unha vida digna, ao berro de “Temos fame, abaixo os acaparadores”. Xa entón as mulleres traballadoras amosaban ao pobo o camiño da revolta.

Sabemos que hai moito máis tempo que as mulleres son parte da loita pola emancipación e xa resistían e construían alternativas ás moitas formas de dominación. Reunir as diversas mulleres de todo o mundo en torno dunha data é esencial para construír un suxeito político colectivo que ten raíces e historia e que coloca a igualdade a liberdade como eixos de loita.

Neste 2019 as galegas enfrontamos unha fenda salarial dun 21,5% e o 37% das traballadoras non acadan o salario mínimo. A temporalidade, ocupamos o 77% dos traballos parciais, e a precariedade, o 48% dos contratos asinados por mulleres duran menos dun mes, converten as mulleres galegas na face da pobreza no noso país. As nosas pensionistas teñen de media 10 anos menos de cotización que os homes e un 36% das desempregadas non percibe nengún tipo de subsidio por desemprego. As mulleres galegas traballamos ademais no sector dos servizos, o 87% das asalariadas mulleres estan neste sector, que é un dos de maior perda de dereitos laborais, o que converte a conciliación en papel mollado na nosa realidade diaria.

Os recortes da chamada crise empregados para o axuste das perdas do sistema financeiro e das grandes empresas tamén golperaon en maior medida as mulleres no noso país alá onde foron aplicados: recortes en programas de prevención e atención ás mulleres agredidas, recortes dos programas relacionados coa educación e a crianza, recortes na sanidade que repercuten nos tratamentos específicos relacionados coa saúde das mulleres, desmantelamento de políticas públicas de igualdade e vivenda, exclusión social e pobreza. O 94% das axudas a través das rendas de inserción social para familias monoparentais en Galiza son para mulleres.

Vivimos nos últimos anos unha ofensiva do capital transnacional sobre os nosos territorios que tamén impactan gravemente no noso pobo e na vida das mulleres. A destrución do medio e a explotación dos recursos naturais trae consigo a destrución dos modos de vida e a economía tradicional que serven de apoio a miles de mulleres para enfrontar o impacto do capitalismo e da súa economía depredadora. Esta ofensiva depredadora da minería e o extractivismo tamén tivo en fronte a organización e a loita das mulleres na defensa do territorio.

Todos estes datos económicos evidencian que a alianza patriarcado capital continúa a pór en risco a vida das mulleres e os territorios e require dun confronto social e institucional que teña no feminismo unha das súas ferramentas imprescindíbeis.

Neste 2019 as mulleres temos moito polo que loitar. Nun estado cada día máis antidemocrático asistimos ao crecemento de sectores conservadores e a súa influencia na política e na economía. Devolver as mulleres aos roles tradicionais é a proposta deste sector consevador para xustificar o recorte dos servizos públicos. Desde quen defende limitar o dereito ao aborto para que nazan obreiros até quen propón eliminar os programas de igualdade para manter a explotación das mulleres no ámbito doméstico. O capitalismo, o patriarcado e o racismo manteñen deste xeito as mulleres nunha situación de desigualdade con menos acceso á renda e aos dereitos.

Tamén observamos que o feminismo se amplia e enraíza, virou unha axenda xeral da sociedade e non só dos movementos feministas organizados. Hai múltiples grupos e formas de actuar, mas tamén contidos comúns que pasan por recoñecer o carácter patriarcal e racista do capitalismo e a centralidade da axenda do coidado, a importancia de defender a diversidade afectivo-sexual, a necesidade de afirmar valores democráticos e formas horizontais de poder e a importancia da autoorganización das mulleres. Neste sentido, a creación do espazo de Galegas 8M, feminista e anticapitalista para aglutinar ao feminismo anticapitalista que acredita na autoorganización e na axenda propia do feminismo galego é unha oportunidade para aprofundar nestas cuestións.

Mas fronte a este crecemento hai unha reacción do mercado para incorporar o ideal de liberdade e igualdade. Basta ver a linguaxe feminista empregada en propaganda de roupa e cosméticos vinculada ao 8M polas mesmas empresas que explotan o traballo e a vida das mulleres ou os apelos á participación na folga de mulleres de persoeiras vinculadas ao capital e ao poder. Isto banaliza e tira radicalidade ao feminismo, como sabemos o mercado tenta facer do feminismo o “novo espírito” do capitalismo global. Pretenden converter o noso movemento político en máis un obxeto de consumo asimilando non só a estética senón tamén esa parte da mensaxe máis desvinculada da crítica profunda do sistema capitalista.

A Marcha Mundial das mulleres fai unha crítica integral ao actual modelo e aposta por un feminismo antisistema que se opoña á actual orde capitalista, patriarcal, racista, heteronormativa e colonial. Sabemos que esa aposta non é fácil nen cómoda, mas é a máis coherente coa nosa defensa dunha sociedade con novas relacións, con outras formas de organizar o traballo, de garantir a substentabilidade da vida e onde exista espazo para novas subxetividades baseadas na autonmía e a igualdade. Sabemos tamén que o horizonte de transformación e formas de loita constrúense en cada momento analizando o contexto e como as forzas dominantes operan, por iso neste momento na Galiza a loita pola democracia, polo dereito dos pobos a decidir o seu futuro, pola soberanía alimentar e a defensa do territorio e contra a explotación capitalista son eixos esenciais da axenda do feminismo para crear unha axenda de mobilización e transformación social.

Neste empeño de construír un feminismo que transforme o mundo e a vida das mulleres a afirmación do carácter anticapitalista, antipatriarcal e antirracista do feminismo é esencial para construír unha sociedade diferente que coloque a vida no centro.

Coordenadora Galega da Marcha Mundial das Mulleres

8 de marzo de 2019

#NenPatriarcadoNenCapitalismo #Xubilacións #Desigualdade #FendaNasPensións #Empobrecidas

#FeminismoParaVivir #MulleresQueMudanOMundo

8 DE MARZO – DÍA INTERNACIONAL DE LOITA DAS MULLERES

8 DE MARZO

DÍA INTERNACIONAL DE LOITA DAS MULLERES

En todas as rexións do mundo, as mulleres estamos nas rúas celebrando a forza colectiva que construímos coa nosa organización. Estar en movemento fainos recuperar as nosas voces e memorias silenciadas.

Foi nosa acción colectiva que cuestionou o patriarcado, desnaturalizou a violencia sobre os nosos corpos, esixiu o recoñecemento do noso traballo e de todas as nosas achegas á economía e ao conxunto da sociedade. A forza da loita das mulleres está presente ao longo da historia e no noso cotián. Ten como marca a rebeldía e o soño. Rebeldía fronte á inxustiza e a dominación. Soños de liberdade, igualdade, xustiza, harmonía entre os seres humanos e coa natureza.

A Marcha Mundial das Mulleres é parte dese grande movemento. Somos mulleres diversas, de todos os pobos, de diferentes culturas e identidades e construímonos como movemento internacional en loita para cambiar o mundo e cambiar a vida das mulleres. Afirmamos que os procesos de acumulación do capital é irreconciliable coa sustentabilidade da vida e a nosa resposta, como organización plural e diversa, ten que ser cada día máis potente, masiva e popular rumbo á construción dunha economía para a vida. A expansión do feminismo e a súa renovación xeracional convócanos a todas a seguir en resistencia e en loita, a defender a igualdade, a diversidade e a disidencia sexual e afirmar a solidariedade e a radicalidade feminista. Seguimos fortalecendo a auto-organización das mulleres e á vez o feminismo como estratexia nas loitas contra o capitalismo racista, colonialista e patriarcal. Deste xeito imos impulsando formas máis democráticas e horizontais de construír un poder popular. O crecemento das loitas feministas enfróntase coa reacción patriarcal. Afrontamos o conservadurismo que renova a súa ofensiva de control do corpo e a sexualidade. Afrontamos as forzas neoliberais que reducen reivindicacións potentes e anti- sistémicas a enunciados de comportamento harmonizados co mercado. Afirmamos a centralidade do traballo para a sustentabilidade da vida, e desde aí construímos un feminismo anti- sistémico.

Neste 8 de marzo estaremos mobilizadas para denunciar as políticas de austeridade que marcan a realidade de moitos países desde a última década. Unha vez máis denunciamos que as políticas neoliberais sostéñense co traballo das mulleres, que amortece os efectos da redución de salarios e de investimentos públicos en dereitos e servizos. Tales políticas resultaron en máis pobreza e precarización da vida da clase traballadora, máis violencia contra as mulleres, e o incremento do racismo e da xenofobia. Dicimos Non ás vidas precarias!

Trazos fascistas son parte de gobernos e do ascenso da ultradereita en moitas sociedades, onde se intensifica o uso da guerra, a militarización, a criminalización e a persecución de liderados. As forzas de dereita, nas que converxen aínda que con diferentes expresións o neoliberalismo e o conservadurismo, atacan a democracia na súa forma e contido. Con violencia sacan da fronte todo o que pode poñer obstáculos ás súas ganancias. As grandes corporacións transnacionales actúan con cada vez máis poder e impunidade, presionan por acordos comerciais e de investimentos que abren máis camiño para violacións e control dos territorios, destruíndo a natureza e expulsando os pobos dos lugares onde sempre viviron. Neste contexto, está cada vez máis nítida a contradición que existe entre os procesos que garanten o lucro das transnacionales e as dinámicas de sustentabilidade da vida. Por iso, Poñamos as vidas no centro!

Desde o feminismo mobilizámonos contra o colonialismo, o racismo e a reacción hetero-patriarcal que se articulan e exprésanse no aumento da violencia. A violencia ordena este modelo de dominación, e por isto para superala é necesario máis que cambios legais. A forza das mulleres que de todas as partes do mundo, cos seus corpos e voces denuncian o asedio e o feminicidio expón a centralidade do enfrontamento á violencia en todas as súas dimensións, como parte das loitas anti- sistémicas.

O momento esixe a intensificación das nosas resistencias feministas e populares, fortalecemento das nosas alianzas, e a construción permanente dun movemento mundial como estratexia para confrontar a forza dese sistema de dominación que profunda o seu carácter imperialista. As mulleres dicimos non ás guerras e á intervención dos Estados Unidos e os seus aliados nos países. As experiencias ao longo do mundo foron nefastas pois atacaron a soberanía e a vida dos pobos. Acollemos ás persoas desprazadas polas guerras e políticas económicas desastrosas e instamos os Estados a facer o mesmo. Denunciamos a forma como o capitalismo racista, colonialista e patriarcal benefíciase ao manter en situación de precariedade as mulleres desprazadas, apropiándose do seu traballo, as súas vidas e os seus corpos.

Solidarizámonos con todos os pobos que seguen en loita pola defensa da súa soberanía. Neste momento en particular solidarizámonos co pobo venezolano que defende a lexitimidade do seu goberno, as súas políticas de distribución de ingresos e servizos públicos e de afirmación da soberanía popular.

A Marcha Mundial das Mulleres estamos mobilizadas construíndo respostas e alternativas, defendendo e construíndo a soberanía alimentaria e os bens comúns, fortalecendo o campo popular e anti- sistémico no feminismo. Desde o campo e a cidade, mobilizámonos neste 8 de marzo, e seguimos na construción dun proceso de organización permanente e irreversible, un movemento baseado na solidariedade e en accións comúns. Estamos en marcha e preparámonos para V acción internacional da Marcha Mundial das Mulleres, que terá lugar o 2020 baixo o lema “Resistimos para vivir, sinais para transformar!”

#FeminismoParaTransformarOmundo #FeminismoParaVivir

#FeminismoAnticapitalista #FeminismoAntirracista

YouTube
YouTube
Instagram
Telegram