A Marcha Mundial das Mulleres condena os ataques de Israel contra a franxa de Gaza, Palestina.

A Marcha Mundial das Mulleres condena a violencia extrema que Israel está utilizando na franxa de Gaza e esixe que se pare de inmediato con calquera tipo de ataque, neste ou noutro territorio Palestino.

Desde hai máis de sesenta anos, e cunhas condicións de vida cada vez máis deterioradas, a poboación palestina sofre a diario nun estado de apartheid: expropiacións ilegais, brutais detencións, discriminación, acoso, graves limitacións no acceso aos seus dereitos básicos… A violencia sistemática que miles de palestinos y palestinas soportan a diario ten que ser detida de inmediato, e a comunidade internacional non pode continuar calada. As autoridades israelís, apoiándose no seu exército, intensificaron recentemente a súa escalada de violencia e os brutais ataques contra os dereitos de civís palestinos. Fai unha semana, ignorando todos os chamamentos internacionais, Israel lanzou unha ofensiva militar en Gaza chamada -Eixe Protector- que se ten cobrado xa a vida de muchas persoas, incluíndo nenos e nenas, e ten causado graves danos materiais, moitas (xa de por si precarias) infraestruturas civís palestinas.

A Marcha Mundial das Mulleres, mostra a súa solidariedade coas nosas irmás e irmáns palestinos, e esixe firmemente o inmediato cese dos ataques. Así mesmo, apela á Comunidade Internacional para reaccionar de forma contundente no cumprimento das súas obrigas morais coa protección da poboación civil palestina, e traballar de forma coordinada na activación dos adecuados mecanismos de rendición de contas e enxuizamento dos responsables desta masacre.

Mulleres do mundo, estaremos en marcha hasta que todas as mulleres sexamos libres!

 

 

Esximos a retirada do anteproxecto de Lei para a protección do concebido e a muller embarazada

MANIFESTO DAS COORDINADORAS NACIONAIS DA MARCHA MUNDIAL DAS MULLERES DE CATALUNYA, EUSKADI-EUSKAL-HERRIA  E GALIZA CONTRA  O PROXECTO DE LEI DE GALLARDÓN

“O NOSO CORPO, O NOSO TERRITORIO”

No mes de decembro o Consello de Ministros do Estado Español aprobou o proxecto de reforma da lei do aborto presentado polo ministro de Xustiza, Alberto Ruiz Gallardón, que leva por título: “Lei orgánica de protección da vida do concibido e dos dereitos da muller embarazada”.  Con esta reforma o partido popular cede as presións da xerarquía católica e os grupos ultra conservadores, integristas e fundamentalistas que pretenden frear os cambios das mulleres para que non salgamos do perfil maternidade-domesticidade. Coidadoras ao servizo dos demais, sen recoñecer ás mulleres como suxeitas de dereitos.

A  norma, que pretende derrogar a vixente “Lei de saúde sexual e reprodutiva e da interrupción voluntaria do embarazo” non só eliminaría -no caso de ser aprobada- o sistema actual de prazos, no que durante as primeiras 14 semanas de embarazo a muller pode abortar sen ten que alegar ningún motivo, senón que ademais restrinxiríanse  os supostos para poder abortar legalmente. So habería dous: violación e grave perigo para a vida ou a saúde física ou psíquica da muller. Serían os médicos ou médicas -con requisitos máis estritos que en 1985 e un procedemento máis longo- quen decidiría se ese perigo existe. A  presenza de malformacións fetais non é, segundo este anteproxecto, un dos supostos para poder abortar, aínda que si o sería o efecto psicolóxico que isto teña na embarazada.

Consideramos que esta Lei suporía:

  • unha vulneración dos dereitos das mulleres e un retroceso de máis de 30 anos na  loita polo dereito das mulleres a decidiren sobre a súa maternidade, sen intromisións.
  • Un recorte nas liberdades das mulleres e unha perda de dereitos que pode propiciar que algunhas mulleres expoñan a súa propia vida.
  • Un perigo para a saúde e para todos os dereitos humanos das mulleres desde argumentos baseados en morais particulares e en interpretacións relixiosas fundamentalistas e integristas.
  • Unha inxerencia ilexítima da moral particular dalgúns grupos nas políticas públicas e nas leis, que son responsabilidade e obrigatoriedade dos estados.
  • Unha alianza estado/igrexa que viola o principio de laicidade dos estados, vulnerando os dereitos humanos, afianzando prácticas discriminatorias e inxustas, materializando a violación da dignidade humana e da conciencia individual.

que se concretaría en:

  • Aumento de abortos clandestinos e de risco. Porque nos sumariamos á lista de países onde o aborto está restrinxido ou penalizado pola lexislación, e onde se producen a gran maioría dos abortos clandestinos, obrigando especialmente a mulleres con poucos recursos e/ou mozas a interromper o embarazo de forma pouco segura.
  • unha volta á minoría de idade das mulleres que necesitarían de varios informes psiquiátricos para poder abortar;
  • unha discriminación para as mulleres con poucos recursos – económicos ou de información-, xa que unhas poderían abortar no estranxeiro e outras terían que facelo na precariedade, poñendo en risco a súa saúde;
  • unha prolongación do sufrimento das mulleres que queiran abortar que se verían obrigadas a buscar informes médicos que “avalen” e permitan a súa decisión de abortar;
  • a  inseguridade xurídica das persoas que teñan que “informar” sobre a saúde psíquica da muller que quere abortar e de todas aquelas que poidan ser xulgadas pola realización de abortos;
  • a  vulneración do dereito a intimidade, xa que a decisión das mulleres pode ser obxecto de cuestionamento e investigación.

En definitiva  que a liberdade das mulleres para decidir sobre o seu propio corpo e a súa vida se vexan limitadas polo mesmo goberno español que está a promover uns recortes que fan que as nosas vidas se precaricen ata extremos que non podiamos nin sospeitar.

Por todas estas razóns as mulleres da MARCHA MUNDIAL DAS MULLERES DE CATALUNYA, EUSKADI-EUSKAL HERRIA  E GALIZA

ESIXIMOS:

  • Que se recoñeza o dereito fundamental das mulleres a tomar as súas propias decisións
  • Que se garanta a soberanía das mulleres sobre o seu propio corpo e a súa vida.
  • A cobertura da interrupción voluntaria do embarazo na rede hospitalaria e extra hospitalaria pública de xeito que se garanta o carácter universal deste dereito e se normalice como prestación sanitaria, sen que exista ningunha discriminación xeográfica no acceso de todas as mulleres a este dereito nos servizos públicos.
  • A  regulación da obxección de conciencia que precise os seus límites, garantindo que todos os centros públicas dispoñan das equipas profesionais necesarias para atender a demanda de aborto das mulleres.
  • Que os dereitos das mulleres usuarias destes servizos sexan respectados e protexidos en todo momento.
  • Que se adopten as políticas e medidas integrais necesarias en saúde sexual e reprodutiva baseadas no recoñecemento dos dereitos sexuais e reprodutivos.
  • Que se  inclúa a educación afectiva emocional e sexual con perspectiva de xénero no curriculum escolar.

Lembrámoslle ao goberno español que ten a obriga de garantir o pluralismo, a liberdade de conciencia, o dereito a saúde reprodutiva e sexual e o dereito a decidir. Neste sentido os argumentos relixiosos non poden converterse en políticas públicas, nin moito menos leis que que vaian en contra dos dereitos humanos de todas as mulleres.

FACEMOS UN CHAMAMENTO A MOBILIZACIÓN:

  • Súmate ás concentracións, difunde as convocatorias, fala coas túas compañeiras, amigas,veciñas…; asina os manifestos, ofrece a túa colaboración aos grupos que emprendan accións para oporse a esta lei.

  • Esixe: ás túas e aos teus representantes políticos que dean a cara, se opoñan á nova Lei, defendan os teus dereitos, loiten por garantir a liberdade das mulleres para decidir.

 

O aborto baixo ameaza en Europa!

abortobaixoameazaeneuropa.png

Declaracion do III Acampamento de novas da Marcha Mundial das Mulleres en Europa

abortobaixoameazaeneuropa.png

O aborto está baixo ameaza en Europa!

En países nos que o aborto era legal e libre no pasado, agora está prohibido.

En países nos que o seu acceso xa estaba restrinxido, non hai vontade política de legalizalo e tamén hai tentativas de restrinxilo aínda máis.

Noutros países onde o seu acceso é libre, hai ameazas legais e prácticas.

O dereito e o acceso ao aborto, xunto coa contracepción e a educación sexual, son dereitos reprodutivos fundamentais necesarios para garantir a nosa liberdade para dispor dos nosos propios corpos e vidas. A nosa integridade corporal é un dereito humano inalienábel; a futura hipotética vida (feto) non pode estar máis valorada que a vida existente dunha muller.

As mulleres seguen tendo abortos, sexa ou non sexa legal. As leis restritivas que prohiben o aborto non fixeron decrecer estes números e incrementaron as desigualdades económicas coas mulleres que non poden permitirse pagar abortos ilegais ou viaxar ao estranxeiro. Os abortos clandestinos practícanse a miúdo en condicións perigosas e son un perigo para a vida e saúde das mulleres.

Por que está o aborto baixo ameaza?

Os poderes políticos e patriarcais empregan a chamada “crise” como argumento para destruír o sistema do benestar e as estruturas sociais. A liberdade das persoas está a ser atacada, así como a solidariedade existente. Unha vez máis, a precariedade das persoas oprimidas vai incrementando. Ao tempo que os nacionalismos de dereitas seguen subindo, sufrimos cada vez máis ataques á nosa liberdade de escolla e dereitos reprodutivos. As políticas estatais de natalidade están implementándose basándose no desexo de incrementar a poboación nacional, promovendo a domesticación das mulleres e tratándonos como incubadoras ou “as nais das nacións”.

Para o Estado (económica e ideoloxicamente) é útil que as mulleres fiquen na casa ou leven a tripla carga de ser traballadoras, nais e coidadoras non remuneradas. O Estado instrumentalízanos, ponos e sácanos do mercado laboral para servir as políticas estatais e ao sistema económico capitalista.

O Estado, os partidos de dereitas así como a Igrexa empregan argumentos nacionais (“temos que protexer a nación”), conservadores (“o aborto vai en contra dos nosos valores”) e económicos (“non podemos permitirnos abortos gratuítos”) para lexitimar a restrición para as mulleres de decidir sobre os seus corpos. O Estado, a Igrexa e outras organizacións relixiosas, os partidos de dereita únense ao sistema patriarcal para acadar un mesmo propósito: o mantemento dos privilexios do home-branco-eurocéntrico.

Estados: quedádevos coas vosas conciencias, mantédevos lonxe dos nosos úteros e devolvédenos a nosa saúde, a escolla libre e o acceso equitativo á lei, xa que non debe depender dos cartos que teñamos nos nosos petos. Queremos aborto legal en TODA Europa. AGORA e para SEMPRE. Esta é a nosa esixencia mínima!

Chamada de solidariedade

Chamamos á solidariedade das mulleres e homes para fortalecer a rede feminista que xa existe en Europa e para manter o contacto cos movementos globais co fin de reforzar os dereitos das mulleres en todo o mundo. Temos que ser conscientes dos perigos e reaccionar a cada cambio na lei ou no discurso público – cada pequena restrición dos nosos dereitos, liberdades ou autonomía.

Solidarizámonos con todas as mulleres que, en todo mundo, loitan polo acceso ao aborto libre e gratuito. A nosa loita non rematará ata que todas teñamos os mesmos dereitos.

Chamamos a cada muller de Europa preocupada polo dereito ao aborto libre e grauito a que se informe e defenda o seu dereito. Chamamos a todas as mulleres a seren solidarias.

Os nosos úteros non son campo de probas para servir ao Estado e aos intereses de dominación masculina. Non somos propiedade nin dos homes nin dos estados!

 

**Preme na imaxe para descarregar o texto**

Matar contra o futuro. No asasinato das tres militantes curdas.

foto-ativistas-curdas.jpg

Sakine Cansiz, fundadora do PKK (Partido das Traballadoras do Curdistán), Fidan Dogan, representante do KNK (Congreso Nacional do Curdistán) e Leyla Soylemez, ativista, foron executadas cun disparo na cabeza. Estas tres mulleres poñen cara e nome a todas as mulleres anónimas que loitan pola independencia do pobo curdo. A execución destas tres mulleres en Francia producese no momento en que o estado Turco e Abdullah Ocalan, líder do PKK encarcelado dende 1999, retoman as conversas para iniciar un proceso de paz. Para isto o PKK reclama que o Estado turco recoñeza os dereitos políticos e culturais do pobo curdo e unha mellora substancial nas condicións en que se atopa Abdullah Ocalan como primeiro paso para iniciar un proceso que poda dar no fin do conflito.

foto-ativistas-curdas.jpg

Neste contexto os asasinatos das ativistas curdas en Franza espertan todo tipo de especulacións sobre o “bando” que cometou tal atrocidade e a finalidade da mesma. Cómpre ter claro que o asasinato de mulleres independentistas que defenden os dereitos políticos e culturais do seu pobo só pode beneficiar o estado opresor ou calquera dos seus aliados para non perdermos de vista que estamos a falar dunha guerra non declarada en que máis de 40.000 curd@s perderon xa a súa vida.

En xuño de 2010 tiven a oportunidade de viaxar a Istambul como delegada da Coordenadora Galega da Marcha Mundial das Mulleres e coñecer a numerosas ativistas curdas, entre elas algunha compañeira do PKK. Naquel Encontro Europeo enmarcado na III Acción Internacional mulleres de toda Europa xuntámonos en Turquía para analisar a situación política e social dos diferentes pobos. Entre todos os obradoiros e palestras a máis interesante á que asistin foi a das ativistas curdas que propuxeron, tamén no seo do movemento feminista, as súas reivindicacións políticas e culturais como pobo.

As mulleres curdas mostraron a outras mulleres vidas de todos os rincóns da xeografía europea a forza e a convicción dun pobo que loita pola súa independencia, o papel fundamental que as mulleres xogan nesa loita e a súa valentía, saíndo á rúa cada día nun estado, o turco, que lles nega a identidade e a cultura e prohibe todas as manifestacións públicas que recoñezan a existencia do pobo curdo.

dscf1826.jpg

Durante aquela semana, como sempre fixeron e como fan cada día, aquelas mulleres desafiaban as leis e as autoridades e saian á rúa, coas imaxes dos seus familiares e compañeir@s, xogándose a vida, para reclamar a súa liberdade e os dereitos políticos do seu pobo. Xogándose a vida porque as mulleres curdas son arrestadas polo seu ativismo político e a acción dunhas forzas policiais con poderes discrecionais outorgados polo goberno no contexto do conflito e, en moitos casos, son asasinadas.

En varias conversas que tivemos con elas relataban a participación das mulleres tanto nos combates como nas direcións políticas dos partidos como parte importante do movemento político, reclamando indisociábel a loita pola emancipación das mulleres coa loita polos dereitos políticos do pobo curdo cun papel protagonista. Unha das mobilizacións que tiveron lugar foi a das “Nais dos Sábados” (Saturday Mothers of Turkey) un grupo de mulleres que dende 1995, cada sábado, realizan concentracións silenciosas para denunciar a desaparición de familiares e amig@s. Tamén na denuncia d@s desaparecid@s son as mulleres as que lideran o movemento político curdo.

O Encontro Europeo rematou coincidindo co inicio do Foro Social Europeo cunha grande manifestación, naquela mobilización, unha das máis numerosas da historia de Istambul, as ativistas curdas foron as protagonistas, vestidas cos seus panos tradicionais, algo que teñen prohibido facer públicamente, e berrando na súa lingua, algo tamén prohibido, desafiaron ao Estado turco e encheron as rúas da cidade como nunca antes se fixera para pedir liberdade para o pobo curdo e liberdade para as mulleres curdas perseguidas, maltratadas, detidas e asasinadas por defender os dereitos do seu pobo.

Pensei en todas elas ao coñecer o asasinato das tres ativistas en París. Tres mulleres máis que deixan as súas vidas loitando pola liberdade. De xustiza é recoñecer e reivindicar a todas as que, como elas, poñen cada día a súa vida en risco por defender a súa identidade e lembrar o papel protagonista que teñen as mulleres na loita polos dereitos políticos do Curdistán.

*artigo de Ximena González, militante feminista e nacionalista.

A débeda dos gobernos é coas mulleres, non cos bancos

Manifesto da Campaña Europea
A débeda dos gobernos é coas mulleres, non cos bancos
Marchamos por unha vida digna e sostíbel

Nestes tempos avesíos de austeridade, constatamos con indignación o agravamento das condicións de vida das mulleres no noso continente, sobre todo no sur de Europa. En moitos países europeos a crise económica usouse para concentrar a riqueza e o poder en poucas mans, explotar ao máximo a forza do traballo, limitar prácticas democráticas, reprimir os movementos sociais e da cidadanía, e aumentar o odio e a división entre diferentes sectores da poboación.

A Europa do capital está a saquear as nosas vidas dereitos, está a levar as nosas sociedades a un estado de emerxencia no que somos as mulleres as principais afectadas tanto polos recortes como polas políticas conservadoras dos gobernos liberais que pretenden impor valores baseados na «volta ao fogar» e no modelo de familia nuclear contra o que tanto loitamos as feministas. Nós, mulleres, sufrimos de xeito diferente os efectos das crises económicas e sociais porque nos atopamos situadas de xeito diferente nas xerarquías do poder económico, político, social, cultural e simbólico. A división do traballo expresa a xerarquización de tarefas ou de persoas como ideas ou representacións sociais verbo das divisións técnicas do proceso produtivo e as relacións sociais que interveñen nel e que distribúen os e as traballadoras por distintas actividades.

Reclamamos unha vida digna que poña as persoas no centro da vida, que poña en valor os coidados fronte a unha economía que non é algo abstracto nin decisións afastadas, senón que determina e afecta ao día a día da vida das persoas. Vida que está en risco coas políticas de austeridade impulsadas desde os mercados financeiros que empurran os estados a rescatar a banca cando o deber dos gobernos é rescatar as persoas.

Marchamos polo dereito das mulleres á soberanía económica

As mulleres non podemos ter soberanía económica no sistema capitalista. As medidas de austeridade impostas poñen en causa a autonomía económica das mulleres, aumentando os seus niveis de desemprego e da súa duración, a precariedade laboral, a desigualdade salarial entre homes e mulleres, a diferenciación de xénero nas xubilacións e noutras pensións. As mulleres, que xa eran os rostros maioritarios da pobreza, serán, con estas medidas, máis pobres, e por iso tamén máis vulnerábeis ante a violencia de xénero.

Os recortes na inversión de diñeiro público, como por exemplo nos servizos e equipamentos de apoio a menores e a persoas da terceira idade, ou a mercantilización do acceso á vivenda, son un impacto claro da crise que dificultan en gran medida a autonomía das mulleres . Ademais, os recortes dos gastos sociais do estado presupoñen sempre un incremento de traballo doméstico e de coidados non remunerados (en xeral a cargo das mulleres), deste modo, as empresas dispoñen sempre dunha forza de traballo dispoñíbel en calquera momento que se contrata en períodos de expansión e que se despide en tempos de crise. O risco de agravamento da desigualdade nos usos do tempo de homes e de mulleres na familia é grande. Acentúase a idea, asumida xa de xeito cultural, de que as mulleres pertencen á esfera da reprodución e desvencéllase o home da responsabilización material e afectiva nestas cuestións do coidado da casa, das fillas e das persoas maiores da familia. Todo isto vese aumentado polo pensamento neo-conservador e austero, que busca impor valores ao «regreso das mulleres ao fogar» coas políticas «familiaristas» e asistencialistas de submisión dos dereitos individuais a un modelo familiar único e exclusivo, o que dificulta o camiño emancipador das mulleres.

As conceptualizacións sobre economía e traballo deben incluír na esfera do produtivo o traballo das mulleres, non exercido nos espazos «tradicionais» de traballo, como a fábrica, a oficina, etc. Queremos políticas de xustiza social, políticas de estímulo ao emprego, políticas non discriminatorias, senón emancipadoras, que garantan dereitos sociais e laborais e camiños de desenvolvemento económico e social.

É necesario e urxente o desenvolvemento, a nivel político e público, dunha cultura de dignificación do traballo con dereitos en todas as esferas da vida e a inclusión da dimensión da igualdade de xénero en todas as políticas públicas. Temos o dereito a unha vida digna e non á mera supervivencia.

Marchamos polo dereito das mulleres a unha vida sen violencia

Vivimos en sociedades patriarcais baseadas na violencia de xénero que mata e fere a diario a milleiros de mulleres europeas. Violencia física, sexual e psicolóxica, mais tamén simbólica que subalternizan as mulleres, ante as que os Estados se inhibiron nas súas responsabilidades.

Denunciamos a dobre, ás veces tripla discriminación da que son vítimas as mulleres inmigrantes, as mulleres negras, as mulleres portadoras de discapacidade, as mulleres lésbicas, as mulleres ciganas, as mulleres mozas, as mulleres de maior idade, as persoas transexuais, mulleres a quen aínda se lles negan os dereitos básicos de cidadanía e que se ven afectadas de xeito directo por estas políticas recesivas.

Exiximos respecto a unha vida sen violencias, nin de estado, nin policial, nin das forzas de seguridade, nin das nosas compañeira se compañeiros, nin das representacións estereotipadas e discriminatorias que confinan as mulleres a determinados papeis subalternos.

Marchamos para pór no centro da vida as persoas

O benestar das persoas debe ser o centro de toda a actividade política, económica e social. Por desgraza, asistimos a un aumento do contrario: a estigmatización das persoas, a subestimar as súas capacidades, a degradación das súas condicións de vida, a como se desperdicia todo o seu potencial para saír desta situación creada polo sector financeiro. Os intereses privados, moitas veces escuros, antepóñense ao interese colectivo e as políticas e discursos hexemónicos foron devastadores a nivel das subxectividades, xa que xeraron sentimentos de inseguridade, medo ao futuro, depresión, illamento e quebra das sociabilidades.

Queremos ser parte da solución, mais para iso non aceptamos os mitos e as narrativas hexemónicas, compracentes e derrotistas, que tratan os mercados como instancias «neutras» e «inocentes» e tendentes á lexitimación das actuais políticas de austeridade, baseadas nunha ideoloxía de competencia, maximización e centralización do lucro que rexeita calquera responsabilidade social.

Marchamos polo dereito das mulleres á saúde

Fronte á privatización da saúde e un modelo de saúde sexista e heteropatriarcal que nega os dereitos das mulleres a ser donas dos nosos corpos, exiximos que os nosos corpos deixen de ser campos de batalla das relacións de poder machistas e que os nosos dereitos sexuais e reprodutivos sexan plenamente recoñecidos e asegurados.

Desde o inicio da crise asistimos en moitos países de Europa a unha redución moi preocupante e prexudicial dos investimentos nos servizos estatais de saúde públicos, chegando nalgúns casos á súa privatización, que afectan moi en particular ás áreas esenciais para a vida das mulleres como a planificación familiar, o apoio ao embarazo e a maternidade, a interrupción voluntaria do embarazo ou a prevención de enfermidades de transmisión sexual, entre outros.

O pleno aceso a coidados e servizos de saúde públicos e de calidade para todas e todos con independencia da súa orixe socioeconómica, localidade de residencia. etnia, orientación sexual, confesión relixiosa ou identidade de xénero, deben garantirse.

Tanto nesta como noutras áreas, non aceptamos nin aceptaremos que valores profundamente conservadores queiran de novo tutelar os nosos corpos e as nosas vidas.

Marchamos polo dereito das mulleres a unha vida sostíbel

Necesitamos o desenvolvemento de alternativas económicas que poñan no centro da organización económica e territorial o desenvolvemento sostíbel da vida humana, o medio e o benestar colectivo. Queremos ter o control sobre as nosas vidas!

A soberanía alimentaria dos pobos, a defensa dos sectores primarios e da pequena produción, onde as mulleres teñen desde sempre un papel fundamental e dramaticamente invisíbel, teñen que ser unha prioridade.

Rexeitamos un modelo de produción de crecemento infinito que esgota os recursos do planeta e a privatización de acceso a recursos naturais esenciais como a auga ou a terra, dos que as mulleres son as principais vítimas. A forma en como o capitalismo patriarcal e racista emprega o traballo das mulleres como un recurso inesgotábel é moi semellante á forma en como se emprega a natureza. A crise do sistema é unha crise da forma en que este está organizado. O proceso de mercantilización da relación das persoas coa natureza e cos seus corpos ten que confrontarse.

Marchamos polo dereito das mulleres á educación

Fronte ás políticas que recortan o acceso da poboación á educación, exiximos o dereito á educación pública, de acceso universal e gratuíto, unha educación non sexista e que promova a igualdade como un modelo educativo orientado ás persoas é a súa formación, e non á produción de «man de obra» para o sistema capitalista.

Rexeitamos a privatización da educación. A educación é un dereito humano central da vida, non un negocio.

Defendemos o acceso libre á cultura e rexeitamos a elitización do acceso á mesma. Reclamamos políticas que permitan a universalización do acceso á cultura e a defensa e valorización da cultura de cada pobo fronte ao discurso uniformizador da globalización capitalista.

Marchamos polo dereito das mulleres á soberanía política

Fronte a unhas sociedades cada vez menos democráticas nas que toman as decisións instancias privadas, e fronte á crise de representatividade das institucións públicas e a criminalización dos movementos sociais dicimos que as nosas democracias están capturadas e que é urxente liberalas.

Necesitamos construír mecanismos representativos de movementos da cidadanía desde unha perspectiva feminista, para o escrutinio crítico, moral e democrático das opcións políticas e financeiras. Reclamamos unha auditoría feminista cidadá da débeda pública co obxecto de anular a débeda ilexítima.

Necesitamos dunha Europa que respecte a soberanía dos seus estados e que garanta o control democrático por parte da súa cidadanía. Unha Europa dos pobos que defenda o dereito das nacións sen estado a decidir sobre o seu futuro.

Queremos democracia en todas as esferas das nosas vidas.

Nós, as mulleres, queremos controlar as nosas vidas e construír unha sociedade máis xusta, que termine co sistema capitalista e patriarcal, e que nos permita vivir a nós e a todos unha vida digna.

Feminismos como elementos centrais para solucións reais. O noso compromiso é este.

Coordenadora Europea da Marcha Mundial das Mulleres
Outubro de 2012
Calendario de campaña
http://feminismo.info/feminismo/blog/2012/09/21/calendario-da-campana/

Chamado: A débeda dos gobernos é coas mulleres, non cos bancos. Marchamos por unha vida digna e sostíbel

Campaña Europea

4 de outubro – 8 de marzo

Lema: A débeda dos gobernos é coas mulleres, non cos bancos. Marchamos por unha vida digna e sostíbel

Países envolvidos na Campaña: Galiza, Portugal, Catalunya, Euskalherria, Grecia, Francia, Bélxica, Suíza, Italia, Rumanía, Macedonia, Turquía…

Nós as mulleres, queremos controlar as nosas vidas e construír unha sociedade máis xusta, que termine co sistema capitalista e patriarcal e que nos permita vivir a nós e a tod@s unha vida digna. Para loitar por esa vida digna que queremos, dende a Coordenadora Europea da Marcha Mundial das Mulleres vimos traballando nunha campaña que poña no centro dos debates sociais a vida e os dereitos das mulleres.

Con esta campaña ‘A débeda dos gobernos é coas mulleres, non cos bancos’ queremos denunciar a situación das mulleres nos nosos países e o agravamento desa situación coas políticas que os diferentes gobernos conservadores están a pór en práctica coa escusa do crise económica. Crise que para nós non é máis que un novo saqueo aos nosos povos para acumular as riquezas en mans dos poderosos e para eliminar gran parte dos dereitos conquistados polas traballadoras ao longo das últimas décadas.

Tras meses de traballo conxunto e a implicación de mulleres de máis de 10 países elaboramos o manifesto que acompaña este texto e un calendario de accións conxuntas que partillaremos nos nosos países para visibilizar a nosa loita e trasladala ás nosas realidades concretas e ás nosas loitas nacionais.

Dende a Coordenadora Galega da Marcha Mundial das Mulleres queremos facer un chamado a toda a sociedade galega, individual e organizada a apoiar esta Campaña Europea no marco da loita que dende diversos sectores se leva a cabo na Galiza contra este sistema inxusto e criminal que saquea as nosas vidas e os nosos dereitos. Concretando este apoio en aderir ao manifesto e na colaboración e coorganización das actividades nos días de mobilización programados no calendario da campaña.

Porque temos dereito á soberanía económica e alimentaria, a vivir sen violencias, á educación e á sanidade, a que a vida sexa o centro das políticas, a unha vida sostíbel e á soberanía política, queremos demostrar e visibilizar xuntas que non imos permitir que nos rouben o futuro, que lexislen sobre os nosos corpos e as nosas vidas.

Estaremos na rúa en toda Europa defendendo os dereitos das mulleres, porque para mudar o mundo é imprescindíbel mudar a vida das mulleres e porque para mudar a vida das mulleres é imprescindíbel mudar o mundo.

E porque a vida que queremos para as mulleres é a vida que queremos para tod@s, queremos chamar a participar nesta campaña a todos os colectivos sociais da Galiza.

A tod@s @s que apoiades esta campaña convidámosvos á presentación da mesma que terá lugar de xeito simultáneo en máis de 10 países. A presentación na Galiza será o 4 de outubro na Galería Sargadelos, Compostela.

 

Coordenadora Galega da Marcha Mundial das Mulleres
15 de Setembro de 2012
Galiza

 

Cajamarca non esta soa!. Pola auga, a vida, o diálogo e a Paz

A Marcha Mundial das Mulleres de Cajamarca, Chiclayo, Piura, Lima e todo o país, expresamos a nosa sororiedade militante coas familias dos falecidos nas mobilizacións de Celendrín, Bambamarca e Cajamarca. Así como con todas as persoas de todas as edades golpeadas, insultadas, maltratadas e violentadas na súa dignidade.

Exiximos unha investigación das circunstancias e responsabilidades dos feitos que resultaron feridos.

Apoiamos a súa defensa da auga, a terra e o territorio; así como o desexo de continuar unha vida tranquila en harmonía coa natureza producindo alimentos para o seu propio consumo, intercambio e venda, compartir o seu legado histórico e cultural con outras peruanas e peruanos, así como con outros habitantes doutras terras e povos.

Exiximos ao goberno de Ollanta Humala, escollido cos votos do povo, respeite os Dereitos Humáns de todas as peruanas e peruanos, suspenda o estado de emerxencia e cese a represión.

Chamamos ao diálogo respectuoso e franco en beneficio das peruanas e peruanos.

A nosa sororiedade con todas as afectadas.

Pola auga, a vida e a Paz

Marcha Mundial de las Mujeres
Jr. Almirante Guisse 1149, Lima 11, Perú

Solidariedade das Compañeiras da Marcha Mundial de Portugal coas mulleres do Estado Español

Companheiras:

É com grande tristeza e apreensão que tivemos conhecimento de mais um ataque do governo espanhol aos direitos das mulheres: o ataque ao direito ao aborto a pedido da mulher.

O direito ao aborto livre, seguro e gratuito a pedido da mulher é um direito que conquistámos em Portugal, faz precisamente 5 anos no dia 11 de Fevereiro, através da vitória do SIM no referendo à despenalização. Apesar da conquista da democracia e do fim do regime fascista em 1974, com o 25 de Abril, só em 2007 finalmente conseguimos ter acesso ao aborto seguro, livre e gratuito em estabelecimentos de saúde públicos. Foi uma dura luta e uma conquista que muito valorizamos e que constituiu um avanço civilizacional na história das mulheres portuguesas. Não esquecemos quão importante e decisiva foi a solidariedade feminista que recebemos de dezenas de organizações, associações e individualidades de todo o mundo e também das companheiras da Galiza, da Catalunha, do País Basco e do Estado Espanhol.

Sabemos que o ataque austeritário e conservador aos povos por parte dos governos é duma dureza e gravidade sem precedentes. Os direitos alcançados pelas lutas estão actualmente na mira dos mercados e nada está seguro face à violência desse ataque. Hoje, mais do que nunca precisamos de resistir e de manter acesa a solidariedade feminista.

Companheiras:
De Portugal, recebam um forte abraço de solidariedade feminista e o nosso compromisso de tudo fazer e lutar contra as desigualdades, os retrocessos civilizacionais e os ataques aos direitos alcançados.

Um abraço solidário

A Coordenação Portuguesa da Marcha Mundial das Mulheres

 

As Mulleres Traballamos, As Mulleres Contamos

NON SOLUCIONAREDES A CRISE A COSTA DOS NOSOS DEREITOS

Todos os anos, o 8 de Marzo, mulleres en todo o mundo mobilizámonos para reivindicar e esixir cambios que melloren as nosas condicións de vida e conquisten e consoliden dereitos que nos son negados. As mobilizacións mundiais este 8 de Marzo van facer referencia a como nos afecta ás mulleres esta crise de dimensións múltiples: de traballo, de acceso aos alimentos, enerxética, medioambiental e financeira. Consecuencia do sistema capitalista e do neoliberalismo, da avaricia sen límites, da falta de transparencia e de control social que configuran a realidade financeira mundial.

Hoxe en día ninguén nega que as mulleres en todo o planeta, en maior ou menor grao, chegamos a esta situación de crise con clara desvantaxe. Os organismos internacionais aseguran que de cada 10 persoas pobres no planeta, 7 somos mulleres. Tamén afirman que posuímos só o 1% da propiedade da terra. O patriarcado, que historicamente mantén ás mulleres nunha situación de subordinación, encontrou no capitalismo un grande aliado.

En países occidentais como o noso, as estatísticas nos aseguran que somos maioría no paro, temos máis eventualidade e precariedade no emprego, e cobramos un 30% menos de salario. Esta realidade agudízase no caso das mulleres novas, do colectivo de mulleres ciganas ou mulleres inmigrantes. Somos maioría nos sectores laborais peor valorados e peor pagados, como son o marisqueo a pé, a conserva, o téxtil, limpeza, hostalaría e comercio, agricultura ou no servizo doméstico. Hai que sumar a todo isto que seguimos levando case toda a responsabilidade do coidado e do traballo no ámbito doméstico.

Por iso, este 8 de Marzo, ao mobilizarnos e dirixirnos á sociedade e ás institucións, queremos concienciar e convencer da necesidade de resolver a crise económica superando as limitacións do neoliberalismo e do libre mercado, e facelo con alternativas que fortalezan os dereitos das mulleres e a participación en igualdade na actividade económica.

As políticas neoliberais emanadas dos intereses das grandes corporacións e aplicadas por organismos baixo o seu control (OMC, BM e FMI), concretáronse na privatización de servizos básicos como a sanidade e a educación, de recursos como a auga e a terra, con políticas de dependencia enerxética e alimentaria, destrución de tecidos produtivos… provocando un aumento da pobreza e a desigualdade en todo o planeta.

Asistimos con preocupación á aplicación, por parte de moitos gobernos, de medidas de loita contra a crise, que trasladan grandes cantidades de fondos públicos en axudas a grandes empresas e entidades financeiras. Todo menos intentar un control público das entidades financeiras, ou un novo modelo produtivo ao servizo das necesidades das persoas e non da produción e o consumo sen límites.

Os recursos públicos son imprescindíbeis para garantir os dereitos conquistados ao longo de décadas de loita feminista, para soster as intervencións de loita contra a violencia machista, para manter os servizos básicos como a saúde e a educación, a atención ás persoas dependentes, os programas de educación afectivo-sexual, as políticas de integración…

Tamén sabemos da importancia que ten para as mulleres o mantemento do emprego público para evitar a precarización, para evitar a discriminación no acceso ao emprego e na promoción laboral, para manter mellores condicións laborais, medidas específicas de protección por maternidade ou por ser vítimas de violencia, etc. dereitos básicos que dificilmente conseguimos ou podemos exercer nas empresas privadas.

Nós tamén sabemos botar ben as contas. Todo o diñeiro público destinado a quen amasou e amasa riqueza, vai supor números vermellos para manter os servizos públicos, as políticas sociais ou a creación de emprego. Por iso imos estar atentas, organizadas e activas para denunciar as políticas que reproduzan a exclusión das mulleres da actividade económica, ou que recorten as coberturas sociais que temos alcanzado até o momento. Imos esixir políticas decididas que se aparten da doutrina neoliberal e que aseguren non só a consolidación do que temos acadado até o momento, senón que supoñan un avance en dereitos e en igualdade.

Este 8 de Marzo, Día Internacional das Mulleres, imos estar mobilizadas xunto a moitas outras mulleres do planeta non para pedir unha refundación do capitalismo, senón para esixir o certificado da súa defunción. Porque queremos un modelo económico ao servizo das persoas e non do capital. Porque para o capitalismo son imprescindíbeis a produción e o consumo sen límites, mais para as persoas son imprescindíbeis os dereitos e os coidados.

Facebook
Facebook
YouTube
YouTube
Instagram
Telegram