O Segundo Sexo, Simone de Beauvoir

Un 9 de xaneiro nacía Simone de Beauvoir. Hoxe entendemos a súa obra “O Segundo Sexo” (1949) como un dos nosos textos fundamentais. Neste día partillamos con vos os dous volumes na nosa lingua 👇👇👇

📖👉 O segundo sexo. vol I http://www.afoiceeomartelo.com.br/posfsa/Autores/Beauvoir,%20Simone%20de/O%20Segundo%20Sexo%20-%20I.pdf

📖👉 O segundo sexo. vol II http://www.afoiceeomartelo.com.br/posfsa/autores/Beauvoir,%20Simone%20de/O%20Segundo%20Sexo%20-%20II.pdf

Publicación. Dereito a decidir

Conmemorando o 28 de Maio Día Internacional de Acción pola Saúde das Mulleres a coordinadora comarcal da Coruña organizamos un ciclo de conferencias, vídeo-forum e coloquios baixo o título ‘O dereito a decidir: Situación actual e alternativas à despenalización do aborto’. Nas xornadas introducíronse temas tais como a loita polos dereitos reprodutivos e sexuais, a situación actual e redes dos COF (Centros de Orientación Familiar), os aspectos legais do dereito a decidir, e coa colaboración de mulleres representantes do asociativismo e activismo da nosa cidade xerouse un debate sobre as alternativas á despenalización do aborto.

Coa publicación destas xornadas e a súa divulgación totalmente gratuíta tanto en papel como en formato electrónico, pretendemos partillar con todas a información, debate e reflexión que xurdiu dentro da dinámica desta actividade. Consideramos que este material pode axudar a entender mellor o contexto histórico, xurídico e sanitario da actual regularización do aborto e estabelecer as bases para a discusión dentro da sociedade galega das alternativas á  despenalización. Para a Marcha Mundial das Mulleres é fundamental deseñar estratexias de presión social e política e encoraxar a participación de toda a sociedade e do activismo galego nestas estratexias.

Até todas as mulleres do mundo conseguirmos a soberanía sobre o propio corpo, nós continuaremos en marcha.

Non hai xustiza climática sen feminismo!

Non hai xustiza climática sen feminismo!

O clima do noso planeta cambia de forma visible e rápida. Múltiples acontecementos climáticos extremos observados nos últimos anos, como cambios nas choivas, a intensidade e alcance das secas, a forza crecente dos furacáns, entre outros, están conectados co aumento da temperatura na terra. Estes episodios tiveron xa numerosas consecuencias negativas para comunidades de todo o mundo. Estes cambios non teñen nada de natural, senón que son as consecuencias da acción humana sobre o planeta, como así o demostraron científicos-as no informe do GIEC (Grupo Intergobernamental de Expertos sobre o cambio climático) publicado en novembro de 2014. Este informe confirma a gravidade da situación: o quecemento global podería superar os 4º de aquí ao ano 2100 e, para moitos científicos-as, isto é xa un fenómeno irreversible.

Doutra banda, outras degradacións ambientais son moi preocupantes, como o aumento do nivel do mar, a redución da biodiversidade, a destrución ambiental, a desertificación, a acidificación dos océanos, a salinización da auga, as malas colleitas, a contaminación do aire, as mareas negras, os plásticos e outro tipo de contaminantes, o desxeo dos glaciares, os records de temperaturas no inverno e no verán, a multiplicación dos Tsunamis e os ciclóns fóra de tempada.

As consecuencias do cambio climático, non son unicamente físicas, senón tamén sociais, económicas, políticas e producen desigualdades. Estas consecuencias non son teóricas, senón que se fan sentir xa por todo o planeta.

Os países e as poboacións pobres, e as mulleres en primeiro lugar, son cada vez máis vulnerables ás catástrofes que levan grandes movementos de poboación. As mulleres pobres das zonas rurais e as mulleres indíxenas son máis dependentes dos recursos naturais para sobrevivir e en diferentes partes do mundo son elas as responsables da produción de comida e da subsistencia, da recollida de auga e están a cargo dos-as nenos-as e das persoas anciás.

Pero isto non é só un problema dos países pobres. En Europa, África, Asia, Américas e Oceanía a crise climática ameaza con acentuar as desigualdades no acceso á sanidade, a unha alimentación sa, ao acceso a recursos de auga, á electricidade, etc. E isto pode ter un impacto moi importante na vida das mulleres de todo o mundo.

Nas estratexias do sistema capitalista, podemos ver un paralelismo entre a explotación da natureza e a explotación do tempo das mulleres: tanto o uno, como o outro, son tratados como recursos inesgotables e flexibles que son usados como variables de axuste para garantir o beneficio capitalista baseado no traballo das mulleres e na apropiación privada dos medios comúns. O tempo e a enerxía que empregan as mulleres nas tarefas domésticas, e de coidar doutros-as nunha dobre ou ás veces tripla xornada de traballo non é visible e é flexible en función da dispoñibilidade ou supresión dos servizos públicos. Da mesma forma, o tempo e a enerxía dos procesos de rexeneración da natureza son invisibilizados e tratados como unha molestia para a maquinaria produtiva. A división sexual do traballo é a base do sistema capitalista, onde o traballo asimilado á produción, é amplamente valorizado a todos os niveis (material, simbólico, etc.) mentres que o traballo que garante a reprodución social, realizado maioritariamente polas mulleres, é considerado como subalterno, mesmo cando este contribúe para a manutención do sistema.

Sinalar co dedo aos culpables para construír a Xustiza Climática.

Fronte a esta crise climática, é importante preguntarse como chegamos aquí. As evidencias científicas mostran que a degradación do planeta está estreitamente vinculada co modo de produción capitalista e o modelo de consumo que o acompaña, e que se intensifica e globalízase tras a Revolución Industrial.

Para alcanzar a xustiza climática, é importante subliñar a responsabilidade histórica dos países industrializados do norte na situación que vivimos. Por tanto, se os países historicamente ricos son os máis contaminantes, é necesario sinalar unha maior responsabilidade das poboacións ricas co seu modelo de vida altamente consumidor de carbono e enerxía, así como dalgunhas empresas (especialmente aquelas que operan no campo das enerxías fósiles).

As ocupacións coloniais e as guerras tamén xogan un rol moi importante na destrución da ecoloxía do planeta. A explotación e subyugación de poboacións enteiras, para o proveito dalgúns Estados e industrias, destruíu moitos ecosistemas, roubado terras, contaminado e expoliado as riquezas naturais dos países do Sur. As guerras teñen numerosas repercusións na natureza: contaminación das empresas de armas e dos sistemas de seguridade, custo ambiental do mantemento dos exércitos e de preparación dos conflitos, efectos das bombas e doutras armas de guerra sobre o medioambiente, etc.

Feministas cara á COP21: NON ás falsas solucións!

A Conferencia das Partes sobre Cambio Climático (COP21) terá lugar en Paris, Francia, do 30 de Novembro ao 11 de Decembro de 2015. Os nosos gobernos anunciaron, e están a facer promesas, para conseguir un Acordo Vinculante legal Universal. Desde a Conferencia de Rio en 1992 e a Conferencia de Kyoto en 1997, os gobernos reuníronse regularmente, e este acordo aínda non foi alcanzado. No canto diso, as empresas multinacionais aseguráronse o apoio político dos gobernos para garantir que os seus intereses fan parte das estratexias de fondo destes acordos. As falsas solucións multiplícanse, nun tempo no que as emisións – E a deforestación- continua aumentando dramaticamente en todo o mundo. Os mercados de carbono, REDD e REDD+ (mecanismos de redución de emisións asociados á deforestación e a degradación dos bosques), as bioenergías provenientes do monocultivo, a economía verde e a financialización dos seres vivos son só algúns exemplos disto.

Non queremos que o crecemento económico teña prioridade sobre as vidas humanas, e non queremos un mundo no que os negocios controlen o noso planeta e os nosos dereitos. En todos lados, as empresas están a tentar controlar as terras e os territorios, chegando mesmo a usar violencia física e sexual, milicias, exércitos e forzas policiais. En todos sitios, as comunidades máis pobres enfrontan a contaminación e a destrución dos seus ambientes naturais, sexa a través da construción de presas ao longo do Amazonas, en China, ou en India, ou construíndo autoestradas nos suburbios de Paris, ou grandes supermercados no campo francés.

A nosa visión sobre a cuestión climática e ambiental considera que a destrución da natureza fai parte da forma na que o capitalismo está organizado ao redor da súa cruzada incesante na procura de beneficios. Non é suficiente identificar o impacto que este sistema ten sobre as mulleres.

Partimos da análise de que o capitalismo usa as estruturas patriarcais no seu proceso de acumulación. Como resultado, non cremos nas accións que procuran reducir o impacto negativo do sistema de produción. En cambio, nós apostamos por transformar as estruturas que son responsabilidade das relacións de poder desiguais, combinando as perspectivas de clase, raza, sexualidade e xénero.

Cambiar o mundo para cambiar a vida das mulleres,
cambiar a vida das mulleres para cambiar o mundo!

A Marcha Mundial das Mulleres loita por un cambio real: queremos superar a división sexual do traballo, promovendo o feito de que o traballo doméstico e de coidados sexa a base da vida humana e das relacións entre as persoas ao seo da familia e da sociedade. O reequilibrio e división dos traballos domésticos e de coidados entre os homes e as mulleres, é a base da construción dunha relación dinámica e armoniosa entre os seres humanos e a natureza.

O noso proxecto repousa sobre o fortalecemento dos vínculos entre as mulleres, a toma de conciencia das preocupacións comúns a todos-as, particularmente a nivel local, a loita sobre os cambios no modelo de consumo e de produción do sistema capitalista. O noso desafío implica a unión da loita das mulleres, tanto urbanas como rurais, contra a desigualdade ambiental, para salvagardar os bens comúns e os servizos públicos, para protexer a natureza, contra a privatización da vida, entre outras cousas.

As loitas pola soberanía alimentaria, as prácticas de resistencia en agroecología historicamente dirixida polas mulleres, a politización feminista do dereito para exercer o control sobre os nosos corpos, a construción da autonomía das mulleres e a centralidade dos coidados para a vida e a natureza crean converxencias políticas que son unha medida de construír unha novo paradigma de sustentabilidade da vida, fundado na igualdade e a preocupación polas xeracións futuras. Como feministas, temos moito que dicir sobre as solucións á crise climática e ecolóxica.

Non hai xustiza climática nin ambiental sen feminismo !

Aborto: Unha cuestión de soberanía

feminism-europe.jpg
O debate en torno á reforma da Lei do Aborto debería deixar de agocharse tras vellos tópicos como os dereitos da criatura non nata ou cuestións tan difíciles de resolver como o momento en que o embrión deixa de ser un conxunto de células a se multiplicar para se converter nunha persoa, para centrarse na cuestión de fondo que o suscite e que non é outra que determinar a quen pertence o corpo das mulleres.
.
O aborto provocado, ou sexa, a interrupción voluntaria do embarazo (IVE) está, dende que existe o patriarcado, controlado polos homes, xa como entes individuais con potestade para decidiren sobre o corpo das mulleres ao seu cargo (maridos, pais, etc.) xa baixo a forma das institucións patriarcais e as súas leis. A criminalización ou non da IVE foi sempre unha decisión allea ás mulleres, os diferentes contextos, ideoloxías, credos ou intereses demográficos e económicos do patriarcado son os que determinan en que cada momento e sociedade cando e de que modo debe ser o aborto penalizado ou permitido.
.
Mesmo a Lei vixente que o actual goberno pretende modificar, sendo unha norma “progresista” non supón un recoñecemento do dereito das mulleres a decidirmos sobre o noso corpo, xa que segue a ser o aparato do Estado, o poder, o que decide por nós , mantendo así a nosa alienación ao privarnos de sermos as únicas con capacidade e autoridade para determinar cando e porque interrompimos os nosos embarazos.
.
As feministas opoñémonos á reforma da Lei anunciada polo novo ministro de Xustiza non só porque supoña un recorte das posibilidades de autonomía contempladas na norma actual e un grave retroceso ao pretender fixar novamente os supostos en que se nos permitirá levar a cabo con garantías sanitarias e legais esa interrupción, senón porque, máis unha vez, a reforma se fai de costas ás únicas realmente implicadas: as mulleres. Tamén nos opoñemos á reforma porque se fai apelando a cuestións morais de dificil solución nun debate científico e atendendo aos intereses dos sectores máis reaccionarios da igrexa católica e o seu poder eclesiástico interesados en perpetuar o sometimento das mulleres através da expropiación dos nosos corpos.
.
Para o feminismo, a única norma satisfactoria será aquela que garanta a todas e cada unha das mulleres o dereito a ser dona única do seu corpo; a que recoñeza a nosa total soberanía sobre o territorio primeiro que habitamos. Negámoslle, pois, ao Estado a capacidade de lexislar nesa materia calquera aspecto que supoña ir máis aló de garantirnos o exercicío pleno da nosa soberanía persoal e repetimos a vella e, desgraciadamente, tan actual consigna de “as mulleres deciden, a sociedade respecta, o estado garante”. Só existen dúas razóns posibles para aceptar que alguen decida sobre o corpo doutra persoa: a súa consideración como un ser infantil e inmaduro incapaz de saber que o que lle convén e , xa que logo, de tomar decidións axeitadas , ou ben entender que ese corpo non lle pertence e, polo tanto, é ao seu verdadeiro dono a quen lle corresponde en dereito tomar as decisións sobre el. As dúas posibilidades lévannos ao mesmo sitio: a non consideración das mulleres como persoas plenas e donas de seu; a mesma consideración que permite que sexamos violadas, maltratadas, discriminadas ou asasinadas , ao cabo, non nos pertencemos a nós mesmas e serán as leis, o poder, o patriarcado en fin, quen determine cando é delito e cando non o é agredir unha muller.
.
Por iso, o dereito ao aborto, mellor dito, o dereito dunha muller a interromper o seu embarazo supón para nós unha causa fundamental. Non falamos de prazos, nin de supostos, non queremos discutir sobre semanas ou circunstancias, falamos de algo moito máis básico e vital: o recoñecemento do noso dereito intrínseco a decidir sobre nós mesmas, o dereito a sermos donas de nós, soberanas únicas dos nosos corpos. Poñemos sobre a mesa a raíz da cuestión e preguntamos: a quen pertence o corpo das mulleres? E advertimos: só hai unha resposta que estamos dispostas a aceptar.
.
Begoña Caamaño é xornalista, escritora e activista feminista.

Quedara-nos Portugal?

Eram finais dos setenta, princípios dos oitenta, quando íamos exercer o nosso direito a abortar, no vizinho país. Um direito que estava negado também ali como no nosso, mas que contava cumha permissividade maior. Era custoso e perigoso. Tinhas que viajar muitos quilômetros, e na volta corrias serio perigo se algo ia mal, e se apresentava algumha complicaçom que precisara intervençom médica. Ás vezes se acudia a algumha consulta privada onde nom existiam muitas garantias. Também se podia acudir a algumhas clínicas, melhor equipadas, onde sempre encontravas gente da tua cidade, os endereços que circulavam iam sendo os mesmos. Só coa solidariedade e apoio, em médios e dinheiro para a viagem, das pessoas que acreditavam que o aborto era um direito que tínhamos que conquistar, era possível, naqueles tempos como noutros mais escuros, escapar dos abortos clandestinos que tinham arrebatado a vida a miles de mulheres.
.
Logo vinherom as clínicas no país, onde descobrimos que o aborto podia ser umha pequena intervençom de ambulatório com anestesia local. As vizinhas, familiares, conhecidas… íamos quadrando na sá de espera sabendo do bom trato, da seguridade, da profissionalidade… mas também sabendo do custe econômico, que muitas mulheres podiam afrontar também, mais umha vez, coa solidariedade e apoio mútuo.
.
A reforma do 2009 supuxo um passo de gigante em quanto a garantias e tutelas na hora de decidir. Mas quedavam sem tocar elementos clave para assegurar que umha volta atrás fosse tam doada como a que está preparando um dos “Ministro dos obispos”, Ruiz Gallardon.
.
Ter resoltos os problemas da objecçom de consciência, suspeitosamente maioritários nas plantas de ginecologia dos hospitais públicos, e o próprio acolhimento da prática do aborto nestas instalaçons, sem intermediaçom das clínicas privadas e polo tanto com cobertura completa e universal, houvessem amortiguado a decissom do PP em relaçom ao direito ao aborto. Todo o mais estaríamos falando, imolado no altar da crise, da sua privatizaçom.
.
Agora, quando as bolsas de pobreza rebentam por toda parte, quando se fai mais difícil o aceso aos serviços básicos, quando os salários, de existirem, descobrem o elevado prezo dos métodos anticonceptivos, querem que regressemos ao passado, e nós sabemos, que quando os que estám detrás dos confessionários onde se ajoelham os ministros e as ministras, falam do passado, estam-se a referir ao seu passado. Um passado onde “Red Madre” era “Maria Madre”, umha organizaçom que em Euskal Herria, SOS Bebés Robados Euskadi, denuncia por vinculaçom coa rede que traficava com bebés recém nados durante o franquismo e até mediada a década dos noventa.
.
Pessoas que soterravam pequenos cadaleitos brancos, que agora agromam baleiros. Essas pessoas decidiam se um mulher merecia ou nom criar á criatura recém parida, ou se polo contrario deveria ser entregada a outra família afecta ao régime franquista. Alguém decidia por ela tirando um lucro. Agora, outra vez os confessionários, as redes ultra e um partido político que os representa, volvem decidir por nós, volvem julgar-nos, volvem invadir o nosso útero para expropriar-nos de nós mesmas e especular coa nossa capacidade de dar vida.
.
Lupe Ces

A violencia de xénero contra as mulleres. Mulleres Cristiás Galegas

mcgviolencia.jpg

Dende a Asociación Mulleres Cristiás Galegas-Exeria damos a coñecer o documento A Violencia de Xénero, Violencia contra as Mulleres, aprobado en asemblea en novembro do 2011.

Elaborámolo despois de tres xornadas sucesivas no marco do espazo “Pensando en común”. Ese espazo, horizontal e circular, naceu da necesidade de pensar conxuntamente desde a óptica feminista sobrecuestións intransferíbeis para nós mulleres. Estamos convencidas da importancia e da urxencia de expresar pública e colectivamente a nosa palabra de mulleres feministas e crentes.

[ Preme na imaxe para descargar ]

mcgviolencia.jpg

As Mulleres Traballamos, As Mulleres Contamos

NON SOLUCIONAREDES A CRISE A COSTA DOS NOSOS DEREITOS

Todos os anos, o 8 de Marzo, mulleres en todo o mundo mobilizámonos para reivindicar e esixir cambios que melloren as nosas condicións de vida e conquisten e consoliden dereitos que nos son negados. As mobilizacións mundiais este 8 de Marzo van facer referencia a como nos afecta ás mulleres esta crise de dimensións múltiples: de traballo, de acceso aos alimentos, enerxética, medioambiental e financeira. Consecuencia do sistema capitalista e do neoliberalismo, da avaricia sen límites, da falta de transparencia e de control social que configuran a realidade financeira mundial.

Hoxe en día ninguén nega que as mulleres en todo o planeta, en maior ou menor grao, chegamos a esta situación de crise con clara desvantaxe. Os organismos internacionais aseguran que de cada 10 persoas pobres no planeta, 7 somos mulleres. Tamén afirman que posuímos só o 1% da propiedade da terra. O patriarcado, que historicamente mantén ás mulleres nunha situación de subordinación, encontrou no capitalismo un grande aliado.

En países occidentais como o noso, as estatísticas nos aseguran que somos maioría no paro, temos máis eventualidade e precariedade no emprego, e cobramos un 30% menos de salario. Esta realidade agudízase no caso das mulleres novas, do colectivo de mulleres ciganas ou mulleres inmigrantes. Somos maioría nos sectores laborais peor valorados e peor pagados, como son o marisqueo a pé, a conserva, o téxtil, limpeza, hostalaría e comercio, agricultura ou no servizo doméstico. Hai que sumar a todo isto que seguimos levando case toda a responsabilidade do coidado e do traballo no ámbito doméstico.

Por iso, este 8 de Marzo, ao mobilizarnos e dirixirnos á sociedade e ás institucións, queremos concienciar e convencer da necesidade de resolver a crise económica superando as limitacións do neoliberalismo e do libre mercado, e facelo con alternativas que fortalezan os dereitos das mulleres e a participación en igualdade na actividade económica.

As políticas neoliberais emanadas dos intereses das grandes corporacións e aplicadas por organismos baixo o seu control (OMC, BM e FMI), concretáronse na privatización de servizos básicos como a sanidade e a educación, de recursos como a auga e a terra, con políticas de dependencia enerxética e alimentaria, destrución de tecidos produtivos… provocando un aumento da pobreza e a desigualdade en todo o planeta.

Asistimos con preocupación á aplicación, por parte de moitos gobernos, de medidas de loita contra a crise, que trasladan grandes cantidades de fondos públicos en axudas a grandes empresas e entidades financeiras. Todo menos intentar un control público das entidades financeiras, ou un novo modelo produtivo ao servizo das necesidades das persoas e non da produción e o consumo sen límites.

Os recursos públicos son imprescindíbeis para garantir os dereitos conquistados ao longo de décadas de loita feminista, para soster as intervencións de loita contra a violencia machista, para manter os servizos básicos como a saúde e a educación, a atención ás persoas dependentes, os programas de educación afectivo-sexual, as políticas de integración…

Tamén sabemos da importancia que ten para as mulleres o mantemento do emprego público para evitar a precarización, para evitar a discriminación no acceso ao emprego e na promoción laboral, para manter mellores condicións laborais, medidas específicas de protección por maternidade ou por ser vítimas de violencia, etc. dereitos básicos que dificilmente conseguimos ou podemos exercer nas empresas privadas.

Nós tamén sabemos botar ben as contas. Todo o diñeiro público destinado a quen amasou e amasa riqueza, vai supor números vermellos para manter os servizos públicos, as políticas sociais ou a creación de emprego. Por iso imos estar atentas, organizadas e activas para denunciar as políticas que reproduzan a exclusión das mulleres da actividade económica, ou que recorten as coberturas sociais que temos alcanzado até o momento. Imos esixir políticas decididas que se aparten da doutrina neoliberal e que aseguren non só a consolidación do que temos acadado até o momento, senón que supoñan un avance en dereitos e en igualdade.

Este 8 de Marzo, Día Internacional das Mulleres, imos estar mobilizadas xunto a moitas outras mulleres do planeta non para pedir unha refundación do capitalismo, senón para esixir o certificado da súa defunción. Porque queremos un modelo económico ao servizo das persoas e non do capital. Porque para o capitalismo son imprescindíbeis a produción e o consumo sen límites, mais para as persoas son imprescindíbeis os dereitos e os coidados.

Capire Internacional

http://www.feminismo.info/sons/capire_internacional.mp3
Descargar mp3 | Ver letra Internacional

Capire mosamam mam Capire, el ham mosamam el ham
(Roshni, inspirati)
(Maraya, Sumagan esin, esin lehavine)
(Memahami, Kutlamak)

Somos mujeres en acción, tenemos mucho por lograr (espagnol, Mexico)
(femme, femme, lève-toi et marche) (français, Cameroun)
(you know you hold tomorrows’s world) (anglais, Zambie)

Ta-ki-nis ma-yatch asipix an-ya-ni warmin a-kha-max ar-su-ñan (Aymara, Bolivie)
(Se se sang, y ta-o-na- né) (coréen, Corée)
(Por una vida más digna y feliz) (espagnol, Mexique)

Lon-do mo, tam-be-la (Sango, République Centrafricaine)
True recognition that feeds our motivation (anglais, Angleterre)
Kwandoa umaskini (swahili, Tanzania)
Queremos participar y decidir deste cambio (espagnol, Bolivie)

Cantamos, por el futuro (espagnol, Mexique)
Eladl sa-laam mou-sa-a-wet ka-ra-ma (arabe, Maroc)
khud-ha, trish-na te-ke muc-ti, (bangla, Bangladesh)
jé-ka-né thuk-bé na ko-no rôgue ba ho-tash-a (bangla, Bangladesh)

Capire mosamam capire, el ham mosamam el ham…

Avec ou sans papier nous parlerons (français, Burkina Faso)
Avec ou sans chaussure nous marcherons (français, Burkina Faso)
(pou tout fanm qi viktim vyolans jwenn jis-tis) (créole, Haïti)
I se toï song, Chi mo cat-chi-ni (coréen, Corée)
Kow-wa ya-sa-ni (djerma, Niger)

Victime d’injustice et de violence (français, Québec)
Il est grand temps que tout cela change (français, Québec)
(c’est fini l’impuissance et la désepérance) (français, Suisse)

Ha-gu-ru-ke kwi-si yo-se gu-ten-ye-re-ra ku ma-bi bi-ha-ve (kirundi, Burundi)
Kélé o-ba ke-la ka ké-lé bo gain ka-la-fia la don, mous-so koun-da-la (bambara, Mali)
Tulka vmestia sta-niem biv-stra’ha i-na sil-ia (russe, Russia)
Avançons ensemble dans la paix (français, Québec)
Ha-gu-ru ke mwe-ze tur-wan-i-re a-ma-ho-ro. A-ma-ho-ro (kirundi, Burundi)

Capire mosamam capire, el ham mosamam el ham…
Yo moseka mama to-yo-kaka yekola kotanga, ko-koma
Mpo ozuwa esika na mokili ah… (lingala, République démocratique du Congo)

Verse 3
Ja go-re bi-shshèr mohila (bangla, Bangladesh)
Pour la conquête de nos droits (français, Congo Brazzaville)
(We can achieve it together) (anglais, Zambia)
(Vamos cantar, vamos dançar) (portuguais, Brazil)

Nues-tra lu-cha es sin fron-te-ras (espagnol, Bolivia)
So take your sister by the hand (anglais, Zambia)
(Transformar a vida, construir a igualdade) (portuguais, Portugal)
(Nosso can-to vai to-can-co co-ra-çoes) (portuguais, Brésil)

Chorus 3
Nous marchons la main dans la main (français, Québec et RDC)
Per a-mu-ne ma han-de na-gue-na (Sinhala, Sri-Lanka)
Tu-muo-ge-le, wa-na-wa-ke (swahili, anzanie)
Se-ja bran-ca ou ne-gra (portuguais, Brésil)
so-yu-ri-o a-pi (sinhala, Sri Lanka)
Pro-cla-me-mos nuestros de-re-chos (espagnol, Mexico)
di-gu ka-ran-mu a-pé ath siv di-ga siv ko-na (sinhala, Sri Lanka)
to-ge-ther, u-nite and be free (anglais, Angleterre)
Share ed-u-ca-tion and strenght to find the power, the power to change! (anglais, Angleterre)

Nous marchons, 2000 bonnes raisons de marcher
We ask this, 2000 good reasons
Pedimos, buenas razones de marchar

  1. Nous partageons la terre, partageons ses richesse (arabe, Maroc)
  2. Walk for change (Hindu, India)
  3. Acceso a la tierra, la propriedad, la ciudadaniad y la alfabetisación (espagnol, Brésil, Colombie, Nicaragua)
  4. Pour l’espoir, l’égalité, la paix et la démocracie (Japonais, Japon)
  5. Kwape lamize, koripsyon, enpinite ak vyolans sou fanm (Pour combattre la corruption, l’impunité) (Haïti-Créole)
  6. Pour prendre soin de notre terre mère (Montagnais)
  7. Protect migrant workers and stop sexual trafficking (Philippines, Hong Kong)
  8. Inclure les femmes dans le processus de paix (région des grands lacs)
  9. Igualdade na lei da familia e violencia domestica é crime (Mozambique)
  10. Preservación de las culturas milenarias y no mas extracción de los recursos naturales(panama)
  11. Fair trade, nuclear free Pacific (Australie)

 

Facebook
Facebook
YouTube
YouTube
Instagram
Telegram