25N: Se é Machista Non é Xustiza

Declaración política da Coordenadora Galega da Marcha Mundial das Mulleres neste 25N

Nos últimos anos constatamos o incremento da toma de conciencia feminista das mulleres e dos avances formais que o feminismo organizado impulsou e conseguiu trasladar ás institucións en materia de violencia machista. Hoxe temos en marcha algunhas políticas públicas que hai 10 anos eran impensábeis, as campañas institucionais cada día avanzan na mellora da caracterización da violencia, algúns medios visibilizan as violencias con discursos non revictimizadores e as rúas énchense de mobilizacións sinalando a opresión das mulleres e a necesidade de transformar a sociedade para pórlles fin.

Mas todos estes avances resultan insuficientes cando profundizamos neles e analizamos a súa aplicación. Moitos, ademais, están reproducindo violencias contra as mulleres que temos a obriga de visibilizar e denunciar para non ficarmos nun feminismo cómodo que mire ao lonxe as grandes transformacións lexislativas ignorando a súa aplicación e a consecuencias que esta ten para a vida das mulleres.

Queremos neste 25N colocar o foco sobre a violencia xudicial que reproduce cada día no noso país violencias contra as mulleres e as crianzas.

As leis de igualdade e contra a violencia machista definen un marco legal de protección ás mulleres que non se esta facendo efectivo na súa aplicación. Campañas e chamados a denunciar a violencia machista con promesas de protección, atención e axuda do aparato institucional ás mulleres móstranse na práctica, e no mellor dos casos, baleiras de contido. No peor, a reprodución das violencias durante os procesos xudiciais remata por facer que as mulleres se cuestionen o feito mesmo da denuncia machista.

Cada día nas comisarías e xulgados da Galiza mulleres que denuncian violencia machista ven violentados os seus dereitos á defensa, á protección das súas fillas ou á protección fronte aos seus agresores. Falta de asesoramento cando se decide denunciar e no momento da denuncia e do atestado policial que as acompañará durante todo o proceso posterior, medidas cautelares que na mesma orden se dita afastamento para os agresores e vistas do agresor ás súas crianzas, réximes de visitas para agresores sexuais das crianzas, informes que culpabilizan, xulgan ou revictimizan ás mulleres, unha xudicatura machista empeñada en que os maltratadores poden ser bos pais para crianzas que a lexislación xa define como vítimas de violencia machista, falta de formación, falta de empatía e implicación dos axentes que interveñen nos procesos xudiciais, falta de xulgados específicos de violencia machista, …

Todo isto sucede cada día no noso país, marcando a vida de mulleres e crianzas para as que a violencia nunca remata coa denuncia senón que pasa do ámbito máis privado ao público, engadindo á violencia machista a institucional.

Non se trata só de que se emitan sentenzas machistas; trátase de todo o proceso xudicial que lonxe de protexer ás mulleres e ás crianzas acaba por sometelas a máis violencias.

A responsabilidade de que isto remate é colectiva, comezando por todas e cada unha unha das persoas que interveñen no proceso: dende quen recibe á agredida cando vai denunciar, pasando por quen realiza os informes ignorando o benestar das mulleres e das crianzas, a quen dicta sentenza ou atende nos puntos de encontro familiar. Cada unha destas intervencións pode xerar unha violencia ou contribuír para acabar con ela.

Para frear esta violencia institucional no marco da xustiza é preciso coñecer e sinalar o que esta pasando, facernos conscientes de que de nada serve todo o traballo que facemos para que a sociedade tome consciencia, identifique e denuncie a violencia machista se o proceso de denuncia vai colocar ás mulleres e ás crianzas en situación de sufrir máis violencia.

Por isto reclamamos ás institucións:

➡️Información pública do proceso de denuncia machista e dos dereitos das mulleres: a estar acompañadas por avogadas no momento da denuncia, á atención psicolóxica e o acompañamento, a solicitar medidas de protección, a coñecer os recursos á súa disposición.

➡️Formación específica de todo o persoal e axentes que atenden a mulleres que sufren violencia machista en todos os níveis da administración pública: policial, xudicial, administrativo e social.

➡️Dotar aos CIMM da Galiza de medios suficientes para a atención e asesoramento de mulleres que sufran violencia e que ese persoal que acredite formación específica en violencia machista.

➡️Esixir que os recursos públicos postos a disposición da atención e o acompañamento das mulleres que sufren violencia machista mediante programas ou finanzamento público traballen de forma coordenada e se informe da disponibilidade dos mesmos a todos os axentes que interveñen. A violencia machista non sabe de horarios de oficina.

➡️Revisión da atención e servizo que se presta nos organismos públicos nos que se emiten informes que afectan aos procesos de denuncia: Incrementar o persoal do IMELGA e supervisar a súa formación en materia de violencia machista para evitar que se empreguen invencións como o Síndrome de Alienación Parental contra as mulleres.

➡️Modificar o decreto dos Puntos de Encontro Familiar para esixir formación específica sobre violencia machista ás traballadoras dos mesmos, garantir a protección das nenas e nenos e establecer un tratamento diferenciado para casos nos que exista sospeita de violencia machista e facelo con xestión pública e non privatizada.

➡️Modificar o decreto dos Puntos de Encontro Familiar para esixir que nos casos de viollencia machista non se empregue pois a finalidade deste recurso é a normalización das relacións familiares.

➡️Solucións económicas reais para as mulleres que denuncian violencia machista que garantan a súa capacidade económica como incrementar o salario da liberdade en cuantía e duración.

➡️Esiximos á Xunta de Galiza instar ao Ministerio de Xustiza e ao goberno do Estado a:

➡️➡️Aplicar a lexislación internacional en materia de violencia machista retirando as visitas das crianzas a homes denunciados por agresións machista ate a existencia dunha sentenza firme.
➡️➡️Retirar as visitas e patrias potestades das crianzas a homes denunciados por agresión sexual ou maltrato infantil ante a existencia de sentenza firme por violencia machista.
Reclamar o fin da imposición da custodia compartida imposta con maltratadores.
➡️➡️Modificar a Lei 1/2004, de 28 de decembro, de Medidas de Protección Integral contra a Violencia de Xénero para establecer medidas de protección das crianzas vítimas de violencia machista fronte ao agresor.
➡️➡️Creación de máis xulgados específicos de violencia machista na Galiza con persoal especializado.

Resistimos para vivir, marchamos para transformar!!

Web da campaña: http:// nonaxustizapatriarcal .feminismo.info

17 Oct, a loita é entre o capital e a vida

Día Internacional contra a pobreza

A pobreza extrema afecta a 767 millóns de persoas no mundo. É unha cifra inhumana, inmensa, intolerable… mais isto resulta aínda máis infame cando vemos que as 8 persoas máis ricas do mundo teñen tantos cartos como case a metade da poboación mundial. Estes son datos que indignan e que nos mostran o demente e descarnado do sistema capitalista. O sistema que nos goberna. O sistema que nos alecciona en que as alternativas ou cuestionamentos contra él son utopías. O sistema que emprega a pobreza como combustible para funcionar, porque para uns ser moi ricos, outrxs teñen, por forza, que ser moi pobres.

Dende a economía capitalista manéxanse cifras macroeconómicas de PIB, balanzas de pago… que pouco ou nada teñen que ver coa calidade de vida real do groso da poboación senón coa fartura de grandes empresas, que crean desequilibrios inxustos entre países que espolian e países que son roubados, que invisibilizan o traballo dos coidados e das redes humanas que fan posible que o mundo da economía real poida funcionar e cubrir as carencias nas que desembocan os seus “axustes”.

Nestas cifras da pobreza, o 60% das persoas que a padecen son mulleres ou nenas. A pobreza ten nome de muller. Pese a que colaboramos igual que os homes na creación de riqueza, no reparto desta somos marxinadas. Os nosos traballos son os máis precarios, os menos dignificados e o traballo dos coidados, que asumimos maioritariamente, é invisibizado e súmase en moitos casos nunha dobre xornada. Colaboramos pois dobremente nesa riqueza da que a maioría de nós non nos beneficiamos.

Falamos da pobreza dos países do Sur que nutren co roubo dos seus recursos o consumismo obsceno de occidente e reivindicamos o reparto xusto, o dereito á soberanía alimentaria dos pobos e o fin da cobiza imperialista. Falamos tamén da pobreza nos países enriquecidos. Na Galiza, pese a que nos inundan os discursos de recuperación económica, o ano 2018 pechou con case un 23% da poboación galega en risco de pobreza ou exclusión social. A taxa de pobreza infantil é do 26% chegando en Ourense e Lugo ao 30%.

A pobreza é algo que se herda, é algo condicionado polo lugar onde naces, polo sexo, pola cor da pel, e por moitos factores que discriminan e marcan barreiras claras nas oportunidades. Son falsos os mantras do mercado de que o esforzo se remunera e xs que quedan fora do reparto é porque non producen nada: os traballos máis duros, a explotación e os abusos son anexos da vulnerabilidade económica. Na nosa sociedade ademais, aumenta cada día a cantidade de persoas con traballo que non saen das situacións de pobreza. O mercado manda e as vidas se someten á tiranía do capital. O acceso a recursos, alimentación, vivenda, educación, cultura e mesmo á socialización e o ocio estan vetados a quem é empurrada fóra do mercado laboral e económico. A vida faise imposíbel baixo a lóxica do capital.

O deterioro do mercado laboral é crecente, a precariedade, temporalidade e condicións inxustas aumentan. O que autodenominan progreso e “crecemento” depredan o noso medio ambiente, asolagando vieiros de non retorno. O mercado é insaciable e todo beneficio lle resulta suficiente.

O capitalismo e o patriarcado precisan da pobreza, precisan da desigualdade, precisan da inxustiza para existir. Son contrarios a unha vida digna. O beneficio social non o miden os cartos. Por todo isto, temos que reformular as regras económicas e reapropiarnos do noso dereito a unha vida digna e reivindicar o noso espazo neste mundo que nos debe pertencer por igual a todxs.

#anticapitalistas #feminismoParaVivir

Mulleres libres en pobos libres.

En sororidade coas nosas irmás catalanas e a súa loita por construír en liberdade e paz o futuro da súa nación.

As coordenadoras da Marcha Mundial das Mulleres en Galiza, Portugal e Euskalherria queremos amosar a nosa sororidade e afecto coas compañeiras da Coordenadora da Marcha Mundial das Mulleres en Catalunya e ao pobo catalán este 14 de outubro, data na que se coñece a sentenza que condea a máis de 100 anos de prisión ás representantes políticas e sociais do movemento soberanista.

O noso movemento feminista, cunha historia da vinte anos, ten como un dos seus principios fundacionais a defensa do dereito de autodeterminación dos pobos e por iso nacións sen estado como Euskalherria, Catalunya, Galiza o Curdistán ou o Sahara Occidental teñen recoñecidos na nosa organización os seus dereitos políticos e a súa voz en pé de igualdade co resto de pobos do mundo.

Hoxe coñecemos a sentenza do xuízo do “procés” pola que líderes políticas e sociais encarceladas polo Estado Español por promover un referendun de autodeterminación en Catalunya son condeadas a máis de 100 anos de cárcere, polo exercicio do dereito a decidir sobre o seu futuro por vías democráticas e pacíficas.

Nós, mulleres comprometidas cos dereitos humanos, das mulleres e dos pobos, queremos trasladar a nosa aperta sorora ás presas, ás súas familias, organizacións, colectivos sociais e movemento popular nestes difíciles momentos e amosar todo o noso apoio á loita pola democracia e os dereitos civís e políticos do pobo catalán.

Observamos con preocupación como se perseguen accións democráticas e lexítimas como o dereito a manifestación e a desobediencia civil, ferramentas de loita que sempre formaron parte da loita feminista e que deben ser defendidas de xeito insobornábel polos nosos pobos fronte ao exercicio do poder autoritario dos estados.

Ás mulleres que constrúen o futuro dos seus pobos en Catalunya e o mundo o noso recoñecemento e apoio incondicional na defensa da liberdade, a democracia e a vida.

En Rojava, Quito ou Barcelona, o dereito dos pobos a erguerse contra a opresión e a represión é o dereito das mulleres a vivir en pobos libres.

En sororidade feminista

Marcha Mundial das Mulleres Galiza
Euskal Herriko Emakumeon Mundu Martxa
Marcha Mundial das Mulheres Portugal.

I Percuencontro de Batucadas

Compañeiras das coordenadoras de Ourense e Ferrolterra participaron hoxe no I° Percuencontro de batukadas organizado por Tamborililás – Batukada Feminista nunha xornada con mulleres de Euskalherria, Catalunya, Santander e Salamanca. Unha xornada de convivio, reflexión para a acción e troca de experiencias. Construíndo xuntas no espazo de encontro que é a batukada feminista na Galiza con mulleres de diferentes lugares e colectivos. Un pracer e que veñan moitos máis encontros!

#FeminismoParaVivir #LoitaFeminista #EncontroEdiversidade

Día da RESISTENCIA INDÍXENA

[ 12 de Outubro ] Hoxe é día da RESISTENCIA INDÍXENA. O 12 de outubro de 1492 os chamados conquistadores iniciaron o maior xenocidio da historia da humanidade aniquilando aos pobos orixinarios de América. Non foi un descubrimento senón unha expedición comercial que ao chegar ao “novo mundo” adicouse a saquear, violar e asasinar até case aniquilar toda a súa poboación. Hoxe non é dia de celebración senón de homenaxe. Por Berta Cáceres, polas mulleres zapatistas, polas Mapuches, por Marielle Franco e as nosas irmás do Brasil, pola marea verde na Arxentina, polas nais e avoas da Praza de Maio, polas irmás de Guatemala contra o extrativismo, polas compas colombianas, mexicanas, chilenas, polas que hoxe toman Quito contra o FMI e o neoliberalismo… por todas!!! #FeminismoParaTodas#AsúaFestaUnXenocidio

Movemento Galego polo Clima

Hoxe presentouse en rolda de prensa o Movemento Galego polo Clima, do cal a Coordenadora Galega da Marcha Mundial das Mulleres forma parte como asociación integrante xunto con outras 50 entidades e colectivos galegos 🌳🌳

O MGC xorde en #Galiza como resposta á convocatoria de mobilización mundial feita polo movemento xuvenil #FridaysForFuture (Venres por Un Futuro) para o vindeiro #27S, co obxectivo de saír á rúa a reclamar accións urxentes que fagan fronte á #MudanzaClimática e que garantan un futuro para as xeracións máis novas. 🌍

Tamén o #MovementoGalegoPoloClima apoia e participa da organización de todas as accións e actividades polo #Clima que se van desenvolver nas distintas localidades galegas do 20 ao 27 de setembro.

👉Animámoste a participar das diferentes actividades e accións que van ter lugar ao longo de toda a vindeira semana. Podes consultar toda a información na blogue do #MGC:

#27SFolgaMundialPoloClima #2020RebeliónPoloClima #EmerxenciaClimatica #WeekForFuture #By2020WeRiseUp #By2020

Propaganda lgbtfóbica nas escolas

Hoxe aparecía na prensa escrita galega este anuncio pagado por un coñecido colectivo do estado adicado a espallar odio e mentiras contra o feminismo e o colectivo LGBT. Denunciamos públicamente este novo ataque á diversidade e ao feminismo e a connivencia da prensa. Denunciamos que se pretenda dar pasos atrás nos -pequenos- avances en materia de educación impulsados pola loita feminista. #Machismo #DelitosDeOdio #EducarEnIgualdade

Contra o bloqueo de Venezuela

A coordenadora galega da Marcha Mundial das Mulleres apoia a campaña de Mar de Lumes contra o Bloqueo de venezuela no que se denuncian as manobras do imperialismo para afogar ao pobo e ao goberno. Queremos pobos e vidas libres da tiranía do capitalismo!

📣🇻🇪 Como organización que defende a soberanía dos pobos e denuncia as prácticas e estruturas imperialistas, apoiamos a campaña internacional #NoMoreTrump e promovemos o “Manifesto galego contra o bloqueo e as sancións a Venezuela”.

📝 Calquer colectivo do país pode aderise ao mesmo nesta ligazón: https://mardelumes.org/manfiesto-galego-contra-bloqueo-sancions-venezuela/

📸 Ademais, calquera persoa pode apoiar a campaña facendo unha foto co cartaz solidario e enviándonola ou subíndoa directamente ás redes coas etiquetas #GalizaConVenezuela e #NoMoreTrump

⬇️ Pódese descargar o cartaz en pdf aquí: https://drive.google.com/file/d/1-_1paedKkCXOQIthMXtZuNveUp-CZIAk/view

A seguir reproducimos o texto íntegro do manifesto.

:Manifesto galego contra o bloqueo e as sancións a Venezuela:

Desde a Galiza, as organizacións abaixo asinantes queremos facer pública a nosa solidariedade co pobo de Venezuela ante o recrudecemento das sancións económicas e do bloqueo imposto polos EUA. Estas medidas, encadradas na agresiva política inxerencista liderada por Trump, pretenden por todos os medios afogar a economía do país, perxudicando directamente a poboación para, a costa do seu sufrimento, tentar forzar un cambio político afín aos intereses imperiais.

A ofensiva iniciada xa no final da era Obama, cando declarou Venezuela como unha “ameaza inusual e extraordinaria” á seguridade nacional dos EUA, viu agora multiplicada a súa virulencia baixo o actual mandato de Donald Trump, que xunto ás ameazas cada vez menos veladas de ataque militar directo, traballa activamente para privar a poboación dos recursos e insumos necesarios para se desenvolver con normalidade.

Os mesmos que din preocuparse polo pobo venezolano son os que coas súas sancións dificultan o seu acceso a bens básicos como alimentación ou medicinas. Din querer un futuro mellor para Venezuela, pero son os que bloquean os activos venezolanos no exterior e rouban as súas reservas, os que dificultan ao máximo a saída das súas exportacións e o acceso aos mercados internacionais, mesmo presionando e ameazando calquer país que pretanda manter relacións normalizadas co país bolivariano.

Todos estes ataques contan coa vergoñenta complicidade da dereita opositora, que fala de paz, democracia e mesmo de “axuda humanitaria” mentres alenta activamente a agudización da crise e dos padecimentos do pobo que di representar.

Frente a esta guerra económica, o heroico pobo venezolano segue a resistir sen ceder á chantaxe e a organizarse para paliar os efectos das agresións, defendendo o respeito á súa vontade e plena soberanía nacional.

Por todo isto, é o noso deber reafirmar a solidariedade activa con ese digno pobo e o rumo que escolleu para o seu país. Por tanto, esiximos o fin inmediato do bloqueo e de todas as sancións, ameazas, inxerencias e presións externas, para que Venezuela poda desenvolverse libremente cara a un horizonte de paz, democracia e xustiza social.

YouTube
YouTube
Instagram
Telegram