Día das Galegas nas Letras 2019

Este 15 de agosto celebramos coas compas de A Sega o VI Día das Galegas nas Letras cunha mullerenaxe a Xela Arias, unha figura imprescindíbel das nosas letras. Aí estaremos e aguardamos vervos a todas! #XelaArias #GalegasNasLetras #MulleresGalegas #LetrasGalegas

http://www.asega-critica.net/2019/08/vi-dia-das-galegas-nas-letras-xela.html?fbclid=IwAR2kxHN3Qkyx9aX3_vACaI-4dvyHeQRICCc54N3M8Tl5xGqkybIGTBQQIpk

Reflexión en torno das pintadas en diferentes edificios do patrimonio cultural

Reflexión en torno das pintadas

en diferentes edificios do patrimonio cultural

Dende a Coordenadora Galega da Marcha Mundial das Mulleres reclamamos o valor do patrimonio para o pobo e rexeitamos o seu secuestro por parte da xerarquía relixiosa. Denunciamos ademáis que a Igrexa Católica ten acordos co Estado a través dos que se financia e evade impostos, que incide na vida das mulleres a través dos resortes do poder e que cómpre, hoxe máis que nunca na Galiza, unha forte campaña para reivindicar a seperación Igrexa-Estado.

Somos unhas firmes defensoras da apostasía como ferramenta para a crítica da xerarquía da igrexa, que non das persoas relixosas, que contribúa a diminuír a influencia e o finanzamento de quen pretende incidir nas decisións políticas que nos afectan ás mulleres.

Para nós, mulleres activistas, o patrimonio cultural do noso pobo non é o lenzo no que expresar a nosa disconfirmidade coa Igrexa nen co sistema que a sustenta e lle dá o poder que ten sobre as nosas vidas. Mas chamamos a exercer presión social e institucional para diminuír o seu poder e a súa influencia con todas as ferramentas que teñamos ao alcance, que non danen aquello que é comunitario e que debemos preservar entre todas.

A Coordenadora Galega da Marcha Mundial das Mulleres condena asasinatos machistas, violencia contra as mulleres ou o criminal sistema económico que nos devora, mas non a protesta social, mesmo cando non a compartamos en fondo ou forma. O que si facemos é animar a encher de reivindicación fachadas de espazos que si nos mancan: casas de apostas, bancos, transnacionais, espazos de explotación de mulleres, rúas, paredes e espazos públicos diversos para facer que os muros das nosas cidades berren por un mundo máis xusto.

Ante o asasinato de María José Aboy Guimarey en Valga

COORDENADORA GALEGA DA MARCHA MUNDIAL DAS MULLERES

Ante o asasinato de María José Aboy Guimarey en Valga

Compañeiras, hai tan só catro días todo o país vivía as manifestacións máis numerosas da súa historia. Milleiros de persoas mobilizámonos para denunciar as discriminacións, a desigualdade e a violencia que sufrimos as mulleres.

Cando aínda resoan os berros das mulleres a favor da nosa vida, a nosa independencia e liberdade, os nosos dereitos… desgrazadamente voltamos á rúa para denunciar o feminicidio da nosa veciña do municipio pontevedrés de Valga, de 43 anos, asasinada dun disparo no peito o pasado domingo polo seu marido, Javier B.F. De 46 anos, quen despóis de asasinala disparouse un tiro na cabeza. E desgraciadamente non somos tantas como o pasado día 8. Esa xornada moitas quixemos crer que outro mundo era posíbel. Que por fin tiñamos aliados dispostos a rachar co machismo, acorralar a violencia, aillar aos machistas e que as feministas somos capaces de parar tanta violencia.

María Xosé xa non está, decidiron por ela que a súa tiña que rematar. Decidiron que xa non podía gozar da vida en compañía d @s propios fillos, familia, e amigas.

Mas aquí estamos novamente, somos teimudas, sairemos ás rúas as veces que faga falta até conseguir que toda a sociedade galega repita o histórico 8 de marzo e de unha resposta similar e igual de contundente fronte aos feminicidios.

Os asasinatos machistas non son loucura, son control. Control da vida das mulleres, dos nosos desexos, do noso tempo. Nós non temos valor como suxeitos para os machistas porque non somos máis que un instrumento ao servizo dos desexos masculinos, do patriarcado e do mercado, tres patas que fan de nós, as mulleres, vidas prescindíbeis. Somos a propiedade privada que se pode vender, mudar, usar, manipular e explotar. Podemos ser agredidas, violadas e asasinadas, porque se encargou moi ben o sistema de sinalarnos e atopar adxectivos adecuados para xustificar os seus actos criminais, somos malas, putas, provocadoras, malas nais, malas mulleres, malas fillas… calquera excusa serve para xustificar asasinarnos, tamén a enfermidade.

Nos vindeiros días escoitaremos que non constaban denuncias previas de violencia. Posibelmente depositaremos parte da culpa na muller que non denunciou e non en todas as persoas que dun ou doutro xeito compartían espazos cun asasino e non viron tampouco o perigo nen fixeron nada para impedilo. Porque é preciso que dunha vez por todas poñamos o foco da atención no violento, no maltratador, no asasino e non nas vítimas.

Política, mercado, publicidade, prensa, tv, películas, novelas, xeran un imaxinario de posesión e de dominación do home sobre a muller, que fai que calquera de nós poidamos ser aquelas nas que se materialice a supremacía masculina, a masculinidade hexemónica dominante. Todas aquelas persoas que negan a violencia machista, ou ben que a xustifican negando que o único motivo dos asasinatos é o patriarcado, é cómplice de cada asasinato.

Necesitamos máis medios para protexer aquelas que denuncian si, pero é fundamental arrincar de raíz a ideoloxía que permite que existan: esiximos coeducación nas escolas e formación en xénero para profesionais da medicina, para profesionais da xustiza, en definitiva, formación en todos os ámbitos. Xa temos nomeada a violencia. Agora toca loitar verdadeiramente contra ela cos medios suficientes. As mulleres non somos persoas para outros, reclamamos sermos persoas de pleno dereito, a violencia que padecemos ten que ser a primeira prioridade das políticas dos nosos gobernos. Xa está ben de que o sistema político e económico utilice a violencia que padecemos para que sigamos sendo cidadás de segunda. Cidadás que se ocupen dos traballos non remunerados que sosteñen a sociedade.

Estamos na rúa porque é urxente que dunha vez por todas se faga unha cobertura dos feminicidios con perspectiva de xénero, que se abran discusións sobre o machismo e a violencia nas escolas. Porque é preciso que se aborde desde idades temperás a violencia de xénero, que se combatan os estereotipos, que se cuestione o poder, as relacións, a violencia machista, que se fale das opresións, dos privilexios de xénero, de educación sexual nas escolas e aulas deste país.

Estamos na rúa porque urxe considerar a violencia machista como problema social e político de extrema gravedade. Estes asasinatos non poden ser considerados como un máis dunha longa lista de feminicidios. Non podemos asumir a cotidianidade dos asasinatos machistas cando nos últimos cinco anos, máis de medio cento de galegas foron asasinadas por mor da violencia machista. Máis de 800 no estado español.

Porque aínda que desde as filas da dereita neguen a realidade dos feminicidios, e pretendan amosar que son asasinatos que se dan entre calquera xénero ou no ámbito doméstico, o certo é que os presos por violencia machista son o terceiro maior grupo nos cárceres do estado: actualmente hai case vinte mil reclusos por esta causa, fronte a once mil por homicidios.

Queremos poder ser libres. Para circular pola noite, para andar soas polas rúas, para separarnos das nosas parellas sen medo a que nos maten. Estamos fartas da violencia mas tamén da resposta das institucións ás agresións machistas.

Esiximos que a Lei Galega de violencia de xénero sexa efectiva, esiximos recursos e un compromiso de vontade real para acabar co terrorismo machista. Non queremos máis mulleres asasinadas. Non queremos pésames, non queremos minutos de silencio, non queremos loito. Queremos que non haxa ningunha muller máis asasinada.

Estamos aquí para amosar a nosa raiba contra a violencia machista que nos asasina. Para que toda a sociedade entenda que é a nosa vida a que esta en perigo. Que non lle pertencemos, nen nós nen a nosa vida, a ninguén. Que podo ser eu a próxima, que podes ser ti.

Que non imos ficar caladas. Que seguiremos saíndo ás rúas tras cada asasinato machista. Farémolo todos os dias que sexan necesarios, esixindo xustiza, loitando pola igualdade e polo respecto, contra os valores patriarcais que perpetúan e consolidan na sociedade esta violencia que nos atravesa.

Querémonos Libres! Querémonos Vivas!

E seguiremos en marcha, ata que todas sexamos libres!

nacional@feminismo.info | @MMMGaliza | marchamundialmulleres

#Feminicidio #Valga #QuerémonosVivas #feminismogalego #machismomata#MMM #nenunhamenos

 

8 de marzo: a urxencia do feminismo anticapitalista

8 de marzo: a urxencia do feminismo anticapitalista

Hai máis de 100 anos que o 8 de marzo é a principal data reivindicativa do calendario feminista. Esta longa traxectoria actualízase en cada lugar do mundo e en diferentes momentos da historia como un instrumento da acción e da loita colectiva das mulleres. Na Galiza de hai 100 anos, un 8 de marzo as mulleres da comarca de Ferrolterra iniciaban unha revolta fronte aos tiranos e os caciques polo pan e unha vida digna, ao berro de “Temos fame, abaixo os acaparadores”. Xa entón as mulleres traballadoras amosaban ao pobo o camiño da revolta.

Sabemos que hai moito máis tempo que as mulleres son parte da loita pola emancipación e xa resistían e construían alternativas ás moitas formas de dominación. Reunir as diversas mulleres de todo o mundo en torno dunha data é esencial para construír un suxeito político colectivo que ten raíces e historia e que coloca a igualdade a liberdade como eixos de loita.

Neste 2019 as galegas enfrontamos unha fenda salarial dun 21,5% e o 37% das traballadoras non acadan o salario mínimo. A temporalidade, ocupamos o 77% dos traballos parciais, e a precariedade, o 48% dos contratos asinados por mulleres duran menos dun mes, converten as mulleres galegas na face da pobreza no noso país. As nosas pensionistas teñen de media 10 anos menos de cotización que os homes e un 36% das desempregadas non percibe nengún tipo de subsidio por desemprego. As mulleres galegas traballamos ademais no sector dos servizos, o 87% das asalariadas mulleres estan neste sector, que é un dos de maior perda de dereitos laborais, o que converte a conciliación en papel mollado na nosa realidade diaria.

Os recortes da chamada crise empregados para o axuste das perdas do sistema financeiro e das grandes empresas tamén golperaon en maior medida as mulleres no noso país alá onde foron aplicados: recortes en programas de prevención e atención ás mulleres agredidas, recortes dos programas relacionados coa educación e a crianza, recortes na sanidade que repercuten nos tratamentos específicos relacionados coa saúde das mulleres, desmantelamento de políticas públicas de igualdade e vivenda, exclusión social e pobreza. O 94% das axudas a través das rendas de inserción social para familias monoparentais en Galiza son para mulleres.

Vivimos nos últimos anos unha ofensiva do capital transnacional sobre os nosos territorios que tamén impactan gravemente no noso pobo e na vida das mulleres. A destrución do medio e a explotación dos recursos naturais trae consigo a destrución dos modos de vida e a economía tradicional que serven de apoio a miles de mulleres para enfrontar o impacto do capitalismo e da súa economía depredadora. Esta ofensiva depredadora da minería e o extractivismo tamén tivo en fronte a organización e a loita das mulleres na defensa do territorio.

Todos estes datos económicos evidencian que a alianza patriarcado capital continúa a pór en risco a vida das mulleres e os territorios e require dun confronto social e institucional que teña no feminismo unha das súas ferramentas imprescindíbeis.

Neste 2019 as mulleres temos moito polo que loitar. Nun estado cada día máis antidemocrático asistimos ao crecemento de sectores conservadores e a súa influencia na política e na economía. Devolver as mulleres aos roles tradicionais é a proposta deste sector consevador para xustificar o recorte dos servizos públicos. Desde quen defende limitar o dereito ao aborto para que nazan obreiros até quen propón eliminar os programas de igualdade para manter a explotación das mulleres no ámbito doméstico. O capitalismo, o patriarcado e o racismo manteñen deste xeito as mulleres nunha situación de desigualdade con menos acceso á renda e aos dereitos.

Tamén observamos que o feminismo se amplia e enraíza, virou unha axenda xeral da sociedade e non só dos movementos feministas organizados. Hai múltiples grupos e formas de actuar, mas tamén contidos comúns que pasan por recoñecer o carácter patriarcal e racista do capitalismo e a centralidade da axenda do coidado, a importancia de defender a diversidade afectivo-sexual, a necesidade de afirmar valores democráticos e formas horizontais de poder e a importancia da autoorganización das mulleres. Neste sentido, a creación do espazo de Galegas 8M, feminista e anticapitalista para aglutinar ao feminismo anticapitalista que acredita na autoorganización e na axenda propia do feminismo galego é unha oportunidade para aprofundar nestas cuestións.

Mas fronte a este crecemento hai unha reacción do mercado para incorporar o ideal de liberdade e igualdade. Basta ver a linguaxe feminista empregada en propaganda de roupa e cosméticos vinculada ao 8M polas mesmas empresas que explotan o traballo e a vida das mulleres ou os apelos á participación na folga de mulleres de persoeiras vinculadas ao capital e ao poder. Isto banaliza e tira radicalidade ao feminismo, como sabemos o mercado tenta facer do feminismo o “novo espírito” do capitalismo global. Pretenden converter o noso movemento político en máis un obxeto de consumo asimilando non só a estética senón tamén esa parte da mensaxe máis desvinculada da crítica profunda do sistema capitalista.

A Marcha Mundial das mulleres fai unha crítica integral ao actual modelo e aposta por un feminismo antisistema que se opoña á actual orde capitalista, patriarcal, racista, heteronormativa e colonial. Sabemos que esa aposta non é fácil nen cómoda, mas é a máis coherente coa nosa defensa dunha sociedade con novas relacións, con outras formas de organizar o traballo, de garantir a substentabilidade da vida e onde exista espazo para novas subxetividades baseadas na autonmía e a igualdade. Sabemos tamén que o horizonte de transformación e formas de loita constrúense en cada momento analizando o contexto e como as forzas dominantes operan, por iso neste momento na Galiza a loita pola democracia, polo dereito dos pobos a decidir o seu futuro, pola soberanía alimentar e a defensa do territorio e contra a explotación capitalista son eixos esenciais da axenda do feminismo para crear unha axenda de mobilización e transformación social.

Neste empeño de construír un feminismo que transforme o mundo e a vida das mulleres a afirmación do carácter anticapitalista, antipatriarcal e antirracista do feminismo é esencial para construír unha sociedade diferente que coloque a vida no centro.

Coordenadora Galega da Marcha Mundial das Mulleres

8 de marzo de 2019

#NenPatriarcadoNenCapitalismo #Xubilacións #Desigualdade #FendaNasPensións #Empobrecidas

#FeminismoParaVivir #MulleresQueMudanOMundo

8 DE MARZO – DÍA INTERNACIONAL DE LOITA DAS MULLERES

8 DE MARZO

DÍA INTERNACIONAL DE LOITA DAS MULLERES

En todas as rexións do mundo, as mulleres estamos nas rúas celebrando a forza colectiva que construímos coa nosa organización. Estar en movemento fainos recuperar as nosas voces e memorias silenciadas.

Foi nosa acción colectiva que cuestionou o patriarcado, desnaturalizou a violencia sobre os nosos corpos, esixiu o recoñecemento do noso traballo e de todas as nosas achegas á economía e ao conxunto da sociedade. A forza da loita das mulleres está presente ao longo da historia e no noso cotián. Ten como marca a rebeldía e o soño. Rebeldía fronte á inxustiza e a dominación. Soños de liberdade, igualdade, xustiza, harmonía entre os seres humanos e coa natureza.

A Marcha Mundial das Mulleres é parte dese grande movemento. Somos mulleres diversas, de todos os pobos, de diferentes culturas e identidades e construímonos como movemento internacional en loita para cambiar o mundo e cambiar a vida das mulleres. Afirmamos que os procesos de acumulación do capital é irreconciliable coa sustentabilidade da vida e a nosa resposta, como organización plural e diversa, ten que ser cada día máis potente, masiva e popular rumbo á construción dunha economía para a vida. A expansión do feminismo e a súa renovación xeracional convócanos a todas a seguir en resistencia e en loita, a defender a igualdade, a diversidade e a disidencia sexual e afirmar a solidariedade e a radicalidade feminista. Seguimos fortalecendo a auto-organización das mulleres e á vez o feminismo como estratexia nas loitas contra o capitalismo racista, colonialista e patriarcal. Deste xeito imos impulsando formas máis democráticas e horizontais de construír un poder popular. O crecemento das loitas feministas enfróntase coa reacción patriarcal. Afrontamos o conservadurismo que renova a súa ofensiva de control do corpo e a sexualidade. Afrontamos as forzas neoliberais que reducen reivindicacións potentes e anti- sistémicas a enunciados de comportamento harmonizados co mercado. Afirmamos a centralidade do traballo para a sustentabilidade da vida, e desde aí construímos un feminismo anti- sistémico.

Neste 8 de marzo estaremos mobilizadas para denunciar as políticas de austeridade que marcan a realidade de moitos países desde a última década. Unha vez máis denunciamos que as políticas neoliberais sostéñense co traballo das mulleres, que amortece os efectos da redución de salarios e de investimentos públicos en dereitos e servizos. Tales políticas resultaron en máis pobreza e precarización da vida da clase traballadora, máis violencia contra as mulleres, e o incremento do racismo e da xenofobia. Dicimos Non ás vidas precarias!

Trazos fascistas son parte de gobernos e do ascenso da ultradereita en moitas sociedades, onde se intensifica o uso da guerra, a militarización, a criminalización e a persecución de liderados. As forzas de dereita, nas que converxen aínda que con diferentes expresións o neoliberalismo e o conservadurismo, atacan a democracia na súa forma e contido. Con violencia sacan da fronte todo o que pode poñer obstáculos ás súas ganancias. As grandes corporacións transnacionales actúan con cada vez máis poder e impunidade, presionan por acordos comerciais e de investimentos que abren máis camiño para violacións e control dos territorios, destruíndo a natureza e expulsando os pobos dos lugares onde sempre viviron. Neste contexto, está cada vez máis nítida a contradición que existe entre os procesos que garanten o lucro das transnacionales e as dinámicas de sustentabilidade da vida. Por iso, Poñamos as vidas no centro!

Desde o feminismo mobilizámonos contra o colonialismo, o racismo e a reacción hetero-patriarcal que se articulan e exprésanse no aumento da violencia. A violencia ordena este modelo de dominación, e por isto para superala é necesario máis que cambios legais. A forza das mulleres que de todas as partes do mundo, cos seus corpos e voces denuncian o asedio e o feminicidio expón a centralidade do enfrontamento á violencia en todas as súas dimensións, como parte das loitas anti- sistémicas.

O momento esixe a intensificación das nosas resistencias feministas e populares, fortalecemento das nosas alianzas, e a construción permanente dun movemento mundial como estratexia para confrontar a forza dese sistema de dominación que profunda o seu carácter imperialista. As mulleres dicimos non ás guerras e á intervención dos Estados Unidos e os seus aliados nos países. As experiencias ao longo do mundo foron nefastas pois atacaron a soberanía e a vida dos pobos. Acollemos ás persoas desprazadas polas guerras e políticas económicas desastrosas e instamos os Estados a facer o mesmo. Denunciamos a forma como o capitalismo racista, colonialista e patriarcal benefíciase ao manter en situación de precariedade as mulleres desprazadas, apropiándose do seu traballo, as súas vidas e os seus corpos.

Solidarizámonos con todos os pobos que seguen en loita pola defensa da súa soberanía. Neste momento en particular solidarizámonos co pobo venezolano que defende a lexitimidade do seu goberno, as súas políticas de distribución de ingresos e servizos públicos e de afirmación da soberanía popular.

A Marcha Mundial das Mulleres estamos mobilizadas construíndo respostas e alternativas, defendendo e construíndo a soberanía alimentaria e os bens comúns, fortalecendo o campo popular e anti- sistémico no feminismo. Desde o campo e a cidade, mobilizámonos neste 8 de marzo, e seguimos na construción dun proceso de organización permanente e irreversible, un movemento baseado na solidariedade e en accións comúns. Estamos en marcha e preparámonos para V acción internacional da Marcha Mundial das Mulleres, que terá lugar o 2020 baixo o lema “Resistimos para vivir, sinais para transformar!”

#FeminismoParaTransformarOmundo #FeminismoParaVivir

#FeminismoAnticapitalista #FeminismoAntirracista

O coordenador parental, nova ofensiva patriarcal contra as mulleres

coordenador_parental.jpeg

A continuación o texto que rexistramos no parlamento para [ Descargar ] ou ler na web:

coordenador_parental.jpeg

As entidades abaixo asinantes manifestamos o noso rexeitamento á implantación en Galiza da figura do coordinador parental que vai ser obxecto de debate no Parlamento de Galicia, polos motivos que pasamos a detallar:

A figura do Coordinador parental foi creada pola Fundación Filia e posta en práctica por primeira vez no estado español en Cataluña, nun proxecto piloto de seis meses de duración que afectou a unha mostra de casos mínima. A motivación que plantexaba a Fundación para a súa implantación era por unha parte a redución de gastos procesais, pero fundamentalmente centrábase en resolver a suposta problemática do maltrato emocional causado por manipulación dos proxenitores-as cara aos fillos e fillas. Foi creada, pois, baixo os presupostos e métodos da suposta síndrome de alienación parental, tantas veces rexeitada polo Consello Xeral do Poder Xudicial e, a día de hoxe, sen a máis mínima credibilidade no ámbito científico internacional.

Durante a realización do proxecto piloto estableceuse a xurisprudencia que agora empregan os promotores como base xustificativa, que procede principalmente dun poñente da AP de Barcelona.

Non podemos deixar de salientar que o máster na URJC, en convenio con Fundación Filia e con profesorado activamente defensor da teoría ssap e das denuncias falsas en contextos de violencia de xénero e maltrato infantil, foi denunciado ante o Observatorio da Violencia de Xénero (estatal) tanto por ser contrario aos dereitos das vítimas de violencia de xénero e pormover unha ideoloxía misóxina como por alentar prácticas que non se asentan en teorías científicas e que as máis importantes entidades en materia de saúde mental veñen rexeitando de xeito reiterado. A existencia desta denuncia supuxo a suspensión do máster, que contaba entre o profesorado con históricos da ssap no Estado Español como Tejedor Huerta, Aguilar Cuenca ou Serrano.

No caso de Galicia, o executivo fai público ademais que a creación da figura do coordinador parental se realizaría en colaboración cunha das autoras galegas mais prolíficas arredor da suposta síndrome de alienación parental (tamén chamada interferencias parentais, entre outros sinónimos) e a súa vertente “terapéutica”.

O coordinador parental non entende aos nenos e nenas como suxeitos que deben ser escoitados e cuxa vontade debe ser tida en conta. Non se contempla a necesidade de atender ao que o neno ou nena manifesta cando rexeita o contacto cun proxenitor. É un mero vixilante de cumprimento de sentencias relativas aos réximes de visitas e custodia con potestade para axilizar trámites e propoñer medidas.

Neste senso, como entidades preocupadas polo cumprimento dos dereitos das vítimas menores de idade, lembramos que a Convención dos Dereitos do Neno e da Nena recoñece o dereito a manter contacto con ambos proxenitores e cos familiares, agás que sexa contrario ao interese superior do neno ou nena, para o cal debería ser escoitado-a e tido-a en conta. Este dereito non pode ser convertido nunha obriga de contacto e/ou vinculación, especialmente cando o neno ou nena manifeste sentimentos de temor ou rexeitamento cara ese proxenitor ou familiar.

O coordinador parental aséntase nunha ideoloxía misóxina que nega a realidade da violencia de xénero, o maltrato infantil e a violencia sexual. No seu lugar, os seus defensores promoven a idea da denuncia falsa como gran problema do que denominan “divorcios conflictivos”. É polo tanto, unha figura que vai danar profundamente ás vítimas que se atopan en procedementos civís sobre réxime de visitas ou custodia. Lembramos, asemade, que a teoría sobre a denuncia falsa é identificada polas asociacións de loita contra a violencia de xénero e o maltrato infantil, pero tamén de institucións estatais e internacionais, como potencialmente perigosas para as vítimas (CEDAW de NNUU, CXPX, Fiscalía de Violencia de Xénero, entre outras).

As asociacións levamos reclamando dende hai anos máis e mellores medios para o enxuizamento dos delitos cometidos contra mulleres, nenos e nenas, tendo en conta que principalmente estes se producen no ámbito máis próximo. A resposta da administración foi sempre a carencia de recursos económicos para levar a cabo melloras, explicación que neste momento non tería cabida, se temos en conta a asignación coa que o Pacto de Estado acaba de dotar o investimento autonómico neste eido.

Especialmente no tocante á proba testifical da vítima -e en concreto a vítima menor de idadetense solicitado formación específica que debería mellorar a competencia das institucións á hora de recoller e avaliar o testemuño. Ao mesmo tempo debería dirixirse tamén a evitar a aplicación por parte de equipos psicosociais e forenses, así como dos tribunais, da ideoloxía que propugnan os defensores da suposta síndrome de alienación parental, polos motivos expresados máis arriba, dada a repercusión negativa que ten para as vítimas.

As asociacións recordamos que dende as institucións europeas vense esixindo unha xustiza adaptada ás vítimas e en especial, unha xustiza adaptada á infancia, tanto no eido civil como penal. Entre estas medidas para facer menos impactante o paso polo procedemento xudicial tense solicitado a creación de salas de espera e accesos específicos para as vítimas, coa fin de evitar a confrontación co agresor, evitar os períodos de espera para testificar para que o paso do tempo non dane a capacidade da vítima para recuperar o recordo da maneira máis detallada. Solicitábase tamén a instalación de cámaras Gessell que permitirían, aplicando os protocolos pertinentes, realizar a exploración xudicial dos nenos e nenas vítimas e testigos nun único acto con todas as garantías para a vítima e para o reo. A día de hoxe, a pesar do baixo custo deste tipo de instalacións e de terse facilitado información técnica sobre as características destas salas, segue sen haber ningunha en territorio galego.

É preciso ter en conta que todas estas medidas non so actuarían no senso de evitar a vitimización secundaria, senón que repercutirían moi positivamente na calidade do procedemento que, como tal, depende da existencia de proba incriminatoria. O testemuño da vítima, e principalmente dos nenos e nenas, non se pode garantir nas condicións materiais, temporais e profesionais actuais, pois non responden ás súas necesidades especiais e individuais.

Nestas condicións non é de extrañar que as cifras de sobresementos neste tipo de delitos continúen a ser excepcionalmente altas, como ben sinala o informe de Save the Children, “Ojos que no quieren ver”, segundo o cal o 70% das denuncias de abuso sexual infantil non chegan a xuízo.

Neste contexto nada facilitador do enxuizamento de delitos no contexto da violencia de xénero e do maltrato infantil, o Parlamento de Galicia estuda a implantación da figura do coordinador parental, que bebe da ideoloxía da denuncia falsa (as estatísticas anuais da Fiscalía indican que a porcentaxe é moi inferior á existente noutros delitos: 0,01%) e a manipulación dos fillos e fillas por parte das nais (co evidente sesgo de xénero e que, a pesar dos intentos reiterados dos defensores da ssap non é aceptado pola OMS e pola APA como trastorno mental, que sería o único que motivaría medidas urxentes e drásticas como as que describe a terapia da ameaza), colocando ás vítimas no maior dos desamparos.

Despois de ter tentado infrutuosamente a aprobación dunha lei de corresponsabilidade parental, por ILP da Asociación Galega de Pais e Nais Separados de Galicia, o parlamento inicia agora o debate para a creación desta figura. A ILP non foi posible levala adiante por falta de competencia da Comunidade Autónoma. A figura do coordinador parental non pode ser introducida sen establecer normativamente as súas funcións, formación, competencias, deberes, principios, etc. Igual que sucedeu no caso da ILP de corresponsabilidade parental, existe neste caso unha situación de falla de competencia.

Opoñémonos pois á creación desta figura, por considerar:

  • Que é contraria á lexislación internacional de infancia que fala dunha administración e unha xustiza adaptadas á infancia, que respecten a vontade dos nenos e nenas, promovan o seu dereito a expresarse e que a súa opinión sexa tida en conta e defendan a consideración do neno e da nena como suxeitos de dereito, non como meros obxectos que son entregados e recollidos.

  • Inutiliza o Pacto de Estado de loita contra a violencia de xénero, que promove o recoñecemento das vítimas en todos os ámbitos, pois a función do coordinador diminúe a capacidade de acción da vítima non visible para o sistema penal.

  • Chega nun momento no que as características e medios do procedemento penal continúan a ser insuficientes, o que dá lugar a un índice de sobresementos moi elevado que deixa fóra da protección a unha porcentaxe moi elevada de vítimas.

  • Continúa a haber unha falla de competencia do Parlamento de Galicia para lexislar sobre cuestións civís, como sucedeu no caso da ILP de corresponsabilidade parental.

  • Supoñería indirectamente un pacto coa ideoloxía de Fundación Filia, tendo en conta que a formación é impartida pola entidade, dado que posúe a marca rexistrada do coordinador parental.

Non podemos esquecer a histórica condena ao estado español por parte de Nación Unidas no caso González Carreño, por mor do asasinato da filla da denunciante, de sete anos, durante o réxime de visitas, nin a sempre crecente lista de nenos e nenas que son asasinados durante o tempo de visitas ou custodia que un tribunal lle concedeu ao proxenitor, a pesar das negativas do neno ou nena e das peticións de protección realizadas.

Polo tanto, en base a todo o manifestado SOLICITAMOS:

  1. A paralización do debate sobre implantación do coordinador parental en Galiza.

  2. Que o Parlamento destine esforzos económicos e organizativos á mellora dos medios materiais e técnicos relacionados con violencia de xénero, maltrato e abuso sexual infantís e participación de nenos, nenas e adolescentes en procedementos civís.

  3. Que o Parlamento se propoña planificar as políticas de igualdade para a protección da imaxe e o honor das vítimas, tan cuestionada nos últimos tempos.

  4. Que o Parlamento de Galicia elabore un pacto que debería ser asinado por todas as forzas representadas que blinde a posibilidade da entrada en debate de calquera proposta que poña en dúbida a imaxe e integridade –en senso amplo- das vítimas.

  5. Que o Parlamento de Galicia faga aplicable normativa e orzamentariamente o artigo 12 da Convención dos Dereitos do Neno e da Nena que obriga ás administración a dar cabida en condicións adecuadas ao dereito do neno e da nena a que se escoite a súa vontade e se teña en conta en todos aqueles aspectos que teñen relación coa súa vida, artigo que se expón polo miúdo na Observación Xeral 12 do Comité de Dereitos da Infancia de NNUU. Deberase facer efectivo este dereito tanto no ámbito penal como civil, como nas actuacións doutras administracións públicas.

Curdistán, a loita das mulleres pola súa emancipación

Para nós, o 9 de xaneiro, é un día pola memoria e a solidariedade coass activistas, abusadas, encarceradas, violadas e asasinadas. Un día para dicir xuntas que as súas loitas non foron e non son en balde. Mais tamén, fai seis anos do asasinato das activistas Sakine Cansiz, Fidan Dogan (Rojbîn) et Leyla Saylemez en Paris.
Sen esquecer o asasinto en 2016, de Seve Demir organizadora da posta en marcha da Caravana Feminista para a IV Acción Internacional da Marcha Mundial das Mulleres en Nusaybin e membra do Partido Democrático das Rexións, Pakize Nayir, vicepresidenta da Asamblea Popular de Silopi, e Fatma Uyar, membra da Unión de Liberación das Mulleres. E moitas máis que non imos a recoller aqui.
A presenza da compañeira Necîbe Qeredaxî do comité de Jineolojî de Europa trouxo con ela un maio achegamento á loita das mulleres curdas, proxectos para o futuro e a posibilidade de termos máis documentación sobre elas.
Aqui vos deixamos dous documentos que nos achegan as compañeiras curdas para descarregar:
Tekmil: criando unha cultura de crítica construtiva. [ Descargar ]
Contra a división das cuestións sociais, o punto de vista de Jineoloji [ Descargar ]

Solidaridade feminista fronte ás políticas racistas e misóxinas do capital

 

Solidaridade feminista fronte ás políticas racistas e misóxinas do capital

A Coordenadora galega da Marcha Mundial das Mulleres manifesta a súa plena solidariedade cos pobos agredidos do estado que loitan contra o fascismo e o racismo, nestes días en especial coas mulleres feministas que se levantan contra as ameazas de retroceso dos dereitos acadados.

Ante a actual crise do sistema político e económico a dereita recrudece os ataques ás liberdades e os dereitos conquistados con décadas de loita e organización colocando ás máis vulnerábeis como alvo dos seus ataques dialécticos e sobre todo das súas políticas económicas. O racismo e a misoxinia impregnan os discursos públicos empregando os ataques ao feminismo como moeda de cambio no acceso ao poder institucional dende o que aplicar os axustes económicos que voltarán golpear con forza nas máis agredidas.

Entendemos que negociar cos dereitos das migrantes e das mulleres é unha reación do sistema ao avance do Movemento feminista e unha maniobra para apretar as cadeas do patriarcado. As ameazas que hoxe se lanzan sobre recortes en materia de igualdade ou violencia machista ou as propostas de construír políticas públicas en torno á “familia” son de sobra coñecidas no noso país, onde xa tivemos que combater unha Lei de Familia, o finanzamento de grupos anti-aborto ou proxectos en torno da natalidade coa chegada do PP de Feijóo ao goberno da Xunta. Logo viñeron a segregación no ensino e o desmantelamento dos CIMM pola vía da ampliación de competencias a outras materias e a redución de lineas económicas para programas de prevención da violencia.

As mulleres galegas sabemos o que é ter unha dereita reaccionaria tomando decisións e manexando orzamentos públicos contra as políticas de igualdade e a necesidade dun combate diario destas políticas con mobilización e redes fortes que planten cara ao racismo e a misoxinia. As que hoxe son ameazas noutros territorios xa foron políticas públicas no noso país, e é por iso que nos solidarizamos e seguimos loitando por sacar á dereita das nosas institucións.

O fascismo español, en calquera das súas expresións políticas, coas súas posicións fascistas e racistas defende políticas contrarias á vida das mulleres, a explotación laboral e políticas xenófobas de expulsión. E isto é algo que pasa na Galiza, no Estado Español e aí onde se fai co poder: Estados Unidos, Brasil, Austria, Polonia… Estamos ante o seu momento máis forte e de máis reforzo nas últimas décadas e por iso atopamos cada vez máis cidadáns que se sinten lexitimados coas prácticas racistas dos partidos e das institucións.

Por isto manifestamos todo noso apoio e solidariedade internacionalista e feminista ás mulleres que en todo o mundo loitan contra o fascismo, especialmente ás que se levantan hoxe para frear a ameaza ás portas das súas institucións. Os dereitos das mulleres non se negocian.

Nós, dende aquí, seguiremos loitando, organizándonos e construíndo alianzas para combater aos que temos ocupando o poder no noso país. Porque a solidariedade é a nosa arma máis potente.

Seguiremos en marcha ata que todas sexamos libres!

YouTube
YouTube
Instagram
Telegram