Estamos a falar de:

gallardonrouco

O Inquisidor

O ministro Gallardón quere converter em lei o que é simplesmente doctrina de fe. Segue o caminho planeado polo nacional-catolicismo, amplamente representado nas instituiçons. Um caminho planeado longe da transparência e da democracia, nos sombrios espaços das seitas mais poderosas, Ler máis »

HONDURAS feministas_en_resistencia

Das alertas dos obispos e a ‘ideoloxía de xénero’

O portavoz da conferencia espiscopal, José Antonio Martínez Camino, acaba de decirnos que a sociedade está ‘enferma’ pola ‘ideoloxía de xénero’, di este señor que esa ‘ideoloxía’ trouxo consigo aumento de abortos, divorcios, explotación das mulleres, anticoncepción, relacións sexuais fóra Ler máis »

foto11maio

Leccións do 8 de marzo

O feminismo galego recuperou este 8 de marzo a unidade de acción contra as políticas conservadoras do capital. Despois de moitos anos de falta de entendemento e diverxencias en canto aos campos de acción de loita no país o movemento feminista reuniuse novamente Ler máis »

_MG_1157

Deixa pasar! deixa pasar! son feminista e o mundo vou mudar!

Nun tempo no que a ofensiva patriarcal pretende dobregarnos con todo o seu aparato as galegas amosamos que rebelámonos ante os recortes nos nosos dereitos. Síntome satisfeita de ter participado na convocatoria do pasado domingo. Aínda que recoñezo que botei Ler máis »

DSC07058

O relevo

Hoje nas ruas de Compostela pudemos comprovar que o Feminismo Galego é um movimento social arraigado, criativo e com fortes alianças com outros movimentos e organizaçons políticas. Mas se algo brilhou com pleno protagonismo e resultou confirmado na realidade palpável Ler máis »

O Inquisidor

gallardonrouco

O ministro Gallardón quere converter em lei o que é simplesmente doctrina de fe. Segue o caminho planeado polo nacional-catolicismo, amplamente representado nas instituiçons. Um caminho planeado longe da transparência e da democracia, nos sombrios espaços das seitas mais poderosas, chamem-se Opus Dei, Comuniom e Libertaçom ou Neocatecumenato. A vida das mulheres e das nenas, graças a este obediente inquisidor, vai estar constringida à moral dumha Igreja que é capaz de obrar o milagre de recolher mais dum milhom de euros nos seus cepilhos.

Assim, como no tempo onde nos mandavam torturar e queimar nas praças públicas, para liberar as nossas almas possuídas polo mal da bruxaria, agora o inquisidor, quere liberar-nos da violência estrutural que nega os nossos direitos, dando-lhe de beber à opinom pública um vinho de arrecendos democráticos que agocha o mortal veleno da misoginia, mentres mulheres e nenas, quedam expostas ao lume da maternidade imposta.

Chega a sua perversom ao extremo de converter a malformaçom do feto num problema de discriminaçom. As leis e os direitos que nelas tenhem que estar garantidos, estam em mans de mentes obsessionadas em legislar, acotar e dominar, o que consideram o espaço-força origem do pecado: a sexualidade e o corpo das mulheres. A Inquisiçom carga de novo contra as cidadás livres, que poidam decidir, com toda a informaçom necessária, levar a termo ou nom um embaraço, com malformaçons ou sem elas, é o seu direito.

Lupe Ces

Fonte: Caranza Free Opiniom

Das alertas dos obispos e a ‘ideoloxía de xénero’

HONDURAS feministas_en_resistencia

O portavoz da conferencia espiscopal, José Antonio Martínez Camino, acaba de decirnos que a sociedade está ‘enferma’ pola ‘ideoloxía de xénero’, di este señor que esa ‘ideoloxía’ trouxo consigo aumento de abortos, divorcios, explotación das mulleres, anticoncepción, relacións sexuais fóra do matrimonio, prostitución, violencia de xénero e adicións.*

Obviando por un momento que estamos a falar da opinión do representante dunha seita que hostigou históricamente á humandiade cos seus preceptos e ‘leis’ e condenou ás mulleres dende os seus textos fundacionais a ocupar un lugar de sometemento e sufrimento, é irritante ter que escoitar como se sitúan no mesmo plano e con frivolidade, violencia de xénero e divorcios ou aborto e relacións sexuais fóra do matrimonio.

Moitas das cuestións que sinalan son conquistas que custaron moito sufrimento e a vida de moitas mulleres, conquistas que nos fan máis libres, que nos devolven a soberanía sobre os nosos corpos, que nos permiten ser donas do noso futuro, decidir sobre as nosas vidas, vivir a nosa sexualidade con liberdade, planificar a nosa maternidade, termos, en definitiva, o control das nosas vidas que históricamente estivo en mans dos homes.

É todo isto o que realmente preocupa aos obispos, a nosa liberdade, a nosa capacidade de decisión e a súa consecuente perda de poder sobre nós. Esa ‘ideoloxía’ da que falan, non é máis que a toma de consciencia das mulleres das nosas opresións e a nosa loita por acabar con elas.

Chegadas a este punto poderíamos decir que os obispos son uns imbéciles, que ás feministas non nos importa nada do que esa xente poda decir e quedar tan tranquilas, pero non é certo, non podemos quedar tranquilas ante o ataque permanente que sufrimos por parte da Igrexa Católica a través dos seus voceiros. Dende obispos que piden nos púlpitos que aturemos a violencia de xénero como mostra de abnegación cristiá ata estes que culpan á loita polos nosos dereitos de todos os males coñecidos e por coñecer da sociedade na que vivimos.

Sería moi fácil lembrarlles aos que tanto falan de relacións sexuais fóra do matrimonio e ‘vicios’ a súa traxectoria histórica como censores, torturadores, perseguidores e limitadores de liberdades, como ferramenta necesaria para a opresión das mulleres. Sería tan fácil como lembrarlles que seguimos exixindo que respondan ante a xustiza polos casos de abusos a menores que ocultan e incluso xustifican na máis noxenta das conductas e que o facemos dende a nosa ‘ideoloxía de xénero’.

Dende esa ‘ideoloxía de xénero’ da que alertan os obispos as mulleres levamos toda a nosa hisrtoria loitando para ser libres, para vivirmos nunha sociedade máis xusta para nós, porque acreditamos en que unha sociedade máis xusta para as mulleres é unha sociedade máis xusta para tod@s. E dende aí denunciamos estes ataques da conferencia episcopal, este novo intento por tomar o control sobre as nosas vidas, por estigmatizar os nosos comportamentos que escapan das súas normas, por afogar as nosas liberdades.

Esta alerta que semella máis un ‘chamamento á orde’ por parte da Igrexa ven a sumarse ao capital e aos conservadores nunha ofensiva represora e moralista que busca devolvernos ao lugar da historia do que levamos séculos loitando por saír.

Seguen recortando os nosos dereitos pero na loita pola nosa emancipación xa non hai volta atrás, non valen alertas nen chamados a volver ocupar o lugar que algunha vez quixeron para nós. Estamos decididas a ser libres, o loitar polos nosos dereitos, polos dereitos de todas. Somos traballadoras, putas, precarias, lesbianas, trans, represaliadas, violadas, ciganas, presas, sudacas, desviadas, nais, fillas, irmás, amigas, negras, amas de casa, traballadoras do fogar, asalariadas, proletarias, migrantes, presas… e seremos todo o que queiramos ser.

Unha muller

* La verdad del amor humano. Orientaciones sobre el amor conyugal, la ideología de género y la legislación familiar.

Iria…

praçasamroque

A tarde latejava entre as vozes infantis banhando-se na contaminada praia de Caranza, e as atarefadas vozes nas juntanças que buscavam soluçons ao malgasto da praça de Espanha, e à aguardada sentença contra Reganosa. E entóm aconteceu a tua morte e todas as vozes calarom. A poucos metros de onde a policia marcava cautelosamente a mobilizaçom dos trabalhadores e trabalhadoras de SEAGA, alguém decidiu matar os teus direitos, decidiu matar a tua liberdade, decidiu matar a tua vida. E o teu sangue que corria as ruas de Narom chamou-nos mais forte que outros sangues, porque estavas tam perto…, e te sentimos indo-te entre as nossas gorxas, entre os nossos dedos impotentes.

Manhá continuará a vida nesta comarca de Trasancos, as loitas obreiras e populares seguiram no passo das ruas e no eco dos edifícios oficias. Mas nada disso foi suficiente para ti, nada disso será suficiente para pôr a salvo as nossas filhas, às nossas irmás, às nossas amigas… porque a fera machista demostrou em ti que segue viva, que se reproduze, e umha a umha segue cobrando, sem trégua, as suas vítimas.

Agora, nas beiras do Xuvia ficará para sempre marcado o lugar da tua morte, que sinala o nosso fracasso, que sinala a nossa impotência. Na Praça de San Roque o machismo ganhou-nos a batalha.

Lupe Ces

Fonte: Ártabra 21

Leccións do 8 de marzo

foto11maio

O feminismo galego recuperou este 8 de marzo a unidade de acción contra as políticas conservadoras do capital. Despois de moitos anos de falta de entendemento e diverxencias en canto aos campos de acción de loita no país o movemento feminista reuniuse novamente para articular unha campaña nacional conxunta que dese resposta aos ataques das políticas neoliberais e ultracatólicas que o Partido Popular aplica dende a súa chegada primeiro ao goberno da Xunta e máis tarde ao goberno do Estado.

A Campaña ‘Mulleres en loita polos nosos dereitos’ recuperou un espazo de reflexión, debate e entendemento no que o movemento feminista traballou, dende as súas diferentes ópticas, para elaborar unha táboa de reivindicacións e exixencias como o dereito ao aborto libre e gratuíto, medidas e recursos para a erradicación da violencia machista, sanidade pública, universal e gratuíta con especial atención á saúde das mulleres, prestacións sociais e pensións dignas, equiparación laboral para as traballadoras do fogar, garantía de plenos dereitos para as persoas migrantes, medidas para eliminar a feminización da pobreza e para garantir igualdade laboral, dereito a escoller e gozar da sexualidade libremente, a coeducación, medidas para garantir unha vida plena ás persoas con diversidade funcional, aplicación da Lei de titularidade compartida nas explotacións agrarias, medidas para favorecer a atención aos coidados… Reivindicacións que se traballaron a través de palestras, proxeccións, exposicións, actos de rúa e que culminaron na mobilización nacional do domingo 11 de maio.

Catro anos despois do VII Encontro Internacional da Marcha Mundial das Mulleres celebrado en Vigo que supuxo unha das maiores mobilizacións feministas do noso país, a campaña conseguiu encher, nun ambiente festivo e reivindicativo, as rúas de Compostela de colectivos, organizacións e mulleres de todo tipo que reclamaron xuntas os seus dereitos. Esta campaña conxunta e o seu éxito, tanto das actividades locais como da mobilización nacional, amosa a forza que ten o movemento feminista na Galiza e a necesidade de revitalizalo para dar resposta aos ataques que sofren as mulleres.

O feminismo (os feminismos), como parte dos movementos sociais na Galiza, ten pasado por momentos de incerteza e fraqueza coa multiplicación dos referentes e a atomización das organizacións, mais, a diferenza doutros, mantén a súa capacidade de entendemento e de acción colectiva como unhas das súas maiores fortalezas, como se ten demostrado este 8 de marzo.

Compre, dende as diferentes realidades e reflexións, dende as diversas análises e prácticas feministas, dende a pluralidade dos feminismos, contribuír a reforzar esta unidade para facer fronte aos cada vez maiores  recortes de dereitos e ataque ás liberdades das mulleres. Só cun movemento feminista forte, plural,  poliédrico e diverso é posíbel artellar dende todas as frontes a resposta necesaria ao capitalismo e ao seu mellor aliado: o patriarcado.

Perder todos os dereitos, recuperar todas as loitas.

A necesidade dun movemento feminista forte reside tamén na forza dos ataques que se lanzan contra os dereitos das mulleres nun momento no que non só son as políticas económicas de precarización laboral ou salarial das mulleres ao que hai que enfrontarse, senón todos os ataques da dereita ultracatólica que están a elaborar leis e medidas que sitúan ás mulleres en épocas pasadas, cun discurso que devolve a familia nuclear ao centro da vida das persoas e relega as mulleres ao rol tradicional de nais e esposas.

Dende os sectores máis reaccionarios emprégase a coartada da crise para agudizar a situación de precariedade e desigualdade laboral e social das mulleres. Así, o PP desmantela dende a súa chegada á Xunta todos os avances en materia de políticas de igualdade que se tiñan dado ata o de agora e ataca os dereitos conquistados polas mulleres nos últimos anos.

Unha das primeiras decisións do executivo de Feijóo foi a eliminación do Servizo Galego de Igualdade e das oficinas de I+B, seguiron a eliminación do programa ENTENDO que daba resposta xurídica, médica e psicolóxica ao colectivo LGTB, a eliminación do orzamento do Plan concertado da Seguridade Social que inclúe o Servizo de axuda no Fogar e a perda dos postos das auxiliares do SAF, eliminou o programa Preescolar na casa, cancelou a posta en marcha do servizo ‘Kanguros’, abandonou os plans de saúde de Atención á Muller, subiu as taxas das garderías, duplicou as taxas dos comedores escolares, reduciu nun 377% os programas destinados a accións para a igualdade, protección e promoción das mulleres, á metade as axudas por fillas/os menores de 3 anos e paralizou o Plan Galego de Emprego Feminino contemplado na Lei 2/2007.

Pero todos estes recortes pola ‘austeridade’ non poden esconder que as políticas aplicadas son fondamente ideolóxicas, como a aprobación do Plan de apoio á muller embarazada que relega as mulleres ao rol de nais, que dá dereitos aos ‘non nacidos’ facendo que conten como membros da unidade familiar mentres nos nega ás mulleres o dereito a acudir a un especialista a realizar unha revisión postparto.

A esta precarización da vida das galegas con todos os recortes feitos dende a Xunta seguen as políticas conservadoras do PP na súa chegada ao goberno do Estado: unha reforma laboral que dispara o  desemprego, a precariedade e aumento da temporalidade xa alta do emprego feminino e unha reforma das pensións que incrementan a desigualdade e a dificuldade das mulleres para acadar unha xubilación xusta.

Estas reformas, xunto co anuncio de volver incluír o aborto no código penal devolven a tutela sobre as nosas vidas, a nosa sexualidade e a nosa maternidade ao estado tras anos de loita feminista para conseguirmos ser máis independentes e máis libres.

Ante esta situación é que o movemento feminista debe cobrar maior protagonismo, como neste 8 de Marzo, reaxir con forza para mobilizarse na defensa dos dereitos das mulleres e saír ás rúas a reclamar que no noso corpo non mandan os conservadores e nas nosas vidas non manda o capital.

Ximena González

Fonte: Arredista, revista do MGS

Violencia de xénero e políticos

Teresa-Moure1

Nas últimas semanas, en medio de conflitos doutro estilo, a prensa galega reflicte reiteradamente declaracións onde se compara unha forza política ou os seus integrantes a mulleres maltratadas. O asunto pode parecer un episodio máis de cantos se axigantan nestes días co relato detallado que os medios de comunicación fan dos enfrontamentos dentro do nacionalismo. Non vou entrar aí. Non vou nomear persoas nin siglas. Non fago propaganda nin quero darlle difusión a un conflito con intereses coñecidos. Mais como feminista, e como lingüista, quero facer ouvir a miña voz: todas as metáforas que comparen a violencia de xénero con outros conflitos que as persoas poidan ter na súa vida social ou política traballan, quéirano ou non, contra o feminismo.

Chamámolo violencia de xénero, tamén terrorismo machista. Desde hai tempo a reflexión crítica e o activismo feminista deron perfilado un tipo específico de violencia, a que se produce nas relacións heterosexuais estruturadas baixo a institución do matrimonio ou da parella de feito, constituída como referente ideolóxico, ademais de económico ou xurídico. Desde ese momento deixamos de nos preguntarmos “que tipo de psicopatoloxía se agocha tras do violento?” ou “que contornos familiares ou económicos son proclives á violencia na sociedade?”. Non adoptamos un enfoque clínico nin sociolóxico, daquela non procuramos a explicación nunha enfermidade mental ou na loita de clases. Decatámonos de que demasiados homes usan a forza física e a intimidación psíquica contra as súas compañeiras e asemade de que este mecanismo adopta unha función adestradora nesta sociedade e neste momento histórico. Chamámolo violencia de xénero e, deste xeito, adoptamos unha perspectiva colectiva: xa non se trata de que un home en particular use a violencia contra unha muller en particular e, como resultado, teñamos un acto reprobábel e irracional, senón de que latexa na sociedade unha forma de violencia específica, que perpetúa os roles ben estabelecidos, que garante a submisión. Só as ópticas máis conservadoras se resisten a contemplar este fenómeno que, paseniño, vai sendo recoñecido. Entrementres, o feminismo serve de colchón protector para moitas mulleres maltratadas, constituíndo redes de solidariedade e afecto, preparando as violentadas para a resistencia, regalándolles ás para voar ás que tiñan as portas pechadas. Hoxe, cando menos de boca para fóra, ninguén aproba a violencia machista: esta forma de terrorismo cotián que está presente na vida de mulleres de todas as clases sociais e condicións é rexeitada aparentemente por toda a sociedade. Porén isto debe de ser hipocrisía. Porque se o rexeitamento fose certo, a violencia de xénero estaría erradicada e ninguén xogaría con ela.

Chamámolo violencia de xénero. Hai uns poucos anos, os principais xornais do estado nos seus libros de estilo desaconsellaban usar esta etiqueta e, aínda máis, a de terrorismo machista e propuñan a máis descafeinada de violencia doméstica, que lle restaba forza ao identificala con todas as violencias que se poden practicar nas casas: non darlle de comer ao canario, pegarlle ao can ou tirar coa iguana, non sendo condutas recomendábeis, non se poden comparar a esta perversa forma de amar. Custou un longo camiño chamar as cousas polo seu nome. Porque antes, durante séculos, estes episodios chamábanse crime paixonal, o que convidaba a consideralos como arroutadas derivadas de estar tan namorado; unha interpretación demencial do fenómeno mais ben documentada.

Cando alguén ousa dicir que unha persoa que se marcha dunha formación política é unha muller maltratada está a frivolizar cun dos problemas máis graves que temos actualmente na nosa sociedade. Insisto, non vou entrar en aclaracións ao respecto do que é ético ou non nunha formación, do que se espera da militancia ou dos seus cargos. Só insistirei en que a utilización desa metáfora non prestixia precisamente os políticos que a usen (ou os que ocupen o posto de supostas maltratadas); desprestixia o fenómeno. Desprestíxiao porque o presenta como algo normal, como máis un conflito entre tantos que temos na vida. Desprestíxiao porque o vulgariza, porque lle resta contorno tráxico: na violencia de xénero hai un agresor que di amar e unha agredida que, con frecuencia, agredida e todo, segue amando, que sofre unha falta de autoestima e de orientación demasiado crúas, demasiado considerábeis como para servir de comparación con outros individuos aos que non lles vai mal na sociedade −por sorte para eles e por sorte para todas as persoas que non aceptamos a violencia.

Aínda quero expor máis unha argumentación. Cando se desexa desactivar unha palabra, abonda con repetila noutros contornos, con variados significados, para que fique neutralizada, como se fose unha bomba que xa nunca estoupará. Un insulto, por exemplo, de tanto repetirse desemantizado, perde a carga negativa que arrostraba. Nese efecto fundamentouse o movemento queer cando repetiu até a saciedade ese termo, conseguindo que un insulto para gays se convertese en nome dunha forma de activismo en favor das liberdades. Igual pasa con negro noutras sociedades máis multirraciais que a nosa. En galego pode observarse algo parecido cun termo como puta. De tanto dicilo en todas as partes, incorporando acepcións moi distintas á orixinal, de tanto dicir puta películaputa claseputa moto, xa non significa o mesmo que outrora. Aviso para navegantes: se seguen a repetir os homes da política que a súa facción é unha muller maltratada, as persoas do feminismo teremos perdido unha batalla, a batalla de darmos nome a un fenómeno, de chamarmos a atención sobre a súa invisibilidade e a súa dureza. Non podemos tolerar unha tal agresión. Non a merecemos nin as mulleres maltratadas, nin as persoas comprometidas co activismo, nin quen quere transformar este mundo nun lugar mellor.

Teresa Moure

Fonte:  Sermos Galiza

Tabu

semaforo_rojo2

Observava eu estes dias no facebook, com supresa e admiraçom, um encendido debate entre dous amigos sobre as mulheres, a violência machista, as políticas de igualdade… e todo o que vos podades imaginar que pode xurdir, quando dous homes começam a discutir sobre Feminismo. Assistia digo, com admiraçom, porque um desses homes que tenho associado como amigo na minha conta, defendeu-nos ás mulheres bastante bem, fronte a um neo-machista cargado de argumentos de Intereconomia, Asociaçons de Juízes e Conferencia Episcopal.

Muitos homens começam a dar passos importantes no seu compromisso co Feminismo. Falam, opinam, escrevem… e como nós, as feministas, também se trabucam. Digo isto ao abeiro do debate que se está a dar nalgúns espazos de comunicaçom, sobre afirmaçons públicas onde se utiliza a violência machista como símil ou metáfora. Beiras fixo-o ao referir-se à situaçom criada pola ruptura, divorcio, no BNG; e Bieito Lobeira fixo-o referindo-se ao maltratador da nossa Língua, o Conselheiro de Educaçom.

Mas as feministas estariamo-nos equivocando ao pôr cancelas na boca dos nossos aliados, e também nos estariamos equivocando se fazemos da violência machista, um tabu, um tema do que só desde as experimentadas vozes das totens feministas, se conheceram as combinaçons válidas, exactas e acaidas para nomear as inomináveis palavras.

Nom som as metáforas nem os símiles os que nos fam dano. Som as políticas aprovadas, executadas sobre nós, sobre os nossos direitos, por essa maquinária esmagadora, braço executor do patriarcado capitalista que é o Partido Popular. Políticas por certo, moi bem resumidas no lema de CCOO para a greve do 29M, “querem acavar com tudo”.

Nom é o parlamentário Bieito Lobeiras o que deroga a Lei do Aborto, nom é Beiras Torrado o que desmantela a rede de serviços para a Igualdade… e se utilizam os símiles dos mecanismos do maltrato para incorpora-los no seu discurso político, estarám ajudando a dar a conhecer como é que sucede na realidade. Resulta que ademais, umha conceptualizaçom nascida da análise feminista, passa a aplicar-se para comprender outras realidades que nom afectam só a mulheres. Podemos deixar de ler isto como um suceso do próprio Feminismo?

A convivência na esquerda ante a apariçom dum novo proxecto político na Galiza pode resultar, e de feito está a resultar difícil, mas nom botemos muitas energias no que o passo do tempo vai converter em anedota. Porque estám aí, avançam, demolindo, queimando, arrincando-nos até a raiz do que tinhamos sementado… colhamos cada quem a nossa posiçom, mas enfrontemo-nos com uniom às súas políticas, porque Atila volve a Galiza.

Lupe Ces

http://lupeces.blogspot.com.es/2012/03/tabu.html

Unha reflexión sobre “Feminazis”

Ivan-Méndez-López

Vinte e tantos ilustrísimos e 3 ilustrísimas señoras da Real Academia Española:

Quen subscribe este artigo participou na redacción dun manual de Criterios para o uso da lingua onde se recollía un apartado sobre o uso non sexista. Como non tiven abondo, redactei unha pequena guía de linguaxe non sexista para o lugar en que traballei case catro anos. Reincidín e militei nun uso non sexista da lingua. Estou, por tanto, á disposición das autoridades académicas ou das forzas e corpos de seguranza do Estado para que procedan comigo como dispuxeren.

Hei dicir na miña defensa que no primeiro dos casos fun o único home nun proxecto que incluía outras catro voces femininas, todas elas filólogas, lingüistas, expertas. Algún e mesmo algunha de vostedes chamaranas feminazis e, por tanto, comprenderán as presións que sufrín por asinar co meu nome tal ofensa. Eu, en cambio, trátoas como amigas, expertas e mestras. Síndrome de Estocolmo, en definitiva.

No segundo non teño escusa: foi un proxecto que levei por propia iniciativa para incluír no Plan de igualdade de oportunidades do Concello de Cerceda. Ninguén mo comentou: saíu desta miña cabeza que talvez está condenada, como a miña alma, ao inferno logo de rodar palestra abaixo tras o paso pola guillotina. Por feble, por ceder ás presións dun contorno totalmente irrespirábel que nos leva aos débiles mentais, coma eu, á caer na tentación de nos render ao feminazismo.

Mais como saben, todo está orquestrado para que sexa así. Mesmo a realidade está disimulada para que aparente o que non é. Desde esas estatísticas que falan de que as mulleres cobran até un 23% menos por realizaren o mesmo traballo (nin semellante, nin menor: o mesmo), nin daquelas que salientan a feminización da pobreza, mesmo nos países desenvolvidos (e xa non digamos nos países do terceiro mundo); nin aqueloutras que demostran a cativa presenza de mulleres nos cargos directivos das empresas. E sobre todo, aquilo que se di que o uso da lingua é machista. Todo mentira: as vítimas son, na realidade, verdugos.

Concordo tamén con vostedes cando salientan que están para recoller os usos existentes na sociedade e que, ao non se reflectir a linguaxe non sexista nesta, as guías que censuran deben servir como combustíbel nas innúmeras cachelas que se deberán prender nas prazas maiores das vilas de toda a xeografía patria. É boa verdade: como o uso de yeans, cederróm, cedé, güisqui, totalmente naturais nas persoas que xuntan letras en castelán. Igual que o uso oral da terminación -ado dos participios dos verbos da primeira conxugación.

Vaian os parágrafos anteriores como descargo da miña conduta imperdoábel. Con todo, se me permiten e se non serve para aumentar a miña condena penal (ou a forca), existen algúns matices, que non oposición firme, que me gustaría facerlles, dispensando. Perdóenme, máis unha vez, pola ousadía.

A lingua non é inmutábel. As linguas están vivas, adáptanse, mudan. Talvez demoran máis que a sociedade, talvez van un paso por detrás. E pur si muove. E aínda máis, a lingua podemos mudala entre todos e de feito mudámola. Hoxe hai avogadas, doutoras, xuízas e mesmo médicas. Con normalidade e con uso real. Unha ousadía só hai uns anos que hoxe é realidade.

As elites tamén saben como mudala e abofé que o fixeron ao longo da historia e que mesmo o fan hoxe en día. Tradicionalmente había cociñeiras, mais hoxe a alta cociña está chea de chefs. Os homes que actuaban como secretarias de toda a vida pasaron a ser auxiliares administrativos. Os modistos internacionais, homes moitos, puxeron un o a unha palabra e ninguén convulsionou posuído por un anxo caído. E non falemos de cambios máis sutís que hoxe abondan e sobre os que vostedes, vinte e tantos señores e tres señoras, non perden o tempo en redactar informes.

O uso da lingua é machista. Foron séculos de dominación masculina que procede xa desde o latín de que deriva a lingua que defenden. A sociedade segue a ser machista, menos que hai 30, 40, 50 anos, un século ou 5, mais segue a ser machista. Como sociedade temos dúas opcións: sentármonos a gozar do espectáculo ou, pola contra, sermos axentes activos contra ela. Para vostedes talvez o espectáculo sexa gorentoso. Para min, reprobábel. E é lícito que, como persoa, actúe e, como membro da sociedade, intente mudala, modificala, mellorala en definitiva. Seguirei a empregar persoas no canto de homes, seguirei a empregar dobretes e seguirei a empregar xenéricos, seguirei a feminizar profesións sempre que for posíbel, e acho que a xente seguirá a entenderme. É a miña pequena achega a iso que algúns chaman igualdade.

Teñan consideración deste pecador. A miña alma xa está condenada, polo que lles pido misericordia e que me deixen caer outra vez na tentación de empregar esa linguaxe desprezábel.

PD: a respecto de feminazis, vese que vostedes teñen intelixencia abonda. É unha reductio ad hitlerum ben argallada e que callou en parte da sociedade. Un neoloxismo que demostra que, cando queremos, facemos lingua, modificamos e cambiamos.
Mesmo até os significados e as palabras máis horrendos.

Publicado o 6 de Marzo de 2012 en …porque queren roubarnos o que hai - [Simplemente outro blog].

[*Iván Méndez López ou @eche_o_que_hai, filólogo por vocación, técnico de normalización por convicción, e por profesión desempregado e con minijobs [ivan_mendez].

Deixa pasar! deixa pasar! son feminista e o mundo vou mudar!

_MG_1157

Nun tempo no que a ofensiva patriarcal pretende dobregarnos con todo o seu aparato as galegas amosamos que rebelámonos ante os recortes nos nosos dereitos.

Síntome satisfeita de ter participado na convocatoria do pasado domingo. Aínda que recoñezo que botei de menos ir acompañada da simboloxía coa que me sinto identificada e da que me sinto orgullosa, teño que salientar que foi unha ledicia formar parte dunha marea violeta que, por unha xornada, tinxiu de malva as rúas compostelás.

Baixo o lema Mulleres galegas en loita polos nosos dereitos!, fomos miles as mulleres que camiñamos nunha manifestación unitaria impulsada aló polo mes de decembro por distintas organizacións e colectivos como Andaina, a CUT, Faraxa, Feminismos Compostela, Marcha Mundial das Mulleres, Nós Mesmas, Rede Feminista Galega, Sindicato Labrego Galego, Somos Dexenerando, STEG e a propia CIG.

Na marcha, que saíu da estación de trens de Compostela, e rematou nunha ateigada Praza da Quintana, berramos consignas -nun marcado ambiente festivo- dirixidas a criticar o actual marco laboral (“Reforma Laboral, ofensiva patriarcal”) e a demandar postos de traballo de calidade (“Queremos emprego, traballo xa temos”), a denunciar a violencia de xénero ( “Rebelión, desobediencia, contra a súa violencia”), atacando á xerarquía eclesiástica(“Déixame en paz, Rouco Varela, esta é unha mensaxe de María Magdalena”), e fundamentalmente a demandar dereitos sexuais e reprodutivos (“Nós parimos, nós decidimos”, “Na miña cona non manda ninguén”, “Aborto libre e gratuíto”, “Sexualidade non é maternidade”, “Parir non é o destino da muller”) alén de reivindicar investimento público en servizos sociais (con lemas como “Na sanidade, na educación, se nos movemos iranos moito mellor”).

Á convocatoria sumáronse tamén algúns homes, compañeiros de militancia, parellas dalgunhas, pais e fillos doutras, que, dun xeito discreto apoiaban a nosa mobilización. Que salientaban non só o carácter reivindicativo da mesma, senón o diferente ambiente da mesma. Porque onte Compostela era unha festa, todas as consignas eran musicadas e bailadas, desde o inicio ate o remate, onde bailamos ao son de Habelas Hainas.

O feito de non poder amosar as siglas das organizacións que arrouparon a convocatoria (ese foi un dos acordos aos que chegamos nas múltiples asembleas e que non fomos quen de mudar) non permite visualizar a todas aquelas que, pese a non aparecer na faixa inicial, si o fixeron nas seguintes. Alén das organizacións convocantes, había mozas e mulleres do BNG e Galiza Nova e doutras organizacións do eido do nacionalismo e do ecoloxismo, tamén mozas de organizacións estudantís como os Comités Abertos ou a Liga estudantil, asembleas de mulleres de distintos colectivos, compañeiras da asociación de empregadas do fogar XIARA… Puidemos estar máis. É obvio que na convocatoria podían ter participado máis organizacións feministas. E igual deberiamos ter visualizado a outras moitas que traballan a reo polos dereitos das mulleres, que ou ben non asistiron ou que non ficaban identificadas como tales. Teremos que reflexionar sobre este aspecto en vindeiras convocatorias.

Pero o que ninguén pode discutir é que reunir a miles de mulleres, no medio dunha situación como a actual, de escepticismo e desencanto, onde parece estar tan estendido aquilo de “non hai que facerlle”, é todo un éxito. Máis aínda cando existen tantos prexuízos dentro do movemento feminista a participar como tal en organizacións mixtas. E aínda por riba a facelo sen siglas. Ou cando outras organizacións que foron chamadas a participares na convocatoria, non só se desmarcaron da mesma, senón que mesmo contraprogramaron á mesma hora, na praza do lado, outro acto.

Aínda así, as mulleres amosamos onte que non estamos dispostas a tirar pola borda séculos de loita polos nosos dereitos. Velaí estabamos as mozas, e as máis vellas… mulleres que teñen un emprego e desempregadas… sindicalistas e políticas… heterosexuais, lésbicas, bisexuais … nais, fillas, avoas, irmás, netas… amigas e compañeiras, aquelas que decidimos libremente ter crianzas, e libremente non telas…ate as que fuxen de calquera etiquetaxe… toda unha amalgama de mulleres unidas fronte á mesma reivindicación. Nun tempo no que a ofensiva patriarcal pretende dobregarnos con todo o seu aparato, desde a ofensiva do poder político e da man e por boca da xerarquía eclesiástica, as galegas amosamos que rebelámonos ante os recortes nos nosos dereitos.

Logo de ver como cada vez son máis as mulleres despedidas, vítimas de expedientes de regulación de emprego, e de despedimentos de balde grazas á reforma laboral, como se incrementan os problemas para tentar compatibilizar a maternidade co posto de traballo, como as mutuas impiden aleitar ás nosas crianzas con todas as garantías para a saúde das traballadoras e das súas fillas, como estamos a padecer os recortes no investimento público, a suba das taxas nas escolas infantís, o copago na sanidade e nos servizos de atención ás persoas dependentes, logo dun boicot sen precedentes á dispensación da pílula postcoital e de pretender levar ao cárcere ás mulleres que decidan interromper de xeito voluntario a súa preñez, compraceume comprobar que as mulleres de Galiza non imos ficar caladas fronte aos ataques.

Para as mulleres da CIG foi unha semana intensa, de roldas de prensa, de concentracións -o día 8 de marzo- de delegadas en repulsa aos recortes de dereitos diante de empresas, administración e mutuas en todo o país, de xornadas de debate con distintas organizacións, de actos públicos e de mobilizacións, que culminaron o día 10 de marzo -Día da Clase obreira galega- coas manifestacións convocadas pola central nacionalista en todo o país, en contra dos recortes máis agresivos que supón a ultima reforma laboral para o conxunto da sociedade, preparando unha folga xeral convocada en Galiza para o día 29. Porque as mulleres que formamos parte da Confederación traballamos a reo e loitamos para cambiar o patriarcado desde as estruturas onde se agacha, combaténdoo nas mesas de negociación dos convenios, nas plataformas de igualdade, no día a día como traballadoras, como técnicas, como delegadas e liberadas sindicais. Facémolo coa oposición dos homes, pero tamén coa súa colaboración, necesaria para acadar a igualdade.

Mais na xornada de onte as mulleres feministas que formamos parte de organizacións mixtas camiñamos a carón doutras integradas só por mulleres, e fixémolo tamén do lado de outras moitas que non militan nin participan de xeito organizado. Porque o noso obxectivo segue a ser o mesmo: mudar a orde estabelecida, loitar contra o patriarcado, aínda que desde outro tipo de posturas e posicionamentos. Tal e como berrábamos co lema: DEIXA PASAR! DEIXA PASAR! SON FEMINISTA E O MUNDO VOU MUDAR!

O 11 de marzo de 2012 as mulleres amosámoslles ao resto da cidadanía galega que é posíbel aproveitar os puntos de coincidencia de cada unha das organizacións que traballamos a prol do feminismo, e recollendo todo aquilo que nos une, desde o respecto e a tolerancia, desde a unión e a non exclusión, que así podemos gañar máis espazo.

Onte non houbo xerarquías, senón un recoñecemento de cada unha de nós, no marco dun pacto político de xénero entre mulleres como interlocutoras, ou o que é o mesmo, onde a sororidade ficou como nexo de unión entre as mulleres que decidimos participar nesta mobilización. Ogallá cunda o exemplo.

Margarida Corral Sánchez
Fonte:  Terra e Tempo

O relevo

DSC07058

Hoje nas ruas de Compostela pudemos comprovar que o Feminismo Galego é um movimento social arraigado, criativo e com fortes alianças com outros movimentos e organizaçons políticas. Mas se algo brilhou com pleno protagonismo e resultou confirmado na realidade palpável para quem olhar a manifestaçom, foi o relevo geracional que o Feminismo Galego vinha gestando nestes últimos anos, e hoje viu-se consolidado.

Este feito resulta transcendente ante umha ofensiva patriarcal que está a realizar um bombardeio constante contra os direitos e liberdades acadados pola luita feminista desde a década dos setenta. Um relevo geracional, que está alimentado desde muitas fontes, mas que tem na vontade integradora, de reconhecimento das diferenças, da posta em valor da pluralidade, que o próprio movimento pratica, a sua máxima possibilitadora.

O Feminismo Galego soubo flexibilizar nesta convocatória as formas organizativas que vinham liderando o movimento. A Marcha Mundial das Mulheres tomou a decissom política de replegar-se como guarda-chuvas que acobilhava à maioria do movimento, para aparecer em pé de igualdade com outros colectivos e organizaçons mixtas que demandavam essa nova rede. Decissom que resultou acertada. Eis a maior fortaleza da MMM, tanto a nível galego como a nível internacional: construir-se em cada momento como a expressom mais útil para a defensa dos nossos direitos e liberdades.

Na Galiza conseguiu-se umhas semanas ao redor da data do 8 de março, onde a cidadania soubo da vontade de reagir do movimento feminista, realizando concentraçons, manifestaçons, actos de propaganda, comunicaçom e reflexom, destinados à denuncia das políticas capitalistas aplicada no mar revolto da estafa chamada crise, e a vontade do movimento, para enfrontar a onda patriarcal mais abafante das últimas décadas, que pretende à nossa volta ao século XIX.

Lupe Ces

http://lupeces.blogspot.com

Simone de Beauvoir – Entrevistas e declaracións

beauvoir1

Reportaxe do programa Arquivo N sobre Simone de Beauvoir que inclúe entrevistas e declaracións súas.