Comunicado da Marcha Mundial das Mulleres Galiza ante os feitos de abuso sexual que se denuncian contra o Presidente da Deputación de Lugo, José Tomé Roca:
A Marcha Mundial das Mulleres en Galiza quere expresar con absoluta contundencia a súa condena fronte ás graves acusacións de acoso feitas contra o presidente da Deputación de Lugo, José Tomé Roca, e a nosa solidariedade plena coas mulleres denunciantes. Sabemos que non é doado sinalar situacións de violencia machista en estruturas de poder que, demasiadas veces, actúan como barreiras silenciosas.
Ademais, queremos condenar explicitamente as declaracións realizadas por José Tomé ante as acusacións, nas que califica as denuncias como “montaxe” e resta credibilidade ás vítimas. Este tipo de respostas non só revitimizan ás mulleres que deron o paso, senón que reproducen os patróns do machismo institucional.
Ante a gravidade destes feitos:
Exiximos a dimisión inmediata de José Tomé de todas as súas responsabilidades políticas e institucionais. A exemplaridade pública é incompatible con manter no cargo a alguén sobre quen recaen acusacións tan graves.
Demandamos que o PSOE actúe con responsabilidade e sexa exemplar, evitando ratificar que é un partido que só performa feminismo cando lle convén, incapaz de actuar con firmeza cando as violencias machistas aparecen no seu seo. Nestes momentos debe decidir se é unha forza sistémica que antepón a súa autoprotección á defensa das mulleres ou non. É por isto que EXIXIMOS que pidan a dimisión inmediata e se deixen de dilacións e cálculos políticos.
Solicitamos ao PSOE unha investigación interna rigorosa e independente, e exiximos que quen coñecese os feitos e non actuase abandone o partido e os seus cargos, pois o silencio perpetúa a violencia.
Manifestamos que a ausencia dunha denuncia xudicial non invalida a gravidade das acusacións nin debe servir de escusa para a inacción. Os protocolos galegos de violencia machista non condicionan a actuación institucional á existencia de denuncia penal.
Instamos ao resto de organizacións políticas, nomeadamente ao Partido Popular, a non utilizar este caso como arma arroxadiza, tendo en conta os precedentes moi recentes da súa actuación neglixente co Conselleiro Villares. A violencia machista é estrutural e manifesta tamén o seu poder en escenario políticos, partidarios e institucionais.
Denuncias como esta, como a do ex-conselleiro Alfonso Villares ou as doutros cargos socialistas coñecidas estes días, son síntoma dun machismo estrutural profundo que a sociedade galega está obrigada a confrontar.
A violencia machista é algo inherente ás estruturas sociais actuais, pero iso non significa que sexa inevitable. A diferenza está en escoller entre ser valentes ou ficar caladas, entre actuar ou consentir. Debemos estar do lado da valentía, da transparencia e da protección das agredidas. As declaracións públicas de José Tomé e a súa negativa a dimitir representan a opción contraria: a de blindarse, minimizar, negar e manterse no poder custe o que custe. Así como o posicionamiento actual do PSdeG: non exixir responsabilidades, escorrer o vulto e botar balóns fóra.
Expresamos o noso apoio ás mulleres que deron o paso de denunciar. Pedimos máximo respecto á súa confidencialidade e agardamos que non exista calquera filtración ou cuestionamento público destas mulleres.
Este domingo 23 de novembro coñecemos por diferentes medios de prensa que o violador Martiño Ramos Soto se encontraba na Havana, Cuba, construíndo unha nova vida e unha nova profesión coa impunidade que lle deu escapar da xustiza española. As últimas informacións indican que volta estar en paradero descoñecido logo de que a prensa sacara á luz esta situación. Isto supón un episodio de dor e sufrimento para a agredida causado por unha xustiza que falla cada día a miles de mulleres que sufren violencia machista.
Denunciamos hai uns meses públicamente que o proceso judicial que levou a unha condena firme de 13 anos de cárcere por violación a Martiño Ramos Soto foi longo, revictimizante e nada cuidadoso coa agredida e que non se tomaron as medidas precisas para esta situación.
Nunca se tomaron medidas cautelares para evitar a figa, nen se protexeu á agredida até que por fin o 15 de setembro de 2025 se ditou unha orde de detención que chegou tarde. Hoxe constatamos novamente, con indignación e raiba, que a xustiza non estivo nen esta á altura e que iso provoca a absoluta impunidade deste violador.
Denunciamos unha vez máis que os mecanismos da xustiza patriarcal desamparan ás agredidas, non só durante os procesos xudiciais, revictimizando, forzando acordos desfavorábeis e mesmo xulgando a vida das mulleres, senón que este desamparo continúa pois non existe ningunha vontade de reparación que mitigue a dor e sofrimento das agredidas, especialmente nun caso como este.
A estas horas o violador condenado, Martiño Ramos Soto, volve estar fugado e en paradero descoñecido, impune e seguramente pondo en perigo a outras mulleres, pola incompetencia do sistema xudicial.
Dende a Marcha Mundial das Mulleres reclamamos dos medios de comunicación un especial coidado á hora de tratar este caso e esiximos que deixen de publicar información sobre a situación e o estado da agredida cada vez que este caso volta aos titulares de prensa.
Precisamos que fronte á desprotección que sufre a agredida por parte dunha xustiza incompetente, a sociedade no seu conxunto esté á altura dunha situación que segue producindo dor e sufrimento. Por iso queremos reiterar o noso compromiso coa loita pola erradicación das violencias machistas e pornos novamente a dispor da agredida e a súa familia para todo o que elas precisen.
A Marcha Mundial das Mulleres de Compostela convoca á manifestación do 25 de novembro, Día Internacional para a eliminación da Violencia contra as Mulleres, con saída ás 20h desde a Praza 8 de marzo, cun percorrido similar ao dos últimos anos, e rematando na Praza de Praterías.
Neste 25 de novembro do 2025, mobilizámonos sob o lema Combater a violencia institucional para acabar coa violencia machista, porque sabemos que a violencia institucional constitúe o carácter estrutural da violencia machista, permeando a cada ámbito da vida e impedindo a conquista dos nosos dereitos. Precisamos reconstruír con perspectiva feminista toda a engrenaxe institucional da nosa sociedade para eliminar as discriminacións e as violencias que sufrimos as mulleres galegas. Con esta tarefa e a organización como a nosa mellor ferramenta seguimos en marcha, até que todas vivamos libres de violencia.
Desde o feminismo organizado, desde a Marcha Mundial das Mulleres, levamos décadas denunciando os crimes machistas como máxima expresión da violencia machista, mais esta violencia toma numerosas formas que tecen unha rede de opresión sobre as mulleres, nomeadamente as de clase traballadora, que cómpre enfrontar en todas as súas dimensións para avanzar na transformación social e na construción dunha sociedade xusta e feminista.
A violencia institucional ocorre cando axentes ou membros de organismos públicos levan a cabo de xeito inadecuado as súas funcións e non proporcionan nin a información nin os servizos de forma adecuada provocando un trato inxusto e incorrendo en situacións de abuso de poder. Neste sentido, calquera autoridade pode incorrer neste tipo de prácticas que teñen efectos discriminatorios e negativos directos nos dereitos das mulleres e que poden afectar tanto a integridade individual como a colectiva.
Velaí os eixos polos que este ano saímos ás rúas no 25N. En Compostela será nunha manifestación convocada pola MMM que sairá da Praza 8 de marzo ás 20h. No que respecta a esta convocatoria, queremos trasladar que nos últimos anos, tanto nas datas do 8M como do 25N a MMM ven convocando manifestación en solitario despois de situacións vividas en convocatorias conxuntas, pola disensión existente con outros colectivos na abordaxe de cuestións como a transexualidade. Na manifestación do 25 de novembro do ano 2023 e en aras da unidade do feminismo, decidimos dar pasos para acadar unha manifestación única, como así tivo lugar. Mais, lamentabelmente houbo quen aproveitou esa convocatoria conxunta para amosar condutas transfóbicas, cousa que desde a MMM non toleramos. Tivemos coñecemento de feitos moi desagradábeis acontecidos nesa manifestación do 25N de 2023, entre eles agresións ao colectivo LGTB+, polo que a nosa organización decidiu non volver convocar conxuntamente cos outros colectivos implicados, que acollen persoas con esas condutas transfóbicas.
Por iso, igual que fixemos o pasado 25 de novembro de 2024 e o 8 de marzo deste ano, de cara a este 25 de novembro desde a MMM preparamos a manifestación conmemorativa do 25N en Compostela. A MMM de Compostela, comunicou en tempo e forma á Subdelegación do Goberno a celebración dunha manifestación o 8M, con saída ás 20h desde a Praza 8 de marzo. Mais a nosa sorpresa foi atoparnos con outra convocatoria, que se lanza para a mesma hora e lugar, e coa pretensión de ser unitaria, mais na que figura como organizadora algunha das mesmas plataformas que en varias ocasións e concretamente na manifestación do 25N 2023 ampararon as condutas tránsfobas polas que decidimos non volver convocar conxuntamente.
A nosa sorpresa foi maior, ademais, ao coñecer que a Subdelegación do Goberno, logo do informe favorábel da Policía Local de Compostela, autorizou dúas manifestacións que concordan en hora, lugar e percorrido, algo que no pasado xa supuxo confusión e mesmo problemas de seguridade e que, desde logo, non é o proceder habitual nestes casos.
Facemos un chamamento a aquelas mulleres que consideran, coma nós, que o feminismo é unha loita diaria que busca estabelecer e mellorar os dereitos das mulleres. Para a MMM o suxeito político do feminismo é a muller, sen importar o pasaporte, nin o q diga o D.I., nin o que se lea socialmente negando a nosa voz. Para nós muller é a persoa que coida, que é nai se quere, que aborta se lle peta, que non ten descendencia se así o decide, solidaria, sacrificada, que non promociona no traballo porque hai barreiras que llo impiden, que sofre violencia machista, institucional, obstétrica, e que loita todos os días para derrubar un patriarcado que a oprime pola súa condición, sexa esta biolóxica ou non. Esas son as mulleres polas que loitamos as mulleres da MMM. E non imos pasar por sumarnos a convocatorias que baixo a aparencia da unidade agochan condutas que van en contra desta cuestión fundamental para as mulleres e para a nosa organización, ademais de pretender invisibilizar o traballo de organizacións que loitamos todo o ano pola fin do patriarcado.
Tamén queremos comunicar publicamente algo que xa trasladamos tanto á Subdelegación do Goberno como á Policía Local: non entendemos como se autorizan dúas manifestacións concorrentes en hora e lugar e, desde logo, facemos responsábeis a estas institucións que así o autorizaron das incidencias ou problemas que poidan xurdir na xestión e transcurso destas manifestacións.
Nese sentido, cobra aínda máis valor o lema da campaña da Marcha Mundial das Mulleres para este 25N: Combater a violencia institucional para acabar coa violencia machista.
Neste 25 de novembro do 2025, desde a Coordenadora Galega da Marcha Mundial das Mulleres en Galiza mobilizámonos sob o lema Combater a violencia institucional para acabar coa violencia machista, porque sabemos que a violencia institucional constitúe o cáracter estructural da violencia machista, permeando a cada ámbito da vida e impedindo a conquista dos nosos direitos. Precisamos reconstruír con perspectiva feminsta toda a engranaxe institucional da nosa sociedade para eliminar as discriminacións e as violencias que sufrimos as mulheres galegas. Con esta tarefa e a organización como a nosa mellor ferramenta seguimos en marcha, até que todas vivamos libres de violencia.
A Coruña, 20h Obelisco
As Pontes, 20.30h Praza do Hospital
Betanzos, 20h Praza do Camp
Carnota, 18.30h Praza da Pedra
Chantada, 20.30h Praza do Cantón
Compostela, 20h Praza 8 de Marzo
Marín, 20h Praza 8 de Marzo
Melide, 20h Praza do Convento
Narón, 19h Praza da Gándara
O Porriño, 20h Praza do Concello
Ourense, 20h Castañeira (San Lázaro)
Ponteceso, 20.30h Prada do Recheo
Pontedeume, 20h Praza do Concello
Pontevedra, 20h Praza da Peregrina
Ribadavia, 20h Praza da Madalena
Ribadeo, 19h Praza 8 de Marzo
Vilagarcía, 20h Praza de Galicia
Vilalba, 20h Praza da Constitución
Vigo, 20h Vía Norte
25N: Combater a violencia institucional para acabar coa violencia machista.
O feminismo organizado leva décadas denunciando os crimes machistas como máxima expresión da violencia machista, mas esta violencia toma numerosas formas que tecen unha rede de opresión sobre as mulleres, nomeadamente as de clase traballadora, que cómpre enfrontar en todas as súas dimensións para avanzar na transformación social e na construción dunha sociedade xusta e feminista.
A violencia institucional ocorre cando axentes ou membros de organismos públicos levan a cabo de xeito inadecuado as súas funcións e non proporcionan nin a información nin os servizos de forma adecuada provocando un trato inxusto e incorrendo en situacións de abuso de poder. Neste sentido, calquera autoridade pode incorrer neste tipo de prácticas que teñen efectos discriminatorios e negativos directos nos dereitos das mulleres e que poden afectar tanto a integridade individual como a colectiva.
Violencia xudicial
Todas as persoas que atendan un caso de violencia contra as mulleres: sexa económico, laboral, sexual, físico, psicolóxico, deben garantir unha formación e experiencia axeitada para detectalo, tratar as persoas que denuncian estes feitos con empatía e sensibilidade, realizar un seguimento de todo o proceso e aplicar a lexislación tendo en conta o sistema patriarcal imperante para evitar unha revitimización das mulleres.
Para frear esta violencia institucional no marco da xustiza é preciso coñecer e sinalar o que esta pasando, facernos conscientes de que de nada serve todo o traballo que facemos para que a sociedade tome consciencia, identifique e denuncie a violencia machista se o proceso de denuncia vai colocar ás mulleres e ás crianzas en situación de sufrir máis violencia.
Exiximos o fin da custodia compartida imposta con maltratadores.
Exiximos a creación de xulgados específicos e excluíntes de violencia machista por todo o territorio galego, especialmente nas principais cidades e vilas.
Exiximos información pública do proceso de denuncia machista e dos dereitos das mulleres: a estar acompañadas por avogadas no momento da denuncia, á atención psicolóxica e o acompañamento, a solicitar medidas de protección, a coñecer os recursos á súa disposición.
Demandamos formación específica de todo o persoal e axentes que atenden a mulleres que sufren violencia machista en todos os níveis da administración pública: policial, xudicial, administrativo e social.
Esiximos que os recursos públicos postos a disposición da atención e o acompañamento das mulleres que sufren violencia machista mediante programas ou finanzamento público traballen de forma coordenada e se informe da disponibilidade dos mesmos a todos os axentes que interveñen. A violencia machista non sabe de horarios de oficina.
Reclamamos a revisión da atención e servizo que se presta nos organismos públicos nos que se emiten informes que afectan aos procesos de denuncia: Incrementar o persoal do IMELGA e supervisar a súa formación en materia de violencia machista para evitar que se empreguen invencións como o Síndrome de Alienación Parental contra as mulleres.
Exiximos a modificación do decreto dos Puntos de Encontro Familiar para esixir formación específica sobre violencia machista ás traballadoras dos mesmos, garantir a protección das nenas e nenos e establecer un tratamento diferenciado para casos nos que exista sospeita de violencia machista e facelo con xestión pública e non privatizada. Tamén a súa modificación para exixir que nos casos de viollencia machista non se empregue pois a finalidade deste recurso é a normalización das relacións familiares.
Exiximos a retirada das visitas e patrias potestades das crianzas a homes denunciados por agresión sexual ou maltrato infantil ante a existencia de sentenza firme por violencia machista.
Violencia obstétrica
A violencia obstétrica dase nos procesos relativos á saúde sexual e reproductiva das mulleres e do mesmo xeito que durante o embarazo, parto e puerperio as mulleres son infantilizadas, degradadas, tratadas de forma humillante, se lles negan dereitos e se toman decisións sobre o seu corpo e saúde sen o seu consentemento nas insterrupcións voluntarias do embarazo e no proceso que conlevan tamén se dan estas violencias.
Exiximos a promoción e protección da lactación materna.
Reclamamos que se garanta o dereito ao acompañamento para probas diagnósticas e partos (en toda circunstancia). Incluíndo o pel con pel coa nai nas necesáreas.
Exiximos información e consentimento expreso das mulleres para a realización de manobras ou intervencións durante o embarazo, o parto e o puerperio.
Exiximos o cese inmediato da realización de prácticas desaconselladas pola OMS e o propio Ministerio de Sanidade, como a manobra Kristeller ou a manobra Hamilton, episiotomías de forma rutinaria, puntos do canal do parto innecesarios e non consentidos, etc.
Denunciamos a instrumentalización dos partos e os intentos de “acortar” os procesos naturais.
Demandamos o reforzo das áreas obstétricas e de lactancia dos hospitais galegos e a revisión das prácticas desactualizadas.
Existimos a inclusión dun sistema de cribado e seguimento que asegure e sosteña a saúde mental e emocional nos procesos de embarazo/ parto/ posparto/ aborto/ perda xestacional.
Violencia dende as institucións
Após unha década de conquistas en materia de dereitos para as mulleres, a crise capitalista que enfrontamos co desmantelamento do público como ariete trae consigo o abandono das políticas públicas de prevención, detección, acompañamento e sensibilización fronte á violencia. Hai un número cada vez maior de institucións que recortan programas e iniciativas para loitar contra a violencia machista, nomeadamente unha Xunta de Galiza que separa as competencias de igualdade e de violencia de xénero en dúas Direccións Xerais e elimina a Secretaría Xeral de Igualdade.
Exiximos que as políticas de igualdade sexan centrais na organización dun goberno que pretenda acabar coa violencia de xénero.
Exiximos o fin do racismo institucional coa derrogación da Lei da Extranxeiría e das políticas de fronteira criminais da Unión Europea así coma a regularización de todas as persoas migrantes.
Exiximos a promoción da igualdade e a xustiza entre todas as persoas, mulleres, homes, persoas non binarias,… e entre todos os pobos do mundo.
Demandamos unha educación de calidade, igualitaria e feminista en que se promovan a igualdade e a diversidade como eixos transversais a todos os currículos.
Exiximos o cumprimento da lei integral contra a violencia machista e que esta estea en constante actualización para podermos ser quen de combater as novas formas de violencia que aparecen cada día.
Exiximos a transversalidade do feminismo en todas as políticas que se desenvolvan en todos os niveis institucionais (dende os Concellos ao goberno do Estado).
Exiximos a dotación económica suficiente para poder abordar a violencia machista, tanto na Galiza como no Estado Español.
Exiximos recursos e campañas específicas que vaian polos centros de ensino e de traballo deste País, que non fiquen meramente en cartelaría que non se emprega.
Violencia económica
Traballo
O capitalismo non cesou na súa pugna por impoñer o capital fronte á vida. A engranaxe capitalista e patriarcal afóganos diariamente con traballos temporais, precarizados, pensións insuficientes. Condenan ás mulleres a sobrevivir precariamente nun sistema que busca o lucro sobre todas as cousas. Un sistema que se agudizou nos últimos tempos coas crises de prezos e coa inflación que nos afecta aínda máis ás mulleres.
Reivindicamos a existencia dun sistema de seguridade social universal, a consolidación de empregos con dereitos sociais, igualdade e equidade salarial entre mulleres e homes, condicións axeitadas para a produción e a comercialización para as labregas, artesás, e pequenas comerciantes, acceso ao emprego para as mulleres, acceso á terra e aos recursos.
Exiximos salarios dignos en centros de traballo libres de acoso e violencias machistas, permisos retribuidos relacionado cos coidados e dereito á promoción profesional libre de estigmas.
Exiximos a inmediata redución da xornada laboral, como mínimo, a 30 horas.
Reclamamos igualdade de salarios por igual traballo, o cal pasa por unha eliminación da segregación profesional e por unha valorización económica das tarefas tradicionalmente feminizadas.
Demandamos protección da saúde das mulleres en situación de maternidade, lactancia, discapacidade… garantizando adaptacións dos postos de traballo.
Reivindicamos a revisións da saúde e avaliacións de riscos dos postos de traballo tendo en conta a perspectiva de xénero, incluíndo mulleres trans.
Fomento da contratación en situacións de especial desvantaxe.
Coidados
Revindicamos que os coidados deben ser asumidos polo conxunto da sociedade, co obxectivo de que a comunidade sirva como ferramenta para construír vidas dignas. A sociedade debe garantir que as mulleres podamos desenvolver as nosas escollas de vida con dignidade e liberdade.
Coidar das outras, sexan crianzas, persoas maiores, con enfermidade ou doenzas que requiran do apoio doutras persoas debe ser un labor valorizado socialmente e retribuído, tanto se o coidado está profesionalizado, en mans do capital ou dentro dos servizos públicos, como se este depende dunha persoa ou rede de persoas da contorna. Coidar e ser coidadas debe ser un dereito.
Reclamamos un sistema público de coidados que garanta coidados en todas as etapas da vida a quen o precise. (Escolas infantiles para quen as precisar, atención á dependencia e coidados na vellez tanto no fogar como en centros públicos).
Existimos que os empregos relacionados cos coidados teñan retribucións e condicións de traballo dignas, nomeadamente para as empregadas do fogar o recoñecemento no estatuto das traballadoras e a súa incorporación á réxime xeral da seguridade social.
Demandamos que o tempo destinado ao coidado familiar sexa retribuído e xere tempo de cotización e acceso a prestacións sociais (desemprego, xubilación, incapacidade, etc).
Exiximos unha baixa de maternidade que garanta unha retribución económica digna durante o primeiro ano de vida con permisos transferíbeis.
Vivenda
O acceso desigual a vivenda xera condicións de vida desiguais, reforzando desigualdades de xénero, clase e raza. No capitalismo a propiedade de vivenda ten cara de home. A ausencia de vivenda social e de políticas sociais cun foco claro na cuestión da vivenda, os prezos de venda e alugueiros elevados e abusivos, vivendas que non cumpren os requisitos mínimos de salubridade, que as mulleres teñamos contratos e salarios máis precarios, pensións máis baixas, con moitas veces crianzas ao cargo, colocanos nunha situación vulnerable que nos leva a vivir en condicións de supervivencia. Esta desigualdade exponnos ademáis a máis violencias económicas, sociais e familiares.
Exiximos que a vivenda sexa un dereito e o fin da súa mercantilización.
Demandamos a creación dun banco galego de vivenda social cuxo reparto responda a criterios obxectivos e con perspectiva de xénero.
Exiximos unha rede habitacional de urxencia para mulleres vítimas de violencia machista que vertebre o noso territorio
Reclamamos, no inmediato, a creación dunha liña de axuda específica de vivenda para mulleres (que atenda ás cuestións reais que nos atravesan: familias monomarentais, vítimas de violencia machista, salarios inferiores, pensións inferiores…)
Reivindicamos o acceso libre e universal á vivenda, sen que este acceso teña que estar amparado en cuestións de nacionalidade, clase social ou estabilidade laboral.
O FEMINISMO GALEGO DENUNCIA O COMPORTAMENTO MACHISTA DO GOBERNO NO PP NA XUNTA
Os colectivos e organizacións feministas asinantes deste manifesto, repudiamos o comportamento de todo o goberno do Partido Popular á fronte da Xunta de Galicia tras coñecer que o Conselleiro do Mar da Xunta de Galicia, Alfonso Villares, foi imputado por un delito de agresión sexual.
En maio de 2024, as organizacións feministas galegas manifestabamos nun comunicado o noso rexeitamento á eliminación da Secretaría Xeral de Igualdade do organigrama do goberno da Xunta, denunciabamos que, a pesar das mostras de fortaleza do feminismo galego nos últimos tempos e do clamor social pola necesidade de políticas decididas cara á superación das discriminacións que historicamente se cometeron coas mulleres, non se albiscaban por parte do goberno da Xunta políticas encamiñadas a este fin.
Todo o contrario, rexeitabamos a separación da abordaxe da violencia de xénero e a igualdade en dous departamentos diferentes, a Dirección Xeral contra a Violencia de Xénero e a Dirección Xeral de Promoción da Igualdade, cando para nós a violencia e a desigualdade eran dúas caras da mesma moeda, manifestando que non se podían poñer en práctica medidas efectivas contra a violencia que non ataquen as desigualdades. Non concordabamos con poñer á fronte da Dirección Xeral contra a violencia a un home, aínda que tivese unha experiencia como xurista.
Un ano despois asistimos a un espectáculo mediático protagonizado por cargos de goberno da Xunta, aproveitando a súa situación de poder e control dos medios de comunicación, para apoiar pública e persoalmente a un conselleiro que foi imputado por un delito de agresión sexual contra unha muller.
Desde que se coñeceron os feitos, non houbo unha soa mensaxe pública por parte de ningún membro do goberno, nin do Presidente Alfonso Rueda; nin da conselleira de Política Social e Igualdade, Fabiola García Martínez; nin de Roberto Barba Alverdro, Director Xeral contra a Violencia de Xénero, manifestando tolerancia cero cos agresores sexuais, exixindo xustiza e reparación para a vítima.
Todo o contrario, no canto de facelo, permitiron e alentaron que o conselleiro utilizase o cargo para convocar os medios de comunicación e puidese espallar impunemente a mensaxe de que foi obxecto dunha denuncia inxustificada e que defendería a súa inocencia sen que houbese nin a máis mínima réplica, saíndo da rolda de prensa entre aplausos e desexos de que se faga xustiza e poidan recuperalo para a vida pública (ou sexa opinando publicamente que estabamos ante unha denuncia falsa dunha muller).
O resto do goberno non emitiu nin unha soa declaración facendo mención á necesidade de denunciar as agresións, de condenar a violencia sexual, nin manifestando o apoio á denunciante, senón agradecendo o xesto da dimisión como algo honorable.
Lembramos as persoas que nos representan no Parlamento Galego, que foron elixidas como tales, que a violencia de xénero non é un asunto privado, senón un problema estrutural e social que require de posicionamentos sen fisuras e de actuacións firmes. Condenamos a actuación do goberno do PP e exiximos que se sitúen no único lugar posíbel: a carón e da man de quen sufre a violencia, e de fronte a quen realiza as agresións.
Precisamente porque acreditamos en que as institucións teñen que dar exemplo, exiximos a inmediata dimisión das persoas que, desde as súas situacións de poder, avalaron e perpetraron a violencia: o Presidente Alfonso Rueda, a Conselleira de Política Social e Igualdade Fabiola García e o Director Xeral de Loita contra a Violencia de Xénero Roberto Barba.
Asinamos este manifesto: Marcha Mundial das Mulleres Galiza, Secretaría de Mulleres da CIG, Moradaura, Colectivo Feminista das Mariñas, INXURGA, Colectivo Feminista Deza-Tabeirós, Foro Feminista de Lugo, Secretaria da Muller STEG, Mulleres en Acción da Barbanza, Exeria Mulleres Cristiás Galegas, Arrolos de Teta, Observatorio da Mariña pola Igualdade, Asociación de Mulleres Area Loura do Val Miñor, Asociación Xornalistas Galegas, Resposta Feminista Vigo, AGAMME (Asociación Galega contra o Maltrato a Menores), Plataforma Feminista Galega, Colectivo Feminista da Gudiña, Azos Feministas, Asociación Feminista Polamiuda, Feminismo en pé, Unión de Muchachas, Mulheres Nacionalistas Galegas, O Soño de Lilith, Nós Mesmas, Xiara, Avante LGBT, Mulleres STEG
Novamente un asasinato machista na Galiza e un goberno ausente, cando non cómplice de agresores. Este martes 17 de xuño respostamos novamente nas rúas cheas de indignación ante un novo feminicidio!
Todas á rúa, BASTA DE VIOLENCIA CONTRA AS MULLERES!
CONCENTRACIÓNS
A Coruña, 20h Obelisco A Guarda, 20h Praza Avelino Vicente As Pontes, 20:30h Praza do Hospital Betanzos, 20h Palco da Música Carnota, 20h Praza da Pedra Cee, 20:30h Praza 8 de marzo Celanova, 19:30 Praza das Pitas Chantada, 20:30h Praza do Cantón Compostela, 20h Praza 8 de marzo Ferrol, 20h Praza de Armas Lalín, 20:30h KM0 Melide, 20:30h Praza do Convento Moaña, 19:45h Praza do Concello O Porriño, 20h diante do Concello
O Rosal, 20h diante do Concello Ourense, 20h Castañeira Padrón, 21h diante do Concello Ponteceso, 20:30h Praza do Recheo Pontedeume, 20h diante do Concello Pontevedra, 20h Audiencia Provincial Ribadavia, 20h Praza da Madalena Ribadeo, 20h Praza 8 de marzo Ribeira, 20h Praza do Concello Tui, 20h Praza da Inmaculada Val Miñor, 20h Cruce da Ramallosa Vilalba, 20:30h Casa da Cultura Vigo, 20h no MARCO Vilagarcía, 20h Praza de Galiza
Este xoves 12 de xuño respostamos nas rúas ante o feminicidio de Marisol Costa de 49 anos.
Mobilizacións 12 de xuño:
A Coruña, 20h Obelisco As Pontes, 20:30h Praza do Hospital Betanzos, 20h Palco da Música Carnota, 20h Praza da Pedra Celanova, 20h Praza das Pitas Compostela, 20h Praza 8 de marzo Ferrol, 19h Praza de Armas Lugo, 20h diante do Concello Melide, 19h Praza do Convento Moaña, 20h Praza do Concello Moraña, 20:30h Praza do Concello O Porriño, 20h diante do Concello O Rosal, 20h diante do Concello Ourense, 20h Castañeira Pontevedra, 20h na Audiencia Val Miñor, 21h Cruce da Ramallosa Vigo, 19h no MARCO Vilagarcía, 20h Praza de Galiza
Este martes 8 de abril respostamos nas rúas ante o feminicidio de Josefa F.G. de 76 anos asasinada polo seu marido.
CONVOCATORIAS
A Coruña, 20h Obelisco A Gudiña, 12:30 diante do Concello A Rúa, 20h Praza do Concello As Pontes, 20:30h Praza do Hospital Betanzos, 20h Palco da Música Cangas, 20:30h diante do Concello Carnota, 20h Praza da Pedra Celanova, 20h Praza das Pitas Chantada, 20:30h Praza do Cantón Compostela, 20h Praza 8 de marzo Ferrol, 20h Praza de Armas Lalín, 20.30h KM0 Melide, 20:30h Praza do Convento Moaña, 19:30h Xardíns do Concello O Porriño, 20h diante do Concello O Rosal, 20:30h diante do Concello Ourense, 20h Castañeira Pontevedra, 20h Audiencia Provincial Ribadavia, 20h Praza da Madalena Ribeira, 20h Praza do Concello Ribadeo, 20h Praza 8 de marzo Tui, 20:30h Praza da Inmaculada Val Miñor, 20h Cruce da Ramallosa Vigo, 20h Museo Marco Vilalba, 20:30h Casa da Cultura Vilagarcía, 20h Praza de Galicia
En todo o mundo o feminismo prepara este Día Internacional das Mulleres Traballadoras con mobilizacións e actividades de todo tipo para colocar na axenda a necesidade dun feminismo forte para conquistar dereitos reais para as mulleres traballadoras.
Tamén o movemento feminista galego se prepara para ocupar as rúas e prazas con concentracións e mobilizacións ao longo de todo o territorio.
En marcha para transformar a vida das mulleres, até que todas sexamos libres!
8 de marzo
· A Coruña 20h Obelisco
· As Pontes 18.30h diante do Concello
· Betanzos 18h Paco da Música
· Catoira 20h baixo Multiusos
· Celanova 13:30h Praza das Pitas (Antigo cárcere de Mulleres)
· Compostela 18h Praza 8 de Marzo
· Ferrol 20h Praza Amada García
· Lalin 12.30h KM 0
· Lugo 20h diante da Xunta
· Marín 18h Praza 8 de marzo
· Melide 20h na Praza do Convento
· O Porriño 20h Diante do Concello
· Ourense 19h Castañeira (subdelegación)
· Ponteceso 12h Praza do Recheo
· Pontevedra 17h Praza 8 de Marzo
· Ribadavia 13h diante do Castelo
· Ribadeo 18h Instituto de Ribadeo
· Ribeira 19h Praza Porta do Sol
· Val Miñor 12.30h no cruce da Ramallosa
· Vigo 18.30h Praza dos Cabalos
· Vilagarcía de Arousa 12h Praza Galicia
· Vilalba 13h Templete – Praza da Constitución
9 de marzo
· Carnota 11.30h Cadea de Mulleres, Praia de Carnota
No marco da campaña nacional 25 anos en marcha pola vida das mulleres, este 8M, día internacional da muller traballadora a Marcha Mundial das Mulleres coloca o foco en OITO destas 25 reivindicacións: as que apuntan máis cara as demandas inmediatas e urxentes que, cren, cómpre defender desde o feminismo galego neste 8 de marzo.
8M: 8 REIVINDICACIÓNS URXENTES PARA TRANSFORMAR A VIDA DAS MULLERES.
Reivindicamos un traballo digno: con salarios dignos en centros de traballo libres de violencias, cunha xornada laboral que nos permita conciliar e termos vida, cunha remuneración igualitaria, con protección para as nosas vidas e con adaptación de medios con perspectiva de xénero, que sexa compatíbel coas discapacidades, coas maternidades, coa lactación, etc.
Reivindicamos un sistema público de coidados: que atenda en todas as etapas da vida (escolas infantís, atención á dependencia e coidados na vellez tanto no fogar como en centros públicos). Demandamos retribucións e condicións de traballo dignas para as traballadoras do fogar, demandamos tamén que o tempo destinado ao coidado familiar sexa retribuído, teña cotización e acceso a prestacións sociais.
Reivindicamos o acceso universal a unha vivenda digna. Demandamos a creación dun banco galego de vivenda social cuxo reparto responda a criterios obxectivos e con perspectiva de xénero, demandamos tamén unha rede habitacional de urxencia para mulleres vítimas de violencia machista.
Reivindicamos un servizo galego de saúde que atenda as necesidades do conxunto da poboación en todo o territorio e que garanta a prevención e a atención á saúde física e mental das mulleres e as nenas. Con especial atención aos dereitos reprodutivos e á eliminación da violencia obstétrica.
Demandamos o reforzo dos Centros de Información ás Mulleres (CIM), a Rede Galega de Acollemento e o aumento dos recursos para acceso á vivenda das mulleres en situación de violencia, a atención psicolóxica integral na Atención Primaria e reverter a privatización dos centros de crise 24h para vítimas de violencia sexual que o PP puxo en mans de multinacionais.
Reivindicamos a regularización de todas as persoas migrantes e demandamos a derrogación inmediata da Lei da Estranxeiría e das políticas de fronteira criminais da Unión Europea.
Aspiramos a construír un novo paradigma de sustentabilidade da vida, cunha xestión pública da auga e a enerxía e unha transición enerxética xusta, social e ambientalmente. Exiximos a paralización dos proxectos extractivistas e de industrias de enclave na Galiza que atentan contra o noso territorio e a vida das mulleres, nomeadamente o proxecto de ALTRI, a Mina de Touro e o cese de actividade doutros proxectos altamente contaminantes e devastadores como a pasteira ENCE. Polo contrario, defendemos un desenvolvemento económico baseado na transformación das nosas materias primas, complementario e harmónico coa produción agrícola, gandeira e mariñeira, que propicie emprego de calidade para que as mozas do noso país non teñan que emigrar.
Demandamos o cumprimento da lei intregral contra a violencia machista e a transversalidade do feminismo en todas as políticas que se desenvolvan en todos os niveis institucionais. Exiximos unha resposta social contundente fronte aos discursos de odio e reaccionarios que normalizan a violencia.
Mobilizacións confirmadas:
A Coruña 20h Obelisco
Compostela 18h Praza 8 de Marzo
Ferrol 20h Praza da Armada
Ponteceso 12h Praza do Recheo
O Porriño 20h Diante do Concello
Ourense 19h Castañeira (subdelegación)
Seguimos traballando para concretar e sumar o resto de mobilizacións deste 8M ao longo do país.
A Coruña, 20h Obelisco
MOBILIZACIÓNS 
