O vindeiro 7 de maio terá lugar en Ourense o xuízo no que Carlos da Aira denuncia á compañeira Dores Asorei por suposta intromisión contra a súa honra. Este xuízo é para nós un paso máis nas múltiples violencias que este home ven exercendo contra Dores Asorei.
O noso coñecemento sobre a denuncia destas violencias ten xa un longo camiño, mas nunca nos foi solicitado, como colectivo ou a título individual, unha intervención concreta nen no ámbito público nen no privado por parte de Dores Asorei. Con todo, moitas de nós fomos testemuñas da violencia social exercida polo denunciante e no ano 2021 lanzamos un texto denominado “Erradicar as agresións machistas e a violencia social dos espazos sociais e culturais. (https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSde4PQsnvpe_2pD1qqKH7y4hY88L0lLDOydACdPjcLp3CUhwA/viewform)” que tiña por obxecto chamar a atención sobre o que estaba acontecendo nos movementos sociais en Ourense dos que se pretendía excluír a Dores a través dunha campaña de desprestixio impulsada polo seu agresor.
Nestes últimos anos tivemos coñecemento de que Carlos da Aira empregou o nome da nosa organización e de varias das nosas compañeiras para afirmar un apoio e un respaldo que NUNCA lle demos. Ante isto queremos realizar unha serie de aclaracións públicas para que se coñeza con claridade a nosa posición:
– Dores Asorei nunca solicitou á Marcha Mundial das Mulleres nen as activistas que dela facemos parte intervir no seu proceso.
– O coñecemento sobre a violencia social, psicolóxica e outras que Carlos da Aira exerceu sobre Dores Asorei nestes anos vivímolo en primeira persoa, como mulleres e como organización, e en moitas ocasións asumindo consecuencias ante a nosa negativa a respaldar o relato do denunciante.
– Nen a Marcha Mundial das Mulleres nen ningunha das mulleres que dela facemos parte avalamos o relato de Carlos da Aira, non o fixemos antes e non o facemos agora. Non hai ningunha información da que dispoñamos que nos faga dubidar de brindar un apoio incondicional á compañeira Dores Asorei.
– Participamos, como colectivo e a título individual, nas diferentes accións e movementos que se deron no seo dos espazos sociais en que participamos para deter esa violencia social, denunciala e evitar que seguise reproducíndose. Seguimos facéndoo e non deixaremos de facelo despóis do 7 de maio.
– Sabemos que a xustiza non é hoxe feminista e que non ten a capacidade de reparar. O resultado dun xuízo para defensa da “honra” non mudará en nada a realidade sobre as violencias que o denunciante leva exercido contra Dores Asorei nestes anos, nen o noso apoio caraa ela.
– A demanda interposta a Dores Asorei e que terá como consecuencia este xuízo é máis unha agresión cara ela e o resultado dun novo ataque en reposta á campaña de reparación impulsada dende o tecido social a raíz da publicación do libro “Cantos de dor e liberdade por Palestina”. É inadmisíbel que os agresor pretenda victimizarse e empregar a xustiza para facelo.
– Seguimos demandando , como no 2021, a reparación fronte á violencia social e psicolóxica que sufriu Dores Asorei. Temos a obriga ética de restituír colectivamente a imaxe pública da agredida; se todas exercemos a violencia social, todas somos responsábeis de reparala.
– As Mulleres da Marcha Mundial das Mulleres estaremos o 7 de maio ás portas do xulgado acompañando e apoiando a Dores. Sempre estivemos, estamos e estaremos á súa disposición se nalgún momento quere e precisa a nosa intervención e apoio.
– Convocamos a apoiar á compañeira o 7 de Maio ás 9 da mañá nos Xulgados novos (R. Velázquez, s/n, 32002 Ourense) https://maps.app.goo.gl/ZSnyRK6SLN3bf78j9
Desde a Marcha Mundial das Mulleres, no camiño cara a este Día Internacional das Mulleres Traballadoras, partimos dunha idea central: non hai emancipación das mulleres sen transformación do sistema político, económico e social que organiza o mundo. Levamos décadas sinalando que a pobreza, a violencia e a desigualdade son parte fundamental do capitalismo, do imperialismo e do patriarcado.
Por iso, a análise feminista debe ser internacionalista e situada no noso tempo: entender as dinámicas globais que condicionan as nosas vidas e explicarmos como esas dinámicas se concretan nun territorio como a Galiza.
Crise global do sistema
Vivimos unha crise profunda do sistema capitalista global que é estrutural: non é só económica, senón tamén política, social e ecolóxica. A competencia entre potencias polos recursos naturais, polos mercados e polas cadeas produtivas está a reorganizar o mundo sobre bases de militarismo e imperialismo. As guerras, sancións e inxerencias convértense en ferramentas para asegurar intereses xeoestratéxicos, como vemos nas agresións contra pobos que resisten a dominación imperialista, desde Palestina até países sometidos a bloqueos como Cuba ou o recente ataque á soberanía nacional de Venezuela.
Esta dinámica vai acompañada dunha nova carreira armamentística en Europa. A UE impulsa máis cooperación en defensa mentres os estados elevan os seus orzamentos para cumprir cos obxectivos da OTAN, nun contexto no que o gasto militar leva anos medrando e bate cifras récord. Ao mesmo tempo multiplícanse os debates sobre a creación dun exército europeo e plans de reindustrialización militar.
No Estado español tamén se promove este aumento do gasto militar para alcanzar “oficialmente” (en realidade xa se superou esa porcentaxe) arredor do 2 % do PIB, en liña cos compromisos coa OTAN e coa UE, medida impulsada polo PSOE nun contexto de necesidades sociais crecentes. Esta aposta polo rearme convive coa limitación de investimentos en sanidade, educación, dependencia ou vivenda, trasladando o custo da crise á clase traballadora. O militarismo non é só política exterior: é unha forma de organizar a economía e a sociedade que prioriza a industria armamentística e o control das fronteiras por riba da vida.
As consecuencias recaen especialmente sobre as mulleres. As guerras e as políticas imperialistas provocan desprazamentos forzados, explotación laboral, violencia sexual e pobreza, mentres as mulleres sosteñen a supervivencia das comunidades mediante os coidados e a organización comunitaria. A crise global do sistema non é circunstancial, senón expresión dun modelo que precisa da guerra, da desigualdade e da explotación para continuar, e que non pode garantir vidas dignas nin pobos libres.
Galiza nun modelo dependente
Galiza forma parte deste sistema nunha posición periférica e dependente, cun modelo baseado na exportación de enerxía e materias primas, mentres as decisións sobre o territorio, a industria ou os servizos públicos se toman fóra. Esta dependencia, económica, política e social, limita as posibilidades dun proxecto de vida digno para a maioría da poboación.
O modelo produtivo consolidado combina baixo valor engadido, extractivismo e deslocalización. Proxectos como o macrocomplexo de celulosa de Altri ou acordos como o tratado UE-Mercosur exemplifican esta lóxica: iniciativas que responden a intereses externos, aumentan a presión sobre o agro, a pesca ou a soberanía alimentar e precarizan ás pequenas produtoras galegas.
Este modelo afecta especialmente ás mulleres, concentradas en sectores precarizados e sobrecargadas polo traballo de coidados pola falta de servizos públicos. Desde a Marcha Mundial das Mulleres defendemos a autonomía económica como condición da igualdade real e denunciamos a mercantilización da vida. En Galiza, a falta de soberanía limita a capacidade de decidir sobre o modelo produtivo e dificulta garantir dereitos para as mulleres e para a clase traballadora.
Por iso, falar de feminismo en Galiza implica falar de soberanía e de construír un modelo que poña a vida no centro.
A crise dos coidados e o custo da vida
A crise do custo da vida evidencia as contradicións do sistema. A inflación, a vivenda inaccesible, a enerxía cara e os alimentos encarecidos golpean con máis forza á clase traballadora e, dentro dela, ás mulleres, responsables maioritarias do sostemento dos fogares e das redes comunitarias. Cando soben os prezos ou faltan servizos públicos, somos as mulleres quen reorganizamos a vida diaria para garantir alimentación e coidados, asumindo máis traballo invisible e renunciando ao tempo propio.
En Galiza isto vese nas mulleres maiores con pensións mínimas que sosteñen familias enteiras, nas traballadoras precarizadas e nas mulleres migrantes que ocupan postos no sistema de coidados. A vivenda inaccesible e os alimentos encarecidos converten a crise económica nunha crise da vida cotiá.
O capitalismo sostense sobre a división sexual do traballo e a invisibilización dos coidados, maioritariamente non remunerados ou mal pagados. Por iso, a análise feminista non pode separarse da análise económica e territorial: falar de custo da vida é falar de coidados, de dereitos sociais e de redistribución da riqueza. Sen reorganizar os coidados non hai igualdade real nin vida digna para a clase traballadora.
Terra viva.
Defensa do territorio e soberanía alimentar.
Galiza sofre un modelo extractivista que converte o territorio nun espazo de negocio para multinacionais e grandes capitais. Isto exprésase en macroeólicos e minaría agresiva, proxectos industriais contaminantes, forestación intensiva e incendios estruturais, proxectos de polígonos de eólica mariña nas nosas costas…
Este modelo destrúe ecosistemas, economías locais e redes comunitarias. Desde o feminismo defendemos o territorio e denunciamos proxectos que devastan comunidades e biodiversidade, porque a loita feminista está ligada á defensa dos bens comúns e da vida.
As mulleres sostemos economías locais, saberes produtivos e redes comunitarias, e por iso falar de terras vivas é falar de soberanía alimentar: producir alimentos sanos, locais e accesibles, recoñecendo o traballo das mulleres no ciclo produtivo. Sen territorio non hai soberanía, e sen terra viva non hai futuro para este país.
Pobos libres.
Soberanía, antifascismo e corpos libres
A crise sistémica capitalista e a mudanza que desde os anos 90 se dá desde un mundo unipolar até un escenario máis multipolar, representan un grande risco para os EUA, que ve como se pon en cuestión a súa hexemonía económica no mundo.
A resposta que se dá ante isto é unha ofensiva imperialista cun militarismo á alza que coincide, non de maneira casual, cunha vaga autoritaria a nivel mundial na que a ultradereita está a gañar posicións de poder en moitos estados
O avance da ultradereita e o fascismo en Europa e no mundo é unha resposta reaccionaria á crise do sistema que busca reforzar o control social e garantir un modelo baseado na desigualdade. O fascismo aliméntase do medo e do empobrecemento e ataca dereitos básicos, promovendo racismo, machismo e LGTBIfobia, mentres cuestiona dereitos reprodutivos, dereitos das persoas migrantes, dereitos laborais e dereitos culturais e lingüísticos.
A ofensiva autoritaria concrétase en políticas que restrinxen a liberdade sobre os nosos corpos, criminalizan a protesta, endurecen as leis migratorias e normalizan discursos de odio. O control dos corpos convértese nunha ferramenta para disciplinar ás mulleres e ás disidencias e limitar a soberanía dos pobos.
Desde a MMM defendemos un feminismo plural, antirracista, antiimperialista e internacionalista, que entende que a emancipación das mulleres está ligada á liberdade dos pobos. En Galiza, pobos libres significa decidir sobre o territorio e o modelo económico, defender a lingua e a cultura propias, garantir dereitos para todas as traballadoras e vivir sen medo nin discriminación.
Sen liberdade sobre os corpos, sen dereitos para todas as mulleres, tamén para as migrantes, e sen respecto pola lingua e pola cultura non hai soberanía real nin pobos libres. O feminismo constrúe esa liberdade desde abaixo, tecendo solidariedade entre mulleres e entre pobos para facer fronte ao fascismo e ao imperalismo e abrir camiños cara a outro sistema.
Vidas dignas.
Apostamos por un cambio profundo no modelo económico e social que organiza a produción, a distribución da riqueza e o sostemento da vida. Desde o feminismo afirmamos que non haberá igualdade real sen transformar estas bases materiais e sen recoñecer que a economía que garante a vida é a dos coidados e dos bens comúns.
Reivindicamos acceso aos bens comúns, traballo digno e un sistema público de coidados, fronte a un modelo que mercantiliza dereitos básicos e se sostén sobre o traballo non remunerado ou mal pagado das mulleres. En Galiza, falar de vida digna implica sistema público e comunitario de coidados, servizos públicos universais, vivenda accesible, emprego digno no rural e nas cidades e redistribución real da riqueza.
A precariedade laboral feminizada, as pensións mínimas e a sobrecarga de coidados amosan que a crise do sistema é tamén unha crise da vida cotiá. Sen servizos públicos suficientes as mulleres compensan con máis traballo invisible; sen emprego digno multiplícanse as cadeas globais de coidados; sen vivenda accesible aumenta a dependencia económica.
Os coidados non poden seguir recaendo sobre as mulleres como responsabilidade privada. Son un dereito colectivo e unha base da economía, porque sen coidados non hai produción nin comunidade. Garantir vida digna significa reorganizar tempo, riqueza e poder para poñer a vida no centro.
Feminismo é revolución
Falamos de que o feminismo é revolución porque cuestiona as raíces do sistema que destrúe a vida e coloca no centro aquilo que o capitalismo invisibiliza: os corpos, os coidados, o territorio e a soberanía dos pobos. Non é unha reivindicación sectorial: o feminismo é unha proposta política que entende que a igualdade real require transformar radicalmente o modelo económico, social e cultural.
Fronte ao imperialismo e militarismo que sementan guerra e pobreza, o feminismo aposta pola solidariedade entre pobos e pola paz con xustiza social. Fronte ao extractivismo que converte os territorios en espazos de negocio para uns poucos, defende a terra e os bens comúns como base da vida. Fronte ao fascismo e a ultradereita que pretenden controlar corpos e identidades, reivindica corpos libres e diversidade.. Fronte ao capitalismo que precariza e mercantiliza a vida, coloca os coidados e a redistribución da riqueza no centro da organización social.
Desde Galiza, esta análise convértese nunha proposta política concreta: un feminismo internacionalista, popular e galego que entende que sen soberanía non hai igualdade, que sen coidados non hai economía e que sen comunidade non hai futuro. Un feminismo que constrúe esperanza desde abaixo, que tece alianzas entre mulleres e entre pobos, e que traballa para transformalo todo.
Comunicado da Marcha Mundial das Mulleres Galiza ante os feitos de abuso sexual que se denuncian contra o Presidente da Deputación de Lugo, José Tomé Roca:
A Marcha Mundial das Mulleres en Galiza quere expresar con absoluta contundencia a súa condena fronte ás graves acusacións de acoso feitas contra o presidente da Deputación de Lugo, José Tomé Roca, e a nosa solidariedade plena coas mulleres denunciantes. Sabemos que non é doado sinalar situacións de violencia machista en estruturas de poder que, demasiadas veces, actúan como barreiras silenciosas.
Ademais, queremos condenar explicitamente as declaracións realizadas por José Tomé ante as acusacións, nas que califica as denuncias como “montaxe” e resta credibilidade ás vítimas. Este tipo de respostas non só revitimizan ás mulleres que deron o paso, senón que reproducen os patróns do machismo institucional.
Ante a gravidade destes feitos:
Exiximos a dimisión inmediata de José Tomé de todas as súas responsabilidades políticas e institucionais. A exemplaridade pública é incompatible con manter no cargo a alguén sobre quen recaen acusacións tan graves.
Demandamos que o PSOE actúe con responsabilidade e sexa exemplar, evitando ratificar que é un partido que só performa feminismo cando lle convén, incapaz de actuar con firmeza cando as violencias machistas aparecen no seu seo. Nestes momentos debe decidir se é unha forza sistémica que antepón a súa autoprotección á defensa das mulleres ou non. É por isto que EXIXIMOS que pidan a dimisión inmediata e se deixen de dilacións e cálculos políticos.
Solicitamos ao PSOE unha investigación interna rigorosa e independente, e exiximos que quen coñecese os feitos e non actuase abandone o partido e os seus cargos, pois o silencio perpetúa a violencia.
Manifestamos que a ausencia dunha denuncia xudicial non invalida a gravidade das acusacións nin debe servir de escusa para a inacción. Os protocolos galegos de violencia machista non condicionan a actuación institucional á existencia de denuncia penal.
Instamos ao resto de organizacións políticas, nomeadamente ao Partido Popular, a non utilizar este caso como arma arroxadiza, tendo en conta os precedentes moi recentes da súa actuación neglixente co Conselleiro Villares. A violencia machista é estrutural e manifesta tamén o seu poder en escenario políticos, partidarios e institucionais.
Denuncias como esta, como a do ex-conselleiro Alfonso Villares ou as doutros cargos socialistas coñecidas estes días, son síntoma dun machismo estrutural profundo que a sociedade galega está obrigada a confrontar.
A violencia machista é algo inherente ás estruturas sociais actuais, pero iso non significa que sexa inevitable. A diferenza está en escoller entre ser valentes ou ficar caladas, entre actuar ou consentir. Debemos estar do lado da valentía, da transparencia e da protección das agredidas. As declaracións públicas de José Tomé e a súa negativa a dimitir representan a opción contraria: a de blindarse, minimizar, negar e manterse no poder custe o que custe. Así como o posicionamiento actual do PSdeG: non exixir responsabilidades, escorrer o vulto e botar balóns fóra.
Expresamos o noso apoio ás mulleres que deron o paso de denunciar. Pedimos máximo respecto á súa confidencialidade e agardamos que non exista calquera filtración ou cuestionamento público destas mulleres.
Este domingo 23 de novembro coñecemos por diferentes medios de prensa que o violador Martiño Ramos Soto se encontraba na Havana, Cuba, construíndo unha nova vida e unha nova profesión coa impunidade que lle deu escapar da xustiza española. As últimas informacións indican que volta estar en paradero descoñecido logo de que a prensa sacara á luz esta situación. Isto supón un episodio de dor e sufrimento para a agredida causado por unha xustiza que falla cada día a miles de mulleres que sufren violencia machista.
Denunciamos hai uns meses públicamente que o proceso judicial que levou a unha condena firme de 13 anos de cárcere por violación a Martiño Ramos Soto foi longo, revictimizante e nada cuidadoso coa agredida e que non se tomaron as medidas precisas para esta situación.
Nunca se tomaron medidas cautelares para evitar a figa, nen se protexeu á agredida até que por fin o 15 de setembro de 2025 se ditou unha orde de detención que chegou tarde. Hoxe constatamos novamente, con indignación e raiba, que a xustiza non estivo nen esta á altura e que iso provoca a absoluta impunidade deste violador.
Denunciamos unha vez máis que os mecanismos da xustiza patriarcal desamparan ás agredidas, non só durante os procesos xudiciais, revictimizando, forzando acordos desfavorábeis e mesmo xulgando a vida das mulleres, senón que este desamparo continúa pois non existe ningunha vontade de reparación que mitigue a dor e sofrimento das agredidas, especialmente nun caso como este.
A estas horas o violador condenado, Martiño Ramos Soto, volve estar fugado e en paradero descoñecido, impune e seguramente pondo en perigo a outras mulleres, pola incompetencia do sistema xudicial.
Dende a Marcha Mundial das Mulleres reclamamos dos medios de comunicación un especial coidado á hora de tratar este caso e esiximos que deixen de publicar información sobre a situación e o estado da agredida cada vez que este caso volta aos titulares de prensa.
Precisamos que fronte á desprotección que sufre a agredida por parte dunha xustiza incompetente, a sociedade no seu conxunto esté á altura dunha situación que segue producindo dor e sufrimento. Por iso queremos reiterar o noso compromiso coa loita pola erradicación das violencias machistas e pornos novamente a dispor da agredida e a súa familia para todo o que elas precisen.
A Marcha Mundial das Mulleres de Compostela convoca á manifestación do 25 de novembro, Día Internacional para a eliminación da Violencia contra as Mulleres, con saída ás 20h desde a Praza 8 de marzo, cun percorrido similar ao dos últimos anos, e rematando na Praza de Praterías.
Neste 25 de novembro do 2025, mobilizámonos sob o lema Combater a violencia institucional para acabar coa violencia machista, porque sabemos que a violencia institucional constitúe o carácter estrutural da violencia machista, permeando a cada ámbito da vida e impedindo a conquista dos nosos dereitos. Precisamos reconstruír con perspectiva feminista toda a engrenaxe institucional da nosa sociedade para eliminar as discriminacións e as violencias que sufrimos as mulleres galegas. Con esta tarefa e a organización como a nosa mellor ferramenta seguimos en marcha, até que todas vivamos libres de violencia.
Desde o feminismo organizado, desde a Marcha Mundial das Mulleres, levamos décadas denunciando os crimes machistas como máxima expresión da violencia machista, mais esta violencia toma numerosas formas que tecen unha rede de opresión sobre as mulleres, nomeadamente as de clase traballadora, que cómpre enfrontar en todas as súas dimensións para avanzar na transformación social e na construción dunha sociedade xusta e feminista.
A violencia institucional ocorre cando axentes ou membros de organismos públicos levan a cabo de xeito inadecuado as súas funcións e non proporcionan nin a información nin os servizos de forma adecuada provocando un trato inxusto e incorrendo en situacións de abuso de poder. Neste sentido, calquera autoridade pode incorrer neste tipo de prácticas que teñen efectos discriminatorios e negativos directos nos dereitos das mulleres e que poden afectar tanto a integridade individual como a colectiva.
Velaí os eixos polos que este ano saímos ás rúas no 25N. En Compostela será nunha manifestación convocada pola MMM que sairá da Praza 8 de marzo ás 20h. No que respecta a esta convocatoria, queremos trasladar que nos últimos anos, tanto nas datas do 8M como do 25N a MMM ven convocando manifestación en solitario despois de situacións vividas en convocatorias conxuntas, pola disensión existente con outros colectivos na abordaxe de cuestións como a transexualidade. Na manifestación do 25 de novembro do ano 2023 e en aras da unidade do feminismo, decidimos dar pasos para acadar unha manifestación única, como así tivo lugar. Mais, lamentabelmente houbo quen aproveitou esa convocatoria conxunta para amosar condutas transfóbicas, cousa que desde a MMM non toleramos. Tivemos coñecemento de feitos moi desagradábeis acontecidos nesa manifestación do 25N de 2023, entre eles agresións ao colectivo LGTB+, polo que a nosa organización decidiu non volver convocar conxuntamente cos outros colectivos implicados, que acollen persoas con esas condutas transfóbicas.
Por iso, igual que fixemos o pasado 25 de novembro de 2024 e o 8 de marzo deste ano, de cara a este 25 de novembro desde a MMM preparamos a manifestación conmemorativa do 25N en Compostela. A MMM de Compostela, comunicou en tempo e forma á Subdelegación do Goberno a celebración dunha manifestación o 8M, con saída ás 20h desde a Praza 8 de marzo. Mais a nosa sorpresa foi atoparnos con outra convocatoria, que se lanza para a mesma hora e lugar, e coa pretensión de ser unitaria, mais na que figura como organizadora algunha das mesmas plataformas que en varias ocasións e concretamente na manifestación do 25N 2023 ampararon as condutas tránsfobas polas que decidimos non volver convocar conxuntamente.
A nosa sorpresa foi maior, ademais, ao coñecer que a Subdelegación do Goberno, logo do informe favorábel da Policía Local de Compostela, autorizou dúas manifestacións que concordan en hora, lugar e percorrido, algo que no pasado xa supuxo confusión e mesmo problemas de seguridade e que, desde logo, non é o proceder habitual nestes casos.
Facemos un chamamento a aquelas mulleres que consideran, coma nós, que o feminismo é unha loita diaria que busca estabelecer e mellorar os dereitos das mulleres. Para a MMM o suxeito político do feminismo é a muller, sen importar o pasaporte, nin o q diga o D.I., nin o que se lea socialmente negando a nosa voz. Para nós muller é a persoa que coida, que é nai se quere, que aborta se lle peta, que non ten descendencia se así o decide, solidaria, sacrificada, que non promociona no traballo porque hai barreiras que llo impiden, que sofre violencia machista, institucional, obstétrica, e que loita todos os días para derrubar un patriarcado que a oprime pola súa condición, sexa esta biolóxica ou non. Esas son as mulleres polas que loitamos as mulleres da MMM. E non imos pasar por sumarnos a convocatorias que baixo a aparencia da unidade agochan condutas que van en contra desta cuestión fundamental para as mulleres e para a nosa organización, ademais de pretender invisibilizar o traballo de organizacións que loitamos todo o ano pola fin do patriarcado.
Tamén queremos comunicar publicamente algo que xa trasladamos tanto á Subdelegación do Goberno como á Policía Local: non entendemos como se autorizan dúas manifestacións concorrentes en hora e lugar e, desde logo, facemos responsábeis a estas institucións que así o autorizaron das incidencias ou problemas que poidan xurdir na xestión e transcurso destas manifestacións.
Nese sentido, cobra aínda máis valor o lema da campaña da Marcha Mundial das Mulleres para este 25N: Combater a violencia institucional para acabar coa violencia machista.
O FEMINISMO GALEGO DENUNCIA O COMPORTAMENTO MACHISTA DO GOBERNO NO PP NA XUNTA
Os colectivos e organizacións feministas asinantes deste manifesto, repudiamos o comportamento de todo o goberno do Partido Popular á fronte da Xunta de Galicia tras coñecer que o Conselleiro do Mar da Xunta de Galicia, Alfonso Villares, foi imputado por un delito de agresión sexual.
En maio de 2024, as organizacións feministas galegas manifestabamos nun comunicado o noso rexeitamento á eliminación da Secretaría Xeral de Igualdade do organigrama do goberno da Xunta, denunciabamos que, a pesar das mostras de fortaleza do feminismo galego nos últimos tempos e do clamor social pola necesidade de políticas decididas cara á superación das discriminacións que historicamente se cometeron coas mulleres, non se albiscaban por parte do goberno da Xunta políticas encamiñadas a este fin.
Todo o contrario, rexeitabamos a separación da abordaxe da violencia de xénero e a igualdade en dous departamentos diferentes, a Dirección Xeral contra a Violencia de Xénero e a Dirección Xeral de Promoción da Igualdade, cando para nós a violencia e a desigualdade eran dúas caras da mesma moeda, manifestando que non se podían poñer en práctica medidas efectivas contra a violencia que non ataquen as desigualdades. Non concordabamos con poñer á fronte da Dirección Xeral contra a violencia a un home, aínda que tivese unha experiencia como xurista.
Un ano despois asistimos a un espectáculo mediático protagonizado por cargos de goberno da Xunta, aproveitando a súa situación de poder e control dos medios de comunicación, para apoiar pública e persoalmente a un conselleiro que foi imputado por un delito de agresión sexual contra unha muller.
Desde que se coñeceron os feitos, non houbo unha soa mensaxe pública por parte de ningún membro do goberno, nin do Presidente Alfonso Rueda; nin da conselleira de Política Social e Igualdade, Fabiola García Martínez; nin de Roberto Barba Alverdro, Director Xeral contra a Violencia de Xénero, manifestando tolerancia cero cos agresores sexuais, exixindo xustiza e reparación para a vítima.
Todo o contrario, no canto de facelo, permitiron e alentaron que o conselleiro utilizase o cargo para convocar os medios de comunicación e puidese espallar impunemente a mensaxe de que foi obxecto dunha denuncia inxustificada e que defendería a súa inocencia sen que houbese nin a máis mínima réplica, saíndo da rolda de prensa entre aplausos e desexos de que se faga xustiza e poidan recuperalo para a vida pública (ou sexa opinando publicamente que estabamos ante unha denuncia falsa dunha muller).
O resto do goberno non emitiu nin unha soa declaración facendo mención á necesidade de denunciar as agresións, de condenar a violencia sexual, nin manifestando o apoio á denunciante, senón agradecendo o xesto da dimisión como algo honorable.
Lembramos as persoas que nos representan no Parlamento Galego, que foron elixidas como tales, que a violencia de xénero non é un asunto privado, senón un problema estrutural e social que require de posicionamentos sen fisuras e de actuacións firmes. Condenamos a actuación do goberno do PP e exiximos que se sitúen no único lugar posíbel: a carón e da man de quen sufre a violencia, e de fronte a quen realiza as agresións.
Precisamente porque acreditamos en que as institucións teñen que dar exemplo, exiximos a inmediata dimisión das persoas que, desde as súas situacións de poder, avalaron e perpetraron a violencia: o Presidente Alfonso Rueda, a Conselleira de Política Social e Igualdade Fabiola García e o Director Xeral de Loita contra a Violencia de Xénero Roberto Barba.
Asinamos este manifesto: Marcha Mundial das Mulleres Galiza, Secretaría de Mulleres da CIG, Moradaura, Colectivo Feminista das Mariñas, INXURGA, Colectivo Feminista Deza-Tabeirós, Foro Feminista de Lugo, Secretaria da Muller STEG, Mulleres en Acción da Barbanza, Exeria Mulleres Cristiás Galegas, Arrolos de Teta, Observatorio da Mariña pola Igualdade, Asociación de Mulleres Area Loura do Val Miñor, Asociación Xornalistas Galegas, Resposta Feminista Vigo, AGAMME (Asociación Galega contra o Maltrato a Menores), Plataforma Feminista Galega, Colectivo Feminista da Gudiña, Azos Feministas, Asociación Feminista Polamiuda, Feminismo en pé, Unión de Muchachas, Mulheres Nacionalistas Galegas, O Soño de Lilith, Nós Mesmas, Xiara, Avante LGBT, Mulleres STEG
Este martes 8 de abril respostamos nas rúas ante o feminicidio de Josefa F.G. de 76 anos asasinada polo seu marido.
CONVOCATORIAS
A Coruña, 20h Obelisco A Gudiña, 12:30 diante do Concello A Rúa, 20h Praza do Concello As Pontes, 20:30h Praza do Hospital Betanzos, 20h Palco da Música Cangas, 20:30h diante do Concello Carnota, 20h Praza da Pedra Celanova, 20h Praza das Pitas Chantada, 20:30h Praza do Cantón Compostela, 20h Praza 8 de marzo Ferrol, 20h Praza de Armas Lalín, 20.30h KM0 Melide, 20:30h Praza do Convento Moaña, 19:30h Xardíns do Concello O Porriño, 20h diante do Concello O Rosal, 20:30h diante do Concello Ourense, 20h Castañeira Pontevedra, 20h Audiencia Provincial Ribadavia, 20h Praza da Madalena Ribeira, 20h Praza do Concello Ribadeo, 20h Praza 8 de marzo Tui, 20:30h Praza da Inmaculada Val Miñor, 20h Cruce da Ramallosa Vigo, 20h Museo Marco Vilalba, 20:30h Casa da Cultura Vilagarcía, 20h Praza de Galicia
Comunicado da Coordenadora Local de Ourense da Marcha Mundial das Mulleres
Neste xullo de 2024 coñecemos a condena de 13 anos de prisión e 21 de inhabilitación imposta a Martiño Ramos, profesor no C.P.I Virxe da Saleta (San Cristovo de Cea), por abusar dunha menor.Queremos expresar unha serie de consideracións:
1. Expresamos todo o noso apoio á agredida, á súa familia e entorno e colocámonos ao seu dispor para o que elas precisen. Sabemos que a reparación non pode ser apenas vía xustiza ordinaria senón que compre tamén unha dimensión social da mesma que acompañe á agredida e ao entorno. Queremos expresar a máis fonda sororidade con elas.
2. Expresamos igualmente todo o noso apoio á comunidade de alumnas e familias que veñen sufrindo a desinformación, a falta de explicacións e a innación tanto do centro educativo como da Consellería de Educación. Cómpre reclamar de forma urxente protocolos que protexan ás agredidas e á comunidade educativa e aparten aos agresores do contacto coas crianzas dende o momento no que existe denuncia. A seguranza das nosas fillas está por cima do exercicio da profesión, neste caso educativa, noutros casos a que for.
3. Reiteramos a importancia de acreditar nas mulleres e nenas que denuncian violencia, no imprescindíbel de non revictimizar nen cuestionar os relatos e de denunciar, xudicial e socialmente, todas as agresións machistas á mínima sospeita de atoparnos cun caso de violencia. Polo noso propio coidado e polo coidado das outras, que tamén poden estar sendo agredidas polo agresor. Sabemos que a denuncia xudicial implica recibir sobre nós toda a violencia institucional e por iso a nosa tarefa como feministas é tamén construír unha rede de apoio e seguranza que sustente ás agredidas que deciden emprender a vía xudicial.
4. Denunciamos a cumplicidade e inacción do profesorado do C.P.I Virxe da Saleta (San Cristovo de Cea) que incluso se manifestou a favor do condenado ao coñecer a existencia da denuncia e que non acompañou á denunciante e ao alumnado nun proceso tan difícil como este. Coa mesma contundencia queremos denunciar á dirección do centro que non só non acompañou senón que, sabemos, ten xogado un papel nefasto á hora de facilitar a denuncia dos comportamentos do agresor e non acompañou a pais e nais nun proceso de diálogo, contacto e información para xestionar a situación en todos estes anos.
5. Consecuencia desta nefasta xestión por parte do profesorado e direción do centro a agredida tivo que mudar o centro educativo sufrindo unha nova agresión, desta volta por parte do sistema educativo, que fai recaer sobre ela a responsabilidade de atopar un espazo seguro.
6. Dende a Marcha Mundial das Mulleres temos coñecemento da denuncia dende o momento en que esta foi realizada en 2022 mas non foi até este xullo de 2024 que coñecemos, pola prensa, o alcance das acusacións e dos feitos que se probaron na investigación da denuncia. Dende que tivemos coñecemento da denuncia defendemos á denunciante e se non temos emprendido accións públicas ten sido porque hai menores implicadas e o seu benestar está por cima de calquera consideración.
7. Martiño Ramos foi unha persoa moi activa nos movemento sociais de Ourense na última década, moitas de nós compartimos con el momentos de activismo e mesmo ocio e é para nós un shock constatar que existía no noso entorno un depredador que abusou dunha menor. Non quixemos expresar unha posición pública dende a inmediatez destes días porque precisábamos reunirnos, falar, analizar, pois para nós unha situación desbordante no personal. Temos claro cal é o noso papel político de denuncia deste sistema e dos criminais que operan nel, mas as militantes feministas tamén nos atopamos en muitas ocasións con esa sensación de vulnerabilidade e inseguranza ao descubrir que nos nosos entornos existen agresores que constrúen toda unha fachada pública que agocha a súa violencia e un entorno que, logo da denuncia da agredida, xustifica, desculpa e encubre ao agresor en lugar de acompañar á agredida. Sabemos que é difícil, mas é un paso imprecindíbel para afrontar unha resposta feminista ás violencias machistas.
8. Rexeitamos enérxicamente o uso partidario das agresións machistas, nomeadamente a intervención de Gonzalo Jácome, Alcalde de Ourense, - mas non só- nas redes sociais tentando enfangar no lodo da batalla partidaria cunha cuestión tan importante como e a violencia e as agresións machistas. Ningún espazo político está libre de conter agresores e TODOS deben realizar unha fonda tarefa de formación, prevención e acompañamiento en caso de detectar casos de violencia machista.
9. Incluímos neste uso morboso e partidario aos medios de comunicación locais que non tiveron ningún coidado da agredida e do seu entorno na maneira en que trataron a información. Estamos fartas de que se banalice e espectacularice o que sucede arredor das agresións sexuais e demandamos unha ética feminista que se enfoque na agredida e na reparación, na medida en que iso é socialmente posíbel, das agredidas.
10. Constatamos que, como neste caso, os agresores atopan nos novos modelos de masculinidade fachadas dende as que continuar reproducindo o machismo e nas redes sociais ferramentas moi útles para alentar os seus crimes. Precisamos un debate colectivo sobre como abordar o uso destas redes e sobre como protexernos, como mulleres e nenas, do mal uso que de estas se fai, co fin de previr e intervir nestas formas de violencia que se ben xa existían, hoxe toman novas formas a través destas ferramentas.
Queremos finalizar reiterando o noso apoio á agredida, a nosa sororidade e admiración por loitar pola xustiza. Hoxe a xustiza patriarcal aínda non é quen de cumplir coa reparación necesaria mas damos pasos firmes para construír unha que si o sexa. Obrigadas por dar un paso, por ti e por todas as demáis, no camiño de identificar e facer denuncia pública dos agresores machistas. Podes contar con nós para o que precises.
Ante outro crime machista no noso País, o feminismo galego responde con mobilizacións para o mércores 7 de agosto ante o feminicidio de Mercedes Ríos na Coruña.
Listaxe de mobilizacións:
A Coruña, 20h Obelisco As Pontes, 20:30h Praza do Hospital Betanzos, 20:30h Palco da Música Carnota, 19h Praza da Pedra Catoira, 20:30h alameda do Concello Celanova, 20h Praza Maior Chantada, 20.30h Praza do Cantón Compostela, 20h Praza 8M Ferrol, 20h Praza de Armas Lalín, 20:30h KM0 Laxe, 20.30h Praza Ramón Juega Lugo, 20h diante do Concello Moaña, 12h diante do Concello O Porriño, 20h diante do Concello O Rosal, 20h praza do Calvario Ourense, 20.30h Castañeira Ribadeo, 20h Praza 8M Val Miñor, 20:30h Cruce da Ramallosa Vigo, 20h MARCO Vilagarcía, 20:30 Praza de Galiza Vilalba, 20h Praza da Constitución
Diante da eliminación da Secretaría Xeral de Igualdade do organigrama do goberno da Xunta, as organizacións feministas galegas queremos manifestar:
A pesar das mostras de fortaleza do feminismo galego nos últimos tempos e do clamor social pola necesidade de políticas decididas cara á superación das discriminacións que historicamente se cometeron coas mulleres, non se albiscan por parte do goberno da Xunta políticas encamiñadas a este fin.
Desde as últimas décadas do século XX, as institucións e organizacións sociais fixéronse eco das demandas do feminismo , entre outras cousas, creando organismos encargados da aplicación de medidas conducentes á igualdade de xénero. É así como se formalizan as vocalías ou secretarías das mulleres nas organizacións sindicais, asociacións e patidos, as áreas de igualdade nos concellos, etc. Nesta liña, en 2005 o goberno galego de BNG e PSOE crea a Secretaría Xeral de Igualdade. Pois ben, ao igual que aconteceu co resto de políticas e actuacións que botaron a andar neste tempo, o Partido Popular fai desaparecer agora un organismo de goberno que no lugar que debería ocupar, dependente da Presidencia, tería que deseñar o conxunto de políticas a aplicar desde os diferentes departamentos do goberno galego. Trátase do último paso dado, até agora, após a desaparición do Sistema Galego de Igualdade, ou o vaciamento de recursos dos centros Quérote, dos CIM, dos pisos de acollida … A ideoloxía retrógrada en materia de igualdade do PP manifestouse tamén ás claras co torpedeo constante do dereito ao aborto, coas subvencións e institucionalización da Red Madre, co desvío das intervencións de interrupción do embarazo a clínicas privadas… en definitiva, impedindo o exercicio deste dereito sen estigmatizar ás mulleres que abortan.
Eliminar a Secretaría Xeral de Igualdade é un paso máis na progresión de políticas retrógradas cos dereitos das mulleres por parte do Partido Popular. É a demostración de que a igualdade perde peso nas políticas do goberno galego, rebaixando a súa importancia desde a Secretaría até a Dirección Xeral. Por outro lado, que implica que a a violencia de xénero e a igualdade se desvinculen en dous departmentos diferentes, a Dirección Xeral contra a Violencia de Xénero e a Dirección Xeral de Promoción da Igualdade? Acaso a violencia e a desigualdade non son dúas caras da mesma moeda? Cabe pór en práctica medidas efectivas contra a violencia que non ataquen as desigualdades? Non é a igualdade o verdadeiro antídoto para combater a violencia? Tampouco nos parece baladí que se poña un home á fronte da Dirección Xeral contra a violencia.
Por todo o dito, exiximos ao goberno galego que dea ás políticas de igualdade o peso que lles corresponde, coa restitución da Secreatría Xeral de Igualdade, facéndoa depender non dunha Consellaría senón da Presidencia, pois para combater a violencia contra as mulleres e avanzar na igualdade débese actuar desde todas as frontes e non só desde os servizos sociais.
Queremos que saiba este goberno que a sociedade galega do século XXI non vai consentir máis minusvaloración e discrimicación das mulleres, que as mulleres non imos consentir que se nos neguen dereitos que tanto costou conquistar.
A Coruña, 18h Obelisco
