25N na rúa! Combater a violencia machista é unha prioridade para a saúde de todas

Desde a Marcha Mundial das Mulleres queremos animar e chamar á mobilización das compañeiras do feminismo galego neste 25 de novembro pois nos negamos a que a reivindicación e visibilización da violencia machista neste día fique confinada en 2020.

Sabemos que os tempos son difíciles para accionar fóra das lóxicas do sistema mais cremos que non podemos renunciar a mobilizarnos e a encher as rúas de feminismo precisamente no momento no que menos visíbel é a violencia machista. Como feministas temos un compromiso de loita contra a violencia machista e coidar da saúde de todas tamén é manternos mobilizadas e organizadas.

Coa crise sanitaria da covid-19 chegou a escusa que moitas institucións e sectores estaban agardando, para devolver á esfera íntima e doméstica ás mulleres. A decisión de pechar os centros de ensino, escolas infantís, centros de día e centros de atención á diversidade, sen adoptar medidas de carácter público dirixidas a garantir os coidados de menores e persoas dependentes, supuxo que as mulleres asalariadas optasen por reducir as súas xornadas (mesmo na súa totalidade) para poder ficar a cargo da familia, ficando sen ingresos durante meses.

A pandemia mostra que os coidados foron o primeiro acto civilizado da historia e que agora, máis ca nunca se require do feminismo, do coidado do colectivo como único xeito de que as mulleres salgamos adiante, de que esta tarefa non so recaía en nos e de que as administración tomen responsabilidade.

Por outra banda, pese a que as actividades esenciais resultaron ser maioritariamente as feminizadas (ámbito sanitario, comercio de alimentación, servizos de atención ás persoas), non houbo unha reposta dos poderes públicos dirixida a revalorizar económica e socialmente estes oficios, senón que foron sometidas a unha sobreexplotación, en moitos casos, sen garantir a protección da súa saúde.

O confinamento obrigou a moitas mulleres a convivir co seu agresor, sobreexpoñéndoas a unha violencia extrema. Parece que damos pasos atrás nos avances que conseguira o feminismo organizado de converter a violencia machista nun asunto visíbel e público cun debate aberto na sociedade para volver a relegala novamente a esfera íntima. Durante os meses da crise sanitaria as institucións paralizaron a maior parte dos servizos de prevención e atención a mulleres que sofren de violencia machista, os xulgados pararon procedementos de custodias, conflitos e todo tipo de procedementos se viron aprazados. Suprimíronse programas e servizos de atención e acompañamento e ficaron escasos recursos de emerxencia que xa antes da crise sanitaria non eran quen de dar resposta ás necesidades das mulleres. En ningún momento se considerou a prevención e atención a mulleres que sofren violencia machista unha actividade “esencial” que non pode parar cando se pretende parar a vida nin cando se decide confinar á poboación e paralizar todo tipo de actividades.

Estamos nun momento de incertidume e de restricións á mobilidade e á vida pública mais desde a Coordenadora Galega da Marcha Mundial das Mulleres defendemos que non podemos abandonar as rúas e a loita contra a violencia machista e a súa visibilización. Por isto, e pola responsabilidade de saber que se o feminismo non se mobiliza, a violencia machista non vai desaparecer, tomamos a decisión de lanzar convocatorias e sumarnos ás que xa se realizaran (Compostela) para encher este 25N a rúa de feminismo. E animamos a máis localidades a sumarse a esta iniciativa.

Aliás non imos descoidar o problema pandémico e achamos tan imprescindíbel como a mobilización o garantir a seguridade de todas as que participemos. Sendo responsábeis connosco e coa nosa loita garantiremos as medidas de seguranza para que a situación actual non actúe de impedimento contra a mobilización.

· Vigo, manifestación 19h saída Vía Norte

· Ourense, manifestación 19h Subdelegación do Goberno

· A Coruña, concentración 20h no Obelisco

· Ferrolterra, concentración 19h Praza Amada García

· Compostela, concentración 20h Praza do Obradoiro

Combater a violencia machista é unha prioridade para a saúde de todas.

Galiza, novembro de 2020

Contra a censura da exposición “Corpos, Feminismos e Territorios”

[ Baiona ] Lume á censura e aos censores

O Partido Popular de Baiona denunciou a exposición “Corpos, Feminismos e Territorios” que se expuña no Concello de Baiona no marco do Outubro Diverso sob o pretexto de resultar ofensiva aos sentimentos relixiosas e amosar corpos de mulleres nús nun espazo habilitado para todos os públicos. Dende a Marcha Mundial das Mulleres e como coorganizadoras destas xornadas queremos achegar algunhas reflexións:

>> A exposición ocupa un lugar público porque é no espazo público que o feminismo precisa facerse visíbel para disputar co discurso machista, remover, provocar e transformar. Logo de séculos relegadas ao íntimo e doméstico as mulleres estamos decididas a ocupar o espazo público, asi rexeitamos calquera intento de “ocultar” ou “esconder” o que temos que decir, neste caso unha reflexión en torno dos nosos corpos.

>> A moral e as ideas relixiosas son, estas si, unha cuestión do ámbito privado de cada quen e non poden afectar nen influír nas decisións políticas. Non ven ao caso apelar a unha suposta ofensa dos sentimentos relixiosos para demandar a retirada da exposición. As mulleres padecemos durante séculos a mirada das relixións sobre os nosos corpos, sufrimos o estigma e a perversa división (santas vs putas) pola inxerencia da relixión nos asuntos civís. Rexeitamos que no nome de calquera crenza, se censure a nosa ollada e a das compañeiras sobre a nosa vida e a nosa existencia, e iso inclúe os nosos corpos.

>> A exposición “Corpos, Feminismos e Territorios” é unha exposición fotográfica que aúna arte e reflexións e intervención política, e mesmo que non o fose a censura da súa exposición pública no Concello de Baiona é inaceptábel.

>> Apelar, como fai o Partido Popular á gravidade de que as crianzas podan ver corpos de mulleres nús é a mellor proba do necesario deste tipo de intervencións políticas a través da arte. Vivimos nun mundo no que os corpos das mulleres son mercantilizados, agredidos, mutilados, sexualizados e maltratados precisamente pola falta de normalización da diversidade dos nosos corpos, pola falta de olladas desexualizadas sobre eles e pola falta de normalizar a visión do corpo fóra da ollada patriarcal.

>> Sabemos que o Partido Popular non é feminista, e tamén sabemos que asume os avances que o feminismo consegue pola presión social dun movemento cada vez máis grande e potente. A pretensión de censurar esta exposición é a enésima mostra do conservadurismo da dereita e apelamos ao resto de forzas políticas a non ceder ante estas posicións.

>> Estamos orgullosas de ter colaborado na organización destas xornadas e dos contidos das mesmas, ademáis tanto no traballo colectivo que deu como resultado a exposición “Corpos, Feminismos e Territorios” como no Fanzine Galiza Nación Cuir para o que foi feito estan envolvidas compañeiras da Marcha Mundial das Mulleres, outro motivo de orgullo para nós.

#Censura#Baiona#OPPCensura#Corpos#Territorios#Machismo#Libres#LumeÁCensuraConcello de Baiona, Casa Colorida

As imaxes da exposición son de Alexandre Folgoso. Grazas tamén a el por colocar o seu talento ao servizo deste proxecto.

Día Internacional de Acción pola Despatoloxización Trans

Negar a existencia e por tanto o dereito a unha vida feliz das persoas trans vai en contra da defensa dos dereitos humanos. Negar ás mulleres trans a súa identidade e o dereito a facer parte en pé de igualdade do movemento de emancipación das mulleres que é o feminismo nom só é discriminatorio senón que é racista e clasista.

Como feministas defendemos o fin das opresións e a construcción dunha vida feliz para todos os seres humanos e como mulleres a fin da nosa discriminación nunha sociedade que nos considera suxeitos subalternos.

Como feministas anticapitalistas non recoñecemos ás autoridades internacionais capacidade para decidir sobre as nosas identidades ou as das nosas crianzas e denunciamos o papel do capitalismo na mercantilización das nosas vidas e identidades.

Denunciamos o rol paternalista do Estado nos seus intentos de control sobre as nosas vidas e as das nosas crianzas. Non aceitamos a tutela psiquiátrica ou psicolóxica encamiñada a impedir a autonomía das mulleres en calquera das súas formas.

Rexeitamos os conceptos de “disforia de xénero”, “transtorno de identidade” ou “incongruencia de xénero” para definir ás persoas trans e que levan a procesos de patoloxización e mutilación corporal das persoas que son designadas socialmente cun xénero que non é o seu.

Demandamos atención sanitaria que non implique prácticas patoloxizantes nen itinerarios de medicación e cirurxía obrigada para a autodeterminación do xénero. Demandamos consecuentemente a desaparicións das Unidades de Transtorno de Identidade de Xénero.

Demandamos unha Lei Galega de Identidade redactada coa participación do movemento LGBT e feminista galego.Reclamamos a persecución dos delitos de odio contra as persoas trans.

Esiximos unha coeducación que visibilice a realidade das persoas trans e a eliminación dos materiais que perpetúan a estigmatización das persoas trans polo seu enfoque patoloxizante.

Día Internacional das Mulleres Rurais

No 15 de outubro, Día Internacional das Mulleres Rurais queremos lembrar que sen elas o mundo non se sostén, por unha vida digna no rural, marchamos até que todas sexamos libre.

Ás nosas irmás de La Via Campesina e Sindicato Labrego Galego grazas pola forza, pola protección do medio, por nos alimentar e por construír o mundo no que queremos vivir!

Nacionalización de Alcoa xa!

524 despedimentos na Mariña significan desemprego, pobreza e angustia na vida de moitas persoas e as causas son a xestión que dos nosos postos de traballo e vidas fan as corporacións e as transnacionais que abren e pechan industrias onde máis e mellor poden explotar ás traballadoras e ao medio.

Hoxe é urxente loitar polos empregos de miles, tan urxente como denunciar o papel do capital trasnacional no empobrecemento destas traballadoras e como falar da urxente necesidade dunha transición ecolóxica que faga compatíbel o emprego e a vida das persoas e o coidado e sustento da natureza.

O conflito é entre o capital e a vida, denfendemos a vida e o traballo digno na nosa terra!

28 de xuño: Dereitos para TODAs

Neste 28 de xuño, Día do Orgullo, dende a coordenadora da Marcha Mundial das Mulleres reclamamos o compromiso de toda a sociedade coa loita por conquistar Dereitos para TODAS.

En momentos nos que os discursos fascistas atopan altofalantes e medran nunha sociedade na que o lucro e o consumo vertebran a vida das persoas é máis importante que nunca alzar a voz e posicionarse con claridade contra as ideoloxías reaccionarias que negan dereitos.

O feminismo é a ferramenta máis potente que temos para loita contra o patriarcado, o capitalismo, o racismo e o imperialismo, e para conquistar dereitos sociais e políticos para todas. Non seremos unha voz cómoda para quen pretenda, en nome do feminismo, decidir quen debe ou non conquistar os dereitos que lle corresponden e estaremos en fronte de todo feminismo LGBTFóbico que pretenda excluír a compañeiras de loita.

💜Como mulleres lésbicas esiximos visibilidade e o fin das discriminacións que sufrimos, como os problemas que se colocan ao rexistro das crianzas cando non estamos casadas.

💙 Como mulleres trans esiximos unha Lei Trans que poña fin ás violencias institucionais que se exercen sobre nós e os nosos corpos para o recoñecemento da nosa identidade.

💙 Como mulleres bisexuais esiximos o fin da estigmatización e a invisibilidade dentro e fóra do movemento e o recoñecemento das violencias que recibimos da heteronorma.

💛 Como mulleres con diversidade funcional esiximos o fin da invisibilización e o paternalismo machista que nos considera mulleres de segunda.

💙 Como mulleres negras esiximos o fin do racismo en todas as súas expresións, as nosas vidas importan!

❤️ Como mulleres migrantes esiximos o fin das Leis de Extranxería que nos criminalizan e someten a procesos de violencia institucional e xenofobia impedindo que podamos procurar unha vida digna.

💙 Como mulleres empobrecidas esiximos o fin dun sistema criminal como o capitalista que coloca o lucro por diante das vidas.

💚 Como mulleres rurais esiximos o dereito á terra e a vivir con dignidade e servizos públicos de calidade nas nosas aldeas.

❤️ Como mulleres galegas esiximos que o noso pobo poda exercer o seu dereito á autodeterminación en pé de igualdade co resto de pobos do mundo.

Como mulleres que somos organizámonos para transformar a sociedade e construír un mundo de xustiza social sen violencias no que sermos plenamente libres.

#Orgullo2020 #OrgulloLBT #MulleresTrans #MulleresLésbicas #MulleresBisexuais #Mulleres

Contra a transfobia: o feminismo será para liberarnos a todas ou non será

Desde a Coordenadora Nacional da Marcha Mundial das Mulleres en Galiza manifestamos o noso rexeitamento ao argumentario interno do PSOE, publicitado nas redes sociais por varias militantes desta organización, baixo a denominación “Argumentos contra as teorías que negan a realidade das mulleres” e manifestamos o noso total arroupe ás nosas compañeiras trans, fronte a este ataque.

O documento, asinado por Carmen Calvo Poyate (Secretaria de Igualdade), José Luís Ábalos (Secretario de Organización), Alfonso Rodríguez Gómez de Celis (Secretario de Relacións Institucionais) e Santos Cerdán León (Secretario de Coordenación Territorial e Relacións Partido/Goberno) é un argumentario no que sintetizan a posición política respecto deste tema, e vai dirixido ás Secretarías de Igualdade, Secretarías de Organización, Portavoces do Partido en todo o Estado Español e organismos da UE.

Pretende ser un documento aclaratorio sobre conceptos fundamentais no feminismo como son o sexo e o xénero, mais é empregado para distorsionar a teoría queer e que se cuestione a existencia do sexo biolóxico, xa que de facelo, segundo estas persoas, “desdibuxaríase a realidade das mulleres”.

Rexeitamos integramente o escrito asinado por parte importante do goberno do Estado, nun ámbito que é o dereito das persoas, xa que estamos a falar de dereitos humanos. Falamos da primeira vez que parte dun goberno democrático do Estado Español, presuntamente progresista, constrúe un argumentario para o debate feminista do suxeito político da loita das mulleres interferindo e mesmo atrevéndose a dar carnés de quen é ou non muller, no que se nega que as mulleres trans sexan mulleres, dividen en mulleres reais e que non o son, falan de bioloxía, de nacer cuns ou outros xenitais, cando está demostrado que o sexo vai máis aló dunha dicotomía biolóxica e o feminismo leva décadas cun rico e intenso debate para combater ao patriarcado integrando a diversidade e pluralidade do movemento político.

Aliás o texto simplifica unha realidade que é complexa. Ou, que pasa coas persoas intersexuais? Que pasa coas persoas que nacen con cromosoma XX con pene ou XY con vulva? Que é o que pretenden? Realizar unha análise de sangue e observar os xenitais para autorizar quen pode ir a un baño, vestiario dun ou doutro xénero, ou facer parte dunha loita política como a feminista? Onde queren colocar ás persoas trans? Pretenden derivalas a un lugar especifico porque son cousa aparte, persoas cunha patoloxía como se pretendía identificar até fai ben pouco?

O que constitúe unha enfermidade é infectar de odio un discurso que vai máis aló dun debate sobre as distintas posturas ou mesmo teorías do feminismo. Pódese discrepar sobre a teoría queer, mais non se pode afirmar o compromiso cos dereitos das personas trans e ao tempo, cuestionar que teñan recoñecemento xurídico. Iso é un exercizo de hipocrisía e o único que conleva é unha xenreira que vai medrando, que vai alimentando a extrema dereita e que unha pequena faísca no momento xusto é o que se necesita para prender lume e facer desaparecer todos os dereitos conseguidos até o de agora.

Non son os primeiros no mundo en encher de odio os discursos, outros países xa o fixeron, como Alemaña, Rusia, EUA ou Hungría que recentemente negaron o dereito para vivir ás persoas trans cunha lei que nega o seu dereito para ser quen son.

Non podemos permitir que quen goberna e lexisla espalle discursos de odio e isto non teña consecuencias, que se utilicen estructuras partidarias e o poder que lles dá o goberno para defender opinións contrarias aos dereitos humanos á conta da vida de outras persoas.

Porque a realidade é está, hai mulleres, hai homes e hai persoas non binarias, ou respectas a súa existencia ou non respectas os dereitos humanos. O feminismo non ten aberto un debate sobre se as mulleres trans son ou non mulleres, sobre se son reais ou non, porque as discriminacións que sufrimos teñen que ver coa construción social do que é ser muller. Ademáis de sufrir a discriminación e machismo por sermos mulleres, por identificarnos como tales, sufremos abusos misóxinos polas etiquetas que esta sociedade ve, e que por moito que queiran ocultalas, segue xulgándoas. Somos discriminadas por ser mulleres racializadas, pola nosa orientación afectiva, por vivir nunha nación colonizada, por falarmos na nosa lingua, por formar parte da clase traballadora, por sermos precarias, por non formar parte do sistema heteropatriarcal e capitalista no que vivimos. E por moito que falemos de intanxibles e non queiramos velo, mentres non consigamos unha igualdade real, isto seguirá pasando.

Non imos ficar caladas ante estes discursos de odio. Nin ante os discurso bárbaros nin ante os máis sutiles. Ás portas da conmemoración do 28 de xuño, na que a meirande parte dos partidos políticos, e concretamente o PSOE, alzarán a bandeira multicor proclamando o seu apoio á loita LGBTI exiximos menos exercizos de hipocrisía e máis compromiso real cos dereitos das persoas. E co lema feminista (transfeminista) por bandeira: SE ATACAN A UNHA, RESPOSTAMOS TODAS!

Galiza, xuño de 2020.

Posicionamento do PSOE que denunciamos:

Operación Jaro: a xustiza machista carece de credibilidade.

No feminismo coñecemos bem o aparato xudicial do Estado Español, nos últimos anos asistimos ás consecuencias da actuación dunha xustiza machista e cega ante as demandas de maior formación e sensibilidade por parque de quen a instrúe e imparte.

Casos mediáticos como a sentenza pola violación nos San Fermíns (o caso chamado de “la manada”), o calvario de Juana Rivas que acabou acusada cando pretendía defender as súas crianzas dun pai maltratador ou a muller que denunciou a José Manuel Baltar por acaso sexual e sufriu unha persecución xudicial posterior ao servizo do presidente do Partido Popular en Ourense son exemplos moi públicos mas cada día nos xulgados atopamos procesos xudiciais nos que se cuestiona a veracidade das denuncias das mulleres e se nos coloca nunha posición de indefensión fronte aos agresores e en moitos casos se nos obriga a compartir a crianza das nosas fillas cos maltratadores.

O sistema xudicial español é profundamente machista e por isto, profundamente inxusto. Que credibilidade pode ter unha xustiza na que quen interpreta e imparte xustiza cuestiona o que é ou non é a violencia sexual, agresión ou xustifica moitas delas polas circunstancias vitais de quen as padece?.

Coñecemos e loitamos incansábeis denunciando a xustiza machista e os seus mecanismos de poder ao servizo dunha sociedade patriarcal. Manifestámonos en prazas, rúas e nas portas dos xulgados ante sentenzas nas que se nos revictimiza, agrede e minte en favor dos nosos agresores. Defendemos a desobediencia das mulleres ás que o sistema xudicial pretende arrincar as crianzas para que estan manteñan o trato co seu maltratador e en ocasións con quen as agrediu sexualmente.

Facémolo porque sabemos como se emprega a xustiza en favor de quen ten o poder social, económico e político.

En 2015 a Audiencia Nacional pon en marcha a Operación Jaro e ordena deter nove independentistas na Galiza, sobre a acusación de “brazo político de Resistencia Galega” iniciaba un novo proceso de criminalización do independentismo galego cun forte operativo policial acompañado dun operativo propagandístico acorde aos intereses do poder. Dous anos despóis lanzábase a Operación Jaro II onde tres independentistas son detidas baixo acusación de “enaltecemento do terrorismo” e con peticións de cárcere e ilegalización do organismo antirrepresivo Ceivar.

En novembro de 2019 a Audiencia Nacional co impulso do Goberno do Estado decide acusar ás 12 inpendentistas detidas de pertenza a banda criminosa para o enaltecemento do terrorismo o que significa unha petición de 102 anos de prisión, co condenas que van de 4 a 12 anos; unha extorsom económica global de 348.000€ e a suspensión de dereitos civís e laborais das procesadas.

Empregando os mesmos mecanismos que en moitos casos de violencia machista a xustiza constrúe un relato no que quen ten todo o poder aparece como víctima e quen sufre a represión e a violencia aparece como culpábel a ollos dunha sociedade intoxicada polos medios de información que tamén sabemos responden aos intereses do poder.

O independentismo, como o feminismo e outras loitas sociais, vive un proceso de criminalización e estigmatización que serve ao sistema como chivo expiatorio dos seus intereses. Asistimos hoxe á criminalización das mobilizacións do 8M, tamén con procesos xudiciais polo medio, como forma de construír unha mensaxe política encamiñada a desartellar o noso movemento político. Da mesma maneira actúa a operación Jaro co independentismo galegoprocurando desarticular as redes militantes e organizativa ás que golpea, tentando mudar as posicións e forzar renuncias persoas e colectivas instaurando o medo e condicionando as actuacións políticas a través da represión.

Fronte a esta situación o feminismo debe estar ao lado das compañeiras que libran, coma nós, unha batalla contra un aparato xudicial herdeiro do franquismo e fillo do poder institucional que carece de calquera mínima garantía democrática.

Dende a Marcha Mundial das Mulleres na Galiza denunciamos a persecución das 12 independentistas da operación Jaro e amosamoslles a nosa sororidade e compromiso coa denuncia do proceso xudicial ao que estan sendo sometidas. Sumamos a nosa voz á denuncia dunha xustiza que responde a intereses políticos, machista e sen garantías democráticas e emprazamos ás nosas compañeiras do movemento feminista galego á denuncia desta situación.

En sororidade feminista.
Galiza, maio de 2020.

En apoio de Sara Outeiral Cameán

Diferentes colectivos e individualidades feministas e do sindicalismo de clase en Vigo condenamos todo tipo de agresións machistas, en calquera espazo; e tamén ás organizacións sociais e políticas que, en troques de asumir a súa responsabilidade na erradicación das violencias patriarcais, só ofrecen silenciamento e humillación á vítima, e complicidade e cobertura ao agresor. Este modus operandi significa que as organizacións promoven, avalan e perpetúan as violencias machistas e o sistema heteropatriarcal. Por isto, esiximos que as organizacións sociais e políticas que conscientemente actuaron dende a inoperancia e o secretismo, e na que ademais está integrado e incluso ostenta un cargo público e orgánico o maltratador rectifiquen as súas ameazas e deixen de victimizalo.

O feminismo non é un slogan. As organizacións que se nomean como feministas
teñen dúas opcións: aplicalo nas súas estruturas e practicalo ou deixar de denominarse como tal.

Logo de ler os comunicados tanto do propio maltratador, do seu partido e na propia prensa publicados nos últimos días en redes sociais e noutros medios a respeito de liberarse da denuncia e do xuízo que está en marcha máis ameazando e victimizando ao denunciado, vemos necesario lanzar todo o noso apoio á compañeira Sara Outeiral Cameán, nós crémoste! Ningunha muller pasaría por todo este proceso porque “lle apetece”.

Hai que repensar as agresións machistas que se sofren en diferentes organizacións da esquerda “revolucionaria”, sentimos a necesidade de nos situar ao seu carón e dar unha resposta como colectivo á súa denuncia porque nos identificamos coas súas palabras e queremos darlle todo o noso apoio. Ademais, queremos facer notar que os feitos máis comentados en redes sociais non é un caso illado e puntual nin é exclusivo dunha organización concreta. Sabemos por experiencia que en todas as organizacións mixtas hai casos de agresións machistas.

A publicación da nosa resposta non foi inmediata porque queriamos tomarnos o tempo para meditar, para falar coa compañeira exposta e entre nós coma activistas feministas que somos.

Ao longo dos anos temos vivido (e coñecido) ataques sexistas por parte de militantes da esquerda: como parella, como compañeiras de organización, como rede de amizade e nos espazos de lecer. Recoñecemos tamén que en máis dunha ocasión non fomos quen de afrontarmos colectivamente estas situacións.

Sabemos que hai máis persoas que as denunciadas publicamente que practican a violencia contra as mulleres nos movementos da esquerda: violencia psicolóxica, sexual, física, institucional… hai máis experiencias e casos na sombra de silencio e conivencia das organizacións e colectivos que se din de esquerdas. Os feitos que coñecemos nos últimos días son só unha pinga máis nun vaso que rebordou.

É por iso que queremos dar resposta, porque se hai casos de violencia machista que persisten durante anos, é evidente que é precisa unha mudanza de estratexias, feitos, prácticas… unha verdadeira mudanza na esquerda. Até o de agora todas as accións e medidas tomadas fan que sexan as mulleres as que desaparecen do mapa como resultado da violencia machista; son medidas que non rompen coa lóxica patriarcal.

É a mesma lóxica das medidas que criticamos cando son tomadas por estados, gobernos, empresas e partidos que cualificamos de hipócritas nos seus posicionamentos propagandísticos en relación ao terrorismo machista.

As accións e protocolos que se fan en diversas organizacións da esquerda autodenominada antipatriarcal na maioría das ocasións non funcionan porque nin garanten mudanzas reais de actitude nin respectan as vontades e as necesidades das persoas que denuncian agresión sexistas. Por que os homes que exerceron a violencia manteñen a súa membresía/as súas posicións/o seu poder de decisión dentro das organizacións ou son trasladados a cargos de poder de organizacións afíns e as mulleres agredidas desaparecemos dos espazos militantes/das áreas de socialización e lecer/dos nosos barrios, vilas ou aldeas? Que se está a reproducir?

Ben, na nosa opinión, fica unha mensaxe moi clara: que unha vez máis somos as mulleres as que temos o problema, aquelas que temos que ser castigadas e culpadas. Como feministas sabemos que o problema non é a seguridade das mulleres, senón as posicións de poder e, nomeadamente, de poder patriarcal que se exercen para agredir. Sabemos que o problema non é a sub-representación feminina, senón a super-representación masculina patriarcal. Sabemos que o problema non é o que vai pasar se se sabe senón que pasará se non se sabe. Se non nos facemos responsables das actitudes e da violencia sexista, e rexeitamos adoptar formas de funcionamento para erradicala nas organizacións, estamos condenadas a que se repitan.

O eco da pedra picada ao longo dos anos polos feminismos resoa nas nosas vidas e quen formamos parte de Feminismo Unitario de Vigo non podemos nin queremos ficar alleas e caladas. A denuncia pública das agresións dentro dos colectivos e organizacións da esquerda é un sinal do traballo realizado polo feminismo e fai que, por sorte, nos movementos de esquerda non todo continúe como se nada pasara.

Agora que a orde patriarcal abanea, máis que nunca, sabemos que nada vai cambiar se non mudamos as nosas vidas porque o persoal é político e o momento é agora. É o momento de non adiar a eliminación da violencia machista dentro dos espazos de loita que din querer reverter todo. Porque estamos a loitar por construír o novo, e se no momento da verdade non deixamos caer as vellas prácticas que ten realmente de novo?

Ademais, non só queremos centrarnos nestas evidencias senón como a prensa vitimizou ao maltratador sen nin sequera asegurarse de que a súa información era a acertada, unha linguaxe sexista que nos atopamos en moitos casos dunha forma delirante. Pedímoslle aos medios que se informen, xa que se trata de casos moi delicados, e se formen en violencia machista para así poder dar a información coma corresponde. Tamén repensar o eido xudicial patriarcal ao que nos someten e á propia sociedade.

A falta de ferramentas para xestionar correctamente as agresións machistas convirte ás organizacións nunha centrifugadora que acaba ferindo a un gran número de mulleres. Non só das propias organizacións senón tamén do movemento popular que se pretende construír.

Por todo isto esiximos:

  • Un profundo debate na denominada esquerda revolucionaria e antipatriarcal da xestión, tanto interna como externa, das agresións sexistas..
  • Rectificación dos diferentes colectivos e prensa das calumnias sobre a compañeira.
  • Que a prensa utilice unha linguaxe acaída e se forme en violencia machista.
  • A dimisión do maltratador do seu cargo público e orgánico.
  • Que se dispoñan os mecanismos necesarios para asegurar que non volverá agredir.
  • Que diante dunha agresión sexista se tomen as medidas necesarias para protexer política e persoalmente a quen recibiu a agresión e non ao agresor.
  • Basta de ameazas!

Agradecemos a sinceridade e coraxe da vítima e loitadora que denunciou a agresión machista dentro das organizacións e colectivos sociais. Agardamos facer abalar a impunidade patriarcal dentro dos espazos de loita. Esperamos que outras mulleres sexan chamadas a romper o silencio ou se animen a facer o que consideren que é o máis acaído e o que realmente queren. Agardamos que se inicie un debate aberto e sincero nas organizacións da esquerda co obxectivo de adoptar novas formas e estratexias que teñan como obxectivo facer que estas sexan realmente espazos libres de violencia machista.

Finalmente, animamos a todas as mulleres que estean en situación de violencia sexista a emprender as accións que consideren necesarias e, de ser necesario, facelas públicas. Pero sobre todo, que non teñan medo de superar o sentimento de culpa e a atopar as forzas necesarias para afrontar e transformar a sociedade patriarcal na que vivimos. Non estás soa irmá, nós crémoste!

Coordenadora Nacional da Marcha Mundial das Mulleres.

Asinamos este comunicado con:

Feminismo Unitario Vigo
Mulheres Nacionalistas Galegas
Plataforma Feminista Galega Vigo
Mulleres en Movemento
Abrir Fenda
Secretaría da Muller da UC Vigo de CCOO
ASC As da Industria
CNT-Vigo
Anticapitalistas Galiza
Nós Mesmas

Comunicado. Ante o asasinato de Manuela Iglesias Fernández na Pastoriza

A violencia machistra volta golpear na Galiza, este domingo coñecíamos que Manuela Iglesias Fernández de 79 anos era asasinada polo seu marido, Hortensio Ónega, quen após o feminicidio suicidouse saltando pola xanela da casa. Máis unha familia e un entorno destrozados pola barbarie machista. Máis unha xornada de loita e reivindicación do feminismo galego.

Procurar as palabras que expresen a raiba que sentimos cada vez que precisamos encher as rúas do país para respostar á violencia machista faise complexo. Máis cando constatamos que apenas existes avances na resposta social cando coñecemos un novo feminicidio. No caso de Manuela o morbo con que os medios de comunicación abordan o seu asasinato, as vergoñentas palabras das autoridades igualando a asasinada co asasino ou unha sociedade que aínda non quere ver machismo e procura agarrarse a calquera outra causa posíbel.

Por aínda se nos fai difícil afrontar coletivamente que as mulleres somos asasinadas polo feito de selo, porque hai un sistema de opresión estructural que se filtra en todos e cada uns dos comportamentos que mantemos na nosa vida e que moitas veces leva á peor e máis tráxica das consecuencias, o asasinato.

Voltamos ter a necesidade de reclamar medidas reais e efectivas para a prevención da violencia machista. Repetir incansábelmente que só coa educación e con cambios radicais estaremos en disposición de dar pasos reais para acabar coas causas da violencia machista. Que seguimos estando soas cando denunciamos, que sufren as nosas fillas cando se lles nega protección fronte aos maltratadores. Que a sociedade segue sen estar á altura da resposta que precisamos para que a vida das mulleres se coloque no centro e un asasinato deixe de ser apenas unha anécdota.

Mas a mensaxe que de verdade precisamos reiterar hoxe é que a mobilización e a loita pola transformación social dende o feminismo é unha tarefa que ten que ocupar os 365 días do ano. Que hai que organizarse para construír dende o local ao nacional um feminismo forte que procure avances reais e medidas transformadores e non fique apenas en celebracións rutinarias ou meras medidas simbólicas.

A axenda non pode ter descanso, non pode descansar tampouco na única aspiración de ocupar unhas institucións incapaces de ser transformadoras. As mudanzas e as transformacións sociais só son posíbels dende a base, organizadas, e con poder para tensionar ao poder e arrincarlle os dereitos que queremos conquistar. Como arrincamos o voto, o dereito ao divorcio ou o aborto, teremos que arrincarlle a un poder machista os recursos e as medidas que contribúan para o fin da violencia machista.

Non queremos máis xestos baleiros, non queremos ministras con camisolas de explotadores que poñan feminismo, non nos serve esta xustiza machista que nos violenta a nós e ás nosas crianzas nen unhas institucións que entenden o investimento en prevención e atención á violencia machista como unha esmola.

Non nos serve que axiten o espantallo do fascismo para pedir que nos conformemos co que queiran darnos, co pouco que queren darnos. Combateremos ao fascismo mas tamén a toda aquela institución que non aplique medidas contundentes e reais, recursos e orzamentos que garantan que se pode avanzar na formación de todos os axentes que interveñen na educación, a sanidade e a prevención e atención das mulleres que sufren violencia machista.

Organicémonos e mobilicémonos, porque non podemos deixar de facelo mentres as aulas se baleiran de contidos de xénero e de metodoloxías pedagóxicas transformadoras, mentres a sanidade se recorta e a detección da violencia na mesma se imposibilita, mentres os puntos de encontro familiar se enchen de maltratadores que visitan ás crianzas, os xulgados se ateigan de mulleres que deciden non facer efectiva a denuncia, se chegan a facela, as sentenzas deitan unha e outra vez custodias compartidas con agresores, as comisarías se baleiran de efectivos para vixiar as ordes de afastamento, os medios procuran o morbo nos feminicidios, as vítimas seguen cuestionadas, o machismo continúa ocupando o espazo público e se blanquea aos reaccionarios que combaten os avances do feminismo.

Estamos e seguiremos na rúa porque urxe considerar a violencia machista como problema social e político de extrema gravedade, pero para esixir cambios REAIS. Estes asasinatos non poden ser considerados como un máis dunha longa lista de feminicidios. Non podemos asumir a cotidianidade dos asasinatos machistas cando nos últimos cinco anos, máis de medio cento de galegas foron asasinadas por mor da violencia machista. Máis de 1000 no estado español.

Esiximos que a Lei Galega de violencia de xénero sexa efectiva, esiximos recursos e un compromiso de vontade real para acabar co terrorismo machista. Non queremos máis mulleres asasinadas. Non queremos pésames, non queremos minutos de silencio, non queremos loito. Queremos que non haxa ningunha muller máis asasinada.

Querémonos Libres! Querémonos Vivas!

E seguiremos en marcha, ata que todas sexamos libres!

Concentracións convocadas:

➡️ A Coruña, 20h no Obelisco
➡️ A Estrada, 20 :30h diante do Concello
➡️ A Guarda, 20:30h na Praza do reló
➡️ A Pastoriza, 20.30h na Praza do Concello
➡️ As Pontes, 20.30h na Praza do Hospital
➡️ Ames, 20h Praza da Maia
➡️ Allariz, 19.30h na Praza do Concello
➡️ Betanzos, 20h, a carón do Palco da Música
➡️ Bueu, 20h diante do Concello
➡️ Cabanas 19h diante do Concello
➡️ Carnota, 19h na Praza da Pedra
➡️ Cée, 20h na Praza 8 de Marzo
➡️ Celanova, 20h na Praza Maior.
➡️ Chantada, 20:15h a Rúa Leonardo Rodríguez
➡️ Compostela, 20h na Praza 8 de Marzo
➡️ Ferrol, 20h na Praza Amada García (Edificio Xunta)
➡️ Lalín, 20:30h diante do Casino
➡️ Lugo, 20h na Praza Maior diante do Concello
➡️ Miño , 20.30h na Praza do Parchís
➡️ Melide, 20h na Praza do Convento
➡️ Moaña, 20h na Praza do Concello
➡️ Monforte, 20:15h diante do Concello.
➡️ Noia, 20:30h. diantre do Concello
➡️ O Porriño, 20h na Praza do Concello
➡️ Ordes, 21h na Alameda
➡️ Ourense, 20h na Castañeira (Parque San Lázaro)
➡️ Pontevedra, 20:30h na Audiencia Provincial
➡️ Redondela, 20h na Praza do Concello
➡️ Ribadavia, 20h na Praza Maior
➡️ Ribadeo. 20.30 na Praza 8 marzo
➡️ Ribeira, 20h na Praza do Concello
➡️ Verín, 20h na Praza Maior
➡️ Vigo, 20h no MARCO
➡️ Vilagarcía, 20:30h na Praza de Galiza

Fóra do protocolo:
➡️ Nigrán, 20:00h na Rotonda da Ramallosa. Martes 28.

YouTube
YouTube
Instagram
Telegram