Reclamamos o peche do Servizo de Mediación e Coordenación Parental creado pola Asociación de Pais divorciados da Galiza

ASOCIACIÓNS, PARTIDOS E SINDICATOS PIDEN O PECHE DO NOVO SERVIZO PÚBLICO DE MEDIACIÓN E COORDINACIÓN PARENTAL CREADO POLA ASOCIACIÓN DE PAIS DIVORCIADOS DE GALIZA.

Este luns 2 de decembro, 29 entidades dirixíronse á Consellería de Política Social para pedir o peche do novo Servizo de Apoio Familiar Integral e multidisciplinar (SAFIM) que vén de crear a Asociación de Pais e Nais Divorciados de Galicia. O centro, que se anuncia como público créase co apoio financiero da Xunta de Galicia e coa colaboración da Unidade de Psicoloxía Forense da Universidade de Santiago de Compostela e do Grupo de investigación en Psicoloxía Xurídica da Universidade de Vigo.

Entre as entidades asinantes do comunicado atópanse asociación de dereitos da infancia e de loita contra a violencia de xénero, colexios profesionais, sindicatos e os partidos da oposición no Parlamento de Galicia.

O documento fai fincapé no risco de entregar un servizo de mediación e coordinación de parentalidade a un colectivo integrado por persoas afectadas por divorcios, especialmente naqueles aspectos que afectan a nenos, nenas e adolescentes. Subliña a necesidade dunha total imparcialidade no desenvolvemento deste tipo de tarefas.O texto conclúe lembrando que os procedementos de mediación son útiles só cando se accede a eles de forma voluntaria e que non se poden aplicar nunca en situacións nas que existan indicios de violencia. O coordinador de parentalidade é unha figura que foi proposta para ser levada a debate en xaneiro deste ano no Parlamento de Galiza.

A proposta foi retirada debido á resposta contundente de colectivos, expertos-as e partidos políticos contra esta figura de corte misóxino que parte da negación da problemática da violencia de xénero.

25N: Se é Machista Non é Xustiza

Declaración política da Coordenadora Galega da Marcha Mundial das Mulleres neste 25N

Nos últimos anos constatamos o incremento da toma de conciencia feminista das mulleres e dos avances formais que o feminismo organizado impulsou e conseguiu trasladar ás institucións en materia de violencia machista. Hoxe temos en marcha algunhas políticas públicas que hai 10 anos eran impensábeis, as campañas institucionais cada día avanzan na mellora da caracterización da violencia, algúns medios visibilizan as violencias con discursos non revictimizadores e as rúas énchense de mobilizacións sinalando a opresión das mulleres e a necesidade de transformar a sociedade para pórlles fin.

Mas todos estes avances resultan insuficientes cando profundizamos neles e analizamos a súa aplicación. Moitos, ademais, están reproducindo violencias contra as mulleres que temos a obriga de visibilizar e denunciar para non ficarmos nun feminismo cómodo que mire ao lonxe as grandes transformacións lexislativas ignorando a súa aplicación e a consecuencias que esta ten para a vida das mulleres.

Queremos neste 25N colocar o foco sobre a violencia xudicial que reproduce cada día no noso país violencias contra as mulleres e as crianzas.

As leis de igualdade e contra a violencia machista definen un marco legal de protección ás mulleres que non se esta facendo efectivo na súa aplicación. Campañas e chamados a denunciar a violencia machista con promesas de protección, atención e axuda do aparato institucional ás mulleres móstranse na práctica, e no mellor dos casos, baleiras de contido. No peor, a reprodución das violencias durante os procesos xudiciais remata por facer que as mulleres se cuestionen o feito mesmo da denuncia machista.

Cada día nas comisarías e xulgados da Galiza mulleres que denuncian violencia machista ven violentados os seus dereitos á defensa, á protección das súas fillas ou á protección fronte aos seus agresores. Falta de asesoramento cando se decide denunciar e no momento da denuncia e do atestado policial que as acompañará durante todo o proceso posterior, medidas cautelares que na mesma orden se dita afastamento para os agresores e vistas do agresor ás súas crianzas, réximes de visitas para agresores sexuais das crianzas, informes que culpabilizan, xulgan ou revictimizan ás mulleres, unha xudicatura machista empeñada en que os maltratadores poden ser bos pais para crianzas que a lexislación xa define como vítimas de violencia machista, falta de formación, falta de empatía e implicación dos axentes que interveñen nos procesos xudiciais, falta de xulgados específicos de violencia machista, …

Todo isto sucede cada día no noso país, marcando a vida de mulleres e crianzas para as que a violencia nunca remata coa denuncia senón que pasa do ámbito máis privado ao público, engadindo á violencia machista a institucional.

Non se trata só de que se emitan sentenzas machistas; trátase de todo o proceso xudicial que lonxe de protexer ás mulleres e ás crianzas acaba por sometelas a máis violencias.

A responsabilidade de que isto remate é colectiva, comezando por todas e cada unha unha das persoas que interveñen no proceso: dende quen recibe á agredida cando vai denunciar, pasando por quen realiza os informes ignorando o benestar das mulleres e das crianzas, a quen dicta sentenza ou atende nos puntos de encontro familiar. Cada unha destas intervencións pode xerar unha violencia ou contribuír para acabar con ela.

Para frear esta violencia institucional no marco da xustiza é preciso coñecer e sinalar o que esta pasando, facernos conscientes de que de nada serve todo o traballo que facemos para que a sociedade tome consciencia, identifique e denuncie a violencia machista se o proceso de denuncia vai colocar ás mulleres e ás crianzas en situación de sufrir máis violencia.

Por isto reclamamos ás institucións:

➡️Información pública do proceso de denuncia machista e dos dereitos das mulleres: a estar acompañadas por avogadas no momento da denuncia, á atención psicolóxica e o acompañamento, a solicitar medidas de protección, a coñecer os recursos á súa disposición.

➡️Formación específica de todo o persoal e axentes que atenden a mulleres que sufren violencia machista en todos os níveis da administración pública: policial, xudicial, administrativo e social.

➡️Dotar aos CIMM da Galiza de medios suficientes para a atención e asesoramento de mulleres que sufran violencia e que ese persoal que acredite formación específica en violencia machista.

➡️Esixir que os recursos públicos postos a disposición da atención e o acompañamento das mulleres que sufren violencia machista mediante programas ou finanzamento público traballen de forma coordenada e se informe da disponibilidade dos mesmos a todos os axentes que interveñen. A violencia machista non sabe de horarios de oficina.

➡️Revisión da atención e servizo que se presta nos organismos públicos nos que se emiten informes que afectan aos procesos de denuncia: Incrementar o persoal do IMELGA e supervisar a súa formación en materia de violencia machista para evitar que se empreguen invencións como o Síndrome de Alienación Parental contra as mulleres.

➡️Modificar o decreto dos Puntos de Encontro Familiar para esixir formación específica sobre violencia machista ás traballadoras dos mesmos, garantir a protección das nenas e nenos e establecer un tratamento diferenciado para casos nos que exista sospeita de violencia machista e facelo con xestión pública e non privatizada.

➡️Modificar o decreto dos Puntos de Encontro Familiar para esixir que nos casos de viollencia machista non se empregue pois a finalidade deste recurso é a normalización das relacións familiares.

➡️Solucións económicas reais para as mulleres que denuncian violencia machista que garantan a súa capacidade económica como incrementar o salario da liberdade en cuantía e duración.

➡️Esiximos á Xunta de Galiza instar ao Ministerio de Xustiza e ao goberno do Estado a:

➡️➡️Aplicar a lexislación internacional en materia de violencia machista retirando as visitas das crianzas a homes denunciados por agresións machista ate a existencia dunha sentenza firme.
➡️➡️Retirar as visitas e patrias potestades das crianzas a homes denunciados por agresión sexual ou maltrato infantil ante a existencia de sentenza firme por violencia machista.
Reclamar o fin da imposición da custodia compartida imposta con maltratadores.
➡️➡️Modificar a Lei 1/2004, de 28 de decembro, de Medidas de Protección Integral contra a Violencia de Xénero para establecer medidas de protección das crianzas vítimas de violencia machista fronte ao agresor.
➡️➡️Creación de máis xulgados específicos de violencia machista na Galiza con persoal especializado.

Resistimos para vivir, marchamos para transformar!!

Web da campaña: http:// nonaxustizapatriarcal .feminismo.info

Colocar a vida no centro das políticas públicas. En apoio das mulleres do SAF Ourense

Dende a Coordenadora Local de Ourense da Marcha Mundial das Mulleres queremos amosar o noso apoio ás reivindicacións das traballadoras da Axuda no Fogar do Concello de Ourense que se mobilizan estes días reclamando a recuperación a mans públicas do servizo e a mellora nas condicións de traballadoras e usuarias.

Este servizo municipal estase prestando en precario e renova cíclicamente os problemas cando rematan as concesións públicas o que o convirte xa nun problema crónico na cidade. Máis de 500 usuarias e 168 traballadoras que estan á espera da decisión que tome o Concello, temendo por que nova empresa asumirá o servizo e que implicacións vai ter iso na atención e condicións de traballo.

A vida é absolutamente imposíbel sen coidados, sempre son precisos, máis cando xa non temos a autonomía suficiente e precisamos de outras para poder soster as nosas vidas con dignidade. O sistema capitalista convertiu nun negocio a atención e os coidados de aquelas que os precisan e as medidas de “beneficios” e “rendabilidades” asaltan a atención á dependencia mentres as institucións invirten enormes cantidades de diñeiro en privatizar esta atención.

Dende a Coordenadora Local de Ourense da Marcha Mundial das Mulleres sumámonos á reclamación de que este servizo sexa xestionado de forma pública e as condicións de usuarias e traballadoras sexan dignas. Reclamamos ademáis que se traslade socialmente a importancia destes traballos (maioritariamente desenvoltos por mulleres) para a vida coletiva e que se lle dé o valor que merece: non hai ninguén máis importante que quen coida e sustenta a vida.

En sororidade feminista.
Novembro de 2019

Estamos en Ourense na mobilización das auxiliares de axuda no fogar, polo cumprimento do convenio e pola municipalización dos servizos!
#AxudaDoFogarEnLoita

Comunicado da MMM Chile ante a situación do país

La Marcha Mundial de las Mujeres saluda la rebeldía de la juventud chilena quienes han dado ejemplo de valentía desde el pasado jueves 17 de octubre.

Nos solidarizamos con el pueblo chileno que cansado de las políticas neoliberarles que les arrebatan sus derechos se unen a las protestas de las y los jóvenes de secundaria.

Abrazamos sororalmete a todas las mujeres chilenas que se unen a las manifestaciones de descontento con sus ollas, dando clara señal de su compromiso con la vida y su sostenimiento.

El pueblo chileno vive la continua pérdida de sus derechos sociales, económicos y culturales, su rabia nace en el alza de los precios del agua y en las restricciones a su acceso, en la ley de migración, en la aprobación del TTPP11 y sus consecuencias para las y los pequeños productores, en la expoliación de sus territorios en manos del extractivismo, en el no reconocimiento del derecho de las mujeres a decidir sobre su cuerpo y las “objeciones de conciencia”, en la violencia sistémica contra las mujeres, el pueblo mapuche, las y los migrantes, las y los estudiantes y el pueblo trabajador en general.

Las protestas y manifestaciones son la expresión contundente del repudio de las y los chilenos del Estado neoliberal que se imponen a través de democracias mediadas por los recursos e intereses capitalistas y sus grandes empresas de comunicación. El pueblo en la calle deja claro que no está dispuesto a dejar que sigan convirtiendo la vida en mercancía, que no está dispuesto a seguir cargando con el subsidio que otorga el Estado al sector privado y al empresariado a costa de la precarización de la vida de las mujeres, la clase obrera, la educación y la salud pública, a costa, de la vida misma.

Nosotras de la Marcha Mundial de las Mujeres hoy más que nunca estamos con Chile. Llegue especialmente nuestro abrazo a las familias enlutadas por la respuesta desmedida del gobierno y los carabineros.

Repudiamos enérgicamente que el gobierno de Piñera haga uso de estrategias pinochetistas para intentar sofocar las manifestaciones. Repudiamos la criminalización y banalización de las protestas. Repudiamos enérgicamente la aplicación de la Ley de Seguridad Interior del Estado, que representa un evidente atentado contra los derechos democráticos más básicos y recuerda a los peores momentos de la Dictadura. Exigimos la des-militarización de las calles y el reconocimiento del derecho a la protesta que tiene el pueblo. Hacemos un llamado al ejército chileno recordándoles que ellas y ellos también son pueblo, que en las calles están sus familias y sus comunidades, que ninguna orden puede estar sobre el deber de toda soldada y soldado de proteger al pueblo.

En América y en todo el mundo.

¡Continuamos marchando contra el neoliberalismo y el autoritarismo hasta que todas y todos seamos libres!

Resistimos para vivir, Marchamos para transformar.

Marcha Mundial de las Mujeres.

Octubre 2019

Comunicado: O feminismo non esta en campaña

[ Ourense ] As convocantes da concentración do venres 18 na Praza Maior de Ourense contra as políticas lesivas cos dereitos das mulleres do goberno bipartito de PP e DO queremos expresar o noso malestar ante comportamentos que tiveron lugar e consideramos inapropiados:

As concentracións convocadas polo movemento feminista teñen como obxetivo visibilizar as posicións políticas e traballo dos colectivos, non son unha excusa para que formacións políticas as convirtan nos seus altofalantes.

O movemento feminista mobilízase para expresar o seu malestar (ou no seu caso ledicia) e asume o traballo de difusión, convocatoria e xestión das mobilizacións, con custes de tempo e esforzo das activistas. A instrumentalización das mesmas é unha falta de respeito e sororidade coas mulleres que as organizan.

Este venres o PsdG-PSOE de Ourense achegou á convocatoria do movemento feminista unha pancarta enorme, portada por máis de 20 persoas, ocupando gran parte do espazo coletivo da mobilización e provocando malestar nas organizacións convocantes. En lugar de acompañar e apoiar cunha presencia destacada mas medida dando protagonismo aos feminismos optaron pola instrumentalización e o protagonismo partidario.

Lamentamos a falta de sensibilidade amosada por esta formación política á que aninamos ademáis a realizar as súas propias convocatorias en lugar de tentar apropiarse do traballo alleo.

Asinado

As do 8
Marcha Mundial das Mulleres

17 Oct, a loita é entre o capital e a vida

Día Internacional contra a pobreza

A pobreza extrema afecta a 767 millóns de persoas no mundo. É unha cifra inhumana, inmensa, intolerable… mais isto resulta aínda máis infame cando vemos que as 8 persoas máis ricas do mundo teñen tantos cartos como case a metade da poboación mundial. Estes son datos que indignan e que nos mostran o demente e descarnado do sistema capitalista. O sistema que nos goberna. O sistema que nos alecciona en que as alternativas ou cuestionamentos contra él son utopías. O sistema que emprega a pobreza como combustible para funcionar, porque para uns ser moi ricos, outrxs teñen, por forza, que ser moi pobres.

Dende a economía capitalista manéxanse cifras macroeconómicas de PIB, balanzas de pago… que pouco ou nada teñen que ver coa calidade de vida real do groso da poboación senón coa fartura de grandes empresas, que crean desequilibrios inxustos entre países que espolian e países que son roubados, que invisibilizan o traballo dos coidados e das redes humanas que fan posible que o mundo da economía real poida funcionar e cubrir as carencias nas que desembocan os seus “axustes”.

Nestas cifras da pobreza, o 60% das persoas que a padecen son mulleres ou nenas. A pobreza ten nome de muller. Pese a que colaboramos igual que os homes na creación de riqueza, no reparto desta somos marxinadas. Os nosos traballos son os máis precarios, os menos dignificados e o traballo dos coidados, que asumimos maioritariamente, é invisibizado e súmase en moitos casos nunha dobre xornada. Colaboramos pois dobremente nesa riqueza da que a maioría de nós non nos beneficiamos.

Falamos da pobreza dos países do Sur que nutren co roubo dos seus recursos o consumismo obsceno de occidente e reivindicamos o reparto xusto, o dereito á soberanía alimentaria dos pobos e o fin da cobiza imperialista. Falamos tamén da pobreza nos países enriquecidos. Na Galiza, pese a que nos inundan os discursos de recuperación económica, o ano 2018 pechou con case un 23% da poboación galega en risco de pobreza ou exclusión social. A taxa de pobreza infantil é do 26% chegando en Ourense e Lugo ao 30%.

A pobreza é algo que se herda, é algo condicionado polo lugar onde naces, polo sexo, pola cor da pel, e por moitos factores que discriminan e marcan barreiras claras nas oportunidades. Son falsos os mantras do mercado de que o esforzo se remunera e xs que quedan fora do reparto é porque non producen nada: os traballos máis duros, a explotación e os abusos son anexos da vulnerabilidade económica. Na nosa sociedade ademais, aumenta cada día a cantidade de persoas con traballo que non saen das situacións de pobreza. O mercado manda e as vidas se someten á tiranía do capital. O acceso a recursos, alimentación, vivenda, educación, cultura e mesmo á socialización e o ocio estan vetados a quem é empurrada fóra do mercado laboral e económico. A vida faise imposíbel baixo a lóxica do capital.

O deterioro do mercado laboral é crecente, a precariedade, temporalidade e condicións inxustas aumentan. O que autodenominan progreso e “crecemento” depredan o noso medio ambiente, asolagando vieiros de non retorno. O mercado é insaciable e todo beneficio lle resulta suficiente.

O capitalismo e o patriarcado precisan da pobreza, precisan da desigualdade, precisan da inxustiza para existir. Son contrarios a unha vida digna. O beneficio social non o miden os cartos. Por todo isto, temos que reformular as regras económicas e reapropiarnos do noso dereito a unha vida digna e reivindicar o noso espazo neste mundo que nos debe pertencer por igual a todxs.

#anticapitalistas #feminismoParaVivir

Mulleres libres en pobos libres.

En sororidade coas nosas irmás catalanas e a súa loita por construír en liberdade e paz o futuro da súa nación.

As coordenadoras da Marcha Mundial das Mulleres en Galiza, Portugal e Euskalherria queremos amosar a nosa sororidade e afecto coas compañeiras da Coordenadora da Marcha Mundial das Mulleres en Catalunya e ao pobo catalán este 14 de outubro, data na que se coñece a sentenza que condea a máis de 100 anos de prisión ás representantes políticas e sociais do movemento soberanista.

O noso movemento feminista, cunha historia da vinte anos, ten como un dos seus principios fundacionais a defensa do dereito de autodeterminación dos pobos e por iso nacións sen estado como Euskalherria, Catalunya, Galiza o Curdistán ou o Sahara Occidental teñen recoñecidos na nosa organización os seus dereitos políticos e a súa voz en pé de igualdade co resto de pobos do mundo.

Hoxe coñecemos a sentenza do xuízo do “procés” pola que líderes políticas e sociais encarceladas polo Estado Español por promover un referendun de autodeterminación en Catalunya son condeadas a máis de 100 anos de cárcere, polo exercicio do dereito a decidir sobre o seu futuro por vías democráticas e pacíficas.

Nós, mulleres comprometidas cos dereitos humanos, das mulleres e dos pobos, queremos trasladar a nosa aperta sorora ás presas, ás súas familias, organizacións, colectivos sociais e movemento popular nestes difíciles momentos e amosar todo o noso apoio á loita pola democracia e os dereitos civís e políticos do pobo catalán.

Observamos con preocupación como se perseguen accións democráticas e lexítimas como o dereito a manifestación e a desobediencia civil, ferramentas de loita que sempre formaron parte da loita feminista e que deben ser defendidas de xeito insobornábel polos nosos pobos fronte ao exercicio do poder autoritario dos estados.

Ás mulleres que constrúen o futuro dos seus pobos en Catalunya e o mundo o noso recoñecemento e apoio incondicional na defensa da liberdade, a democracia e a vida.

En Rojava, Quito ou Barcelona, o dereito dos pobos a erguerse contra a opresión e a represión é o dereito das mulleres a vivir en pobos libres.

En sororidade feminista

Marcha Mundial das Mulleres Galiza
Euskal Herriko Emakumeon Mundu Martxa
Marcha Mundial das Mulheres Portugal.

As mulleres queremos paz! As mulleres feministas estamos coa resistencia!

📢Compartimos o chamado das nosas irmás do TJA curdo ao mundo para parar a guerra no norte de Siria. As mulleres queremos paz! As mulleres feministas estamos coa resistencia! 💪💜💜

Ao mundo,

É obvio que a ameaza e o ataque a Rojava, situados no norte e este de Siria, a chamada “Operación Primavera de Paz” polo Estado Turco, xunto co Exército Libre Sirio, causará danos irreparábeis, graves cosecuencias humanitarias e traerá novas masacres e xenocidios ao seu paso contra os pobos e crenzas que coexisten alí.

As bandas do Daesh que aínda constituen unha ameaza, esperando latentes nas súas celdas, unha vez máis intensificarán a guerra, como terreo será creado polo seu maior apoio e socio AKP-MHP, bloque fascista. Estes ataques non se dirixirán unicamente contra os curdos, tamén árabes, asirios e armenios. En consecuencia, produciranse novos desprazamentos, violacións e destrución. Tras o inicio da guerra no 2011, 3 millóns de persoas víronse obrigadas a fuxir dos seus fogares, a xente enfrontou a fame, a sede, mortes e masacres. Os pobos, que deberían ter volto á vida nas súas terras natais, estaban dispersos en todo o mundo e aínda se esforzan por sobrevivir como refuxiados. Unha nova guerra tamén significa un novo desprazamento.

Como mulleres, sabemos que o exército atacará inicialmente a mulleres e crianzas. Tendo en conta que o 3 de agosto do 2014, durante o ataque do Daesh en Sinjar, 7000 mulleres e crianzas iazidis foron escravizados, vendidos en bazares de escravos, repetidamente violados, e sometidos a todas as formas de violencia e tortura, queremos subliñar que se producirán novos xenocidios e feminicidios. Mentres que foi o pobo curdo, que librou a maior guerra e derrotou ás bandas do Daesh e que perdeu 11 mil das súas resistencias mentres o facían, esta operación equivale a un ataque aos logros curdos e os pobos que alí viven e un cambio da estrutura demográfica. O descurso do Estado Turco que pretende traer “paz e estabilidade á rexión” non é substancial. Como vimos, durante a “Operación Olive Branch” iniciada o 20 de xaneiro do 2018 en Afrin, a guerra provoca masacres e inestabilidade, non paz.

Na liña coa nosa responsabilidade histórica, convidámoste a unirte a todos os pobos e crenzas que coexisten en Rojava e a unir forzas contra todos os crimes de guerra que Terán lugar. A guerra é un crime contra a humanidade, convidámolas a vós, ás mulleres, á esquerda, ás socialistas, ás defensoras dos dereitos humanos, ás que resisten as guerras a chamar a todos os organismos internacionais relevantes con miras a mobilizalos e a alzar a nosa voz para terminar as operacións.

As mulleres non queren ser masacradas!

As mulleres non queren a guerra!

Tevgera Jinên Azad
TJA

Día de Acción Global por un Aborto Legal e Seguro

O 28 de setembro é o Día de Acción Global polo acceso ao aborto legal e seguro. Dende a Coordenadora Galega da Marcha Mundial das Mulleres reivindicamos a necesidade de facer efectivo o dereito conquistado polo movemento feminista no ano 2010 a través da lei de interrupción voluntario do embarazo.

Coa posterior modificación do Partido Popular en 2015 hoxe as mulleres de 16 e 17 anos ven privada a súa capacidade decisión sobre os seus corpos pois deben conseguir un permiso paterno (ou xudicial) para interrumpir un embarazo. Reiteramos que estas mulleres, que poden decidir libremente sobre todos os aspectos das súa vida deben ter dereito a decidir sobre a súa maternidade. A derrogación da modificación da lei de 2010 debe ser inmediata por parte do novo goberno do estado.

Para alén diso a sanidade pública galega, amparada na incompleta lei do 2010, esta a financiar abortos en clínicas privadas debido a casos de obxección de conciencia do persoal sanitario. En casos de interrupcións voluntarios de embarazos de máis de 9 semanas no que a motivación é a saúde psicolóxica da muller a sanidada pública non é quen de garantir a realización da intervención e acaba financiando a mesma en centros privados. Así dende Ourense e Lugo as mulleres teñen que desprazarse fóra da provincia. En casos nos que se superan as 14 semanas os desprazamentos son mesmo fóra da Galiza, coa dificuldade engadida que ten o desprazamento a tantos kilómetros para unha intervención médica. Esiximos que o SERGAS garanta a IVE libre e todos os casos médicos que a lei permite. 

Así o dereito ao aborto seguro e na sanidade pública aínda é hoxe unha conquista pendente no noso país. Cómpre mudar a lexislación para que o personal sanitario non poda negarse a facer unha intervención legal e impedir asi que a IVE se convirta nun negocio máis para as clínicas privadas, financiado co diñeiro de todas, incrementando o gasto que implicaría unha intervención no centro máis próximo ao lugar de residencia da muller. 

Dende a Coordenadora Galega da Marcha Mundial das Mulleres reivindicamos a necesidade de facer efectivo o dereito conquistado polo movemento feminista no ano 2010 a través da lei de interrupción voluntario do embarazo tamén garantindo medios para que exista educación afectivo sexual nas escolas, acceso a anticonceptivos nos centros quérote e recursos e programas sobre reproducción nas institucións locais como os CIMM, co fin de colocar todas as ferramentas ao dispor das mulleres que permitan reducir as IVE, e en todo caso, garantilas na sanidade pública.

 En sororidade feminista. 

Acción de rúa feita polas compañeiras da Coordenadora Local da Coruña.

Facebook
Facebook
YouTube
YouTube
Instagram
Telegram