Comunicado. Ante o asasinato de Manuela Iglesias Fernández na Pastoriza

A violencia machistra volta golpear na Galiza, este domingo coñecíamos que Manuela Iglesias Fernández de 79 anos era asasinada polo seu marido, Hortensio Ónega, quen após o feminicidio suicidouse saltando pola xanela da casa. Máis unha familia e un entorno destrozados pola barbarie machista. Máis unha xornada de loita e reivindicación do feminismo galego.

Procurar as palabras que expresen a raiba que sentimos cada vez que precisamos encher as rúas do país para respostar á violencia machista faise complexo. Máis cando constatamos que apenas existes avances na resposta social cando coñecemos un novo feminicidio. No caso de Manuela o morbo con que os medios de comunicación abordan o seu asasinato, as vergoñentas palabras das autoridades igualando a asasinada co asasino ou unha sociedade que aínda non quere ver machismo e procura agarrarse a calquera outra causa posíbel.

Por aínda se nos fai difícil afrontar coletivamente que as mulleres somos asasinadas polo feito de selo, porque hai un sistema de opresión estructural que se filtra en todos e cada uns dos comportamentos que mantemos na nosa vida e que moitas veces leva á peor e máis tráxica das consecuencias, o asasinato.

Voltamos ter a necesidade de reclamar medidas reais e efectivas para a prevención da violencia machista. Repetir incansábelmente que só coa educación e con cambios radicais estaremos en disposición de dar pasos reais para acabar coas causas da violencia machista. Que seguimos estando soas cando denunciamos, que sufren as nosas fillas cando se lles nega protección fronte aos maltratadores. Que a sociedade segue sen estar á altura da resposta que precisamos para que a vida das mulleres se coloque no centro e un asasinato deixe de ser apenas unha anécdota.

Mas a mensaxe que de verdade precisamos reiterar hoxe é que a mobilización e a loita pola transformación social dende o feminismo é unha tarefa que ten que ocupar os 365 días do ano. Que hai que organizarse para construír dende o local ao nacional um feminismo forte que procure avances reais e medidas transformadores e non fique apenas en celebracións rutinarias ou meras medidas simbólicas.

A axenda non pode ter descanso, non pode descansar tampouco na única aspiración de ocupar unhas institucións incapaces de ser transformadoras. As mudanzas e as transformacións sociais só son posíbels dende a base, organizadas, e con poder para tensionar ao poder e arrincarlle os dereitos que queremos conquistar. Como arrincamos o voto, o dereito ao divorcio ou o aborto, teremos que arrincarlle a un poder machista os recursos e as medidas que contribúan para o fin da violencia machista.

Non queremos máis xestos baleiros, non queremos ministras con camisolas de explotadores que poñan feminismo, non nos serve esta xustiza machista que nos violenta a nós e ás nosas crianzas nen unhas institucións que entenden o investimento en prevención e atención á violencia machista como unha esmola.

Non nos serve que axiten o espantallo do fascismo para pedir que nos conformemos co que queiran darnos, co pouco que queren darnos. Combateremos ao fascismo mas tamén a toda aquela institución que non aplique medidas contundentes e reais, recursos e orzamentos que garantan que se pode avanzar na formación de todos os axentes que interveñen na educación, a sanidade e a prevención e atención das mulleres que sufren violencia machista.

Organicémonos e mobilicémonos, porque non podemos deixar de facelo mentres as aulas se baleiran de contidos de xénero e de metodoloxías pedagóxicas transformadoras, mentres a sanidade se recorta e a detección da violencia na mesma se imposibilita, mentres os puntos de encontro familiar se enchen de maltratadores que visitan ás crianzas, os xulgados se ateigan de mulleres que deciden non facer efectiva a denuncia, se chegan a facela, as sentenzas deitan unha e outra vez custodias compartidas con agresores, as comisarías se baleiran de efectivos para vixiar as ordes de afastamento, os medios procuran o morbo nos feminicidios, as vítimas seguen cuestionadas, o machismo continúa ocupando o espazo público e se blanquea aos reaccionarios que combaten os avances do feminismo.

Estamos e seguiremos na rúa porque urxe considerar a violencia machista como problema social e político de extrema gravedade, pero para esixir cambios REAIS. Estes asasinatos non poden ser considerados como un máis dunha longa lista de feminicidios. Non podemos asumir a cotidianidade dos asasinatos machistas cando nos últimos cinco anos, máis de medio cento de galegas foron asasinadas por mor da violencia machista. Máis de 1000 no estado español.

Esiximos que a Lei Galega de violencia de xénero sexa efectiva, esiximos recursos e un compromiso de vontade real para acabar co terrorismo machista. Non queremos máis mulleres asasinadas. Non queremos pésames, non queremos minutos de silencio, non queremos loito. Queremos que non haxa ningunha muller máis asasinada.

Querémonos Libres! Querémonos Vivas!

E seguiremos en marcha, ata que todas sexamos libres!

Concentracións convocadas:

➡️ A Coruña, 20h no Obelisco
➡️ A Estrada, 20 :30h diante do Concello
➡️ A Guarda, 20:30h na Praza do reló
➡️ A Pastoriza, 20.30h na Praza do Concello
➡️ As Pontes, 20.30h na Praza do Hospital
➡️ Ames, 20h Praza da Maia
➡️ Allariz, 19.30h na Praza do Concello
➡️ Betanzos, 20h, a carón do Palco da Música
➡️ Bueu, 20h diante do Concello
➡️ Cabanas 19h diante do Concello
➡️ Carnota, 19h na Praza da Pedra
➡️ Cée, 20h na Praza 8 de Marzo
➡️ Celanova, 20h na Praza Maior.
➡️ Chantada, 20:15h a Rúa Leonardo Rodríguez
➡️ Compostela, 20h na Praza 8 de Marzo
➡️ Ferrol, 20h na Praza Amada García (Edificio Xunta)
➡️ Lalín, 20:30h diante do Casino
➡️ Lugo, 20h na Praza Maior diante do Concello
➡️ Miño , 20.30h na Praza do Parchís
➡️ Melide, 20h na Praza do Convento
➡️ Moaña, 20h na Praza do Concello
➡️ Monforte, 20:15h diante do Concello.
➡️ Noia, 20:30h. diantre do Concello
➡️ O Porriño, 20h na Praza do Concello
➡️ Ordes, 21h na Alameda
➡️ Ourense, 20h na Castañeira (Parque San Lázaro)
➡️ Pontevedra, 20:30h na Audiencia Provincial
➡️ Redondela, 20h na Praza do Concello
➡️ Ribadavia, 20h na Praza Maior
➡️ Ribadeo. 20.30 na Praza 8 marzo
➡️ Ribeira, 20h na Praza do Concello
➡️ Verín, 20h na Praza Maior
➡️ Vigo, 20h no MARCO
➡️ Vilagarcía, 20:30h na Praza de Galiza

Fóra do protocolo:
➡️ Nigrán, 20:00h na Rotonda da Ramallosa. Martes 28.

Por un 2020 cheo de feminismo!

Seguimos tendo moitas razóns para camiñar xuntas e loitar por transformar a Galiza e o mundo. Que neste ano que chega sexamos máis as mulleres organizadas, as loitas emprendidas e as batallas gañadas. Que o feminismo sexa antiracista, transfeminista e de clase e a vida fique sempre no centro. Moito amor e moito feminismo!  #FeminismoParaVivir  #FeminismosParaVivir  #Feminismo  #FeminismoGalego  #FeministasGalegas  #FeminismoGaliza  #GalizaFeminista  #MachismoMata  #FeminismoOuBarbarie  #FeminismoParaMudaloTodo  #NenUnhaMenos  #NenUnhaMáis

Reclamamos o peche do Servizo de Mediación e Coordenación Parental creado pola Asociación de Pais divorciados da Galiza

ASOCIACIÓNS, PARTIDOS E SINDICATOS PIDEN O PECHE DO NOVO SERVIZO PÚBLICO DE MEDIACIÓN E COORDINACIÓN PARENTAL CREADO POLA ASOCIACIÓN DE PAIS DIVORCIADOS DE GALIZA.

Este luns 2 de decembro, 29 entidades dirixíronse á Consellería de Política Social para pedir o peche do novo Servizo de Apoio Familiar Integral e multidisciplinar (SAFIM) que vén de crear a Asociación de Pais e Nais Divorciados de Galicia. O centro, que se anuncia como público créase co apoio financiero da Xunta de Galicia e coa colaboración da Unidade de Psicoloxía Forense da Universidade de Santiago de Compostela e do Grupo de investigación en Psicoloxía Xurídica da Universidade de Vigo.

Entre as entidades asinantes do comunicado atópanse asociación de dereitos da infancia e de loita contra a violencia de xénero, colexios profesionais, sindicatos e os partidos da oposición no Parlamento de Galicia.

O documento fai fincapé no risco de entregar un servizo de mediación e coordinación de parentalidade a un colectivo integrado por persoas afectadas por divorcios, especialmente naqueles aspectos que afectan a nenos, nenas e adolescentes. Subliña a necesidade dunha total imparcialidade no desenvolvemento deste tipo de tarefas.O texto conclúe lembrando que os procedementos de mediación son útiles só cando se accede a eles de forma voluntaria e que non se poden aplicar nunca en situacións nas que existan indicios de violencia. O coordinador de parentalidade é unha figura que foi proposta para ser levada a debate en xaneiro deste ano no Parlamento de Galiza.

A proposta foi retirada debido á resposta contundente de colectivos, expertos-as e partidos políticos contra esta figura de corte misóxino que parte da negación da problemática da violencia de xénero.

25N: Se é Machista Non é Xustiza

Declaración política da Coordenadora Galega da Marcha Mundial das Mulleres neste 25N

Nos últimos anos constatamos o incremento da toma de conciencia feminista das mulleres e dos avances formais que o feminismo organizado impulsou e conseguiu trasladar ás institucións en materia de violencia machista. Hoxe temos en marcha algunhas políticas públicas que hai 10 anos eran impensábeis, as campañas institucionais cada día avanzan na mellora da caracterización da violencia, algúns medios visibilizan as violencias con discursos non revictimizadores e as rúas énchense de mobilizacións sinalando a opresión das mulleres e a necesidade de transformar a sociedade para pórlles fin.

Mas todos estes avances resultan insuficientes cando profundizamos neles e analizamos a súa aplicación. Moitos, ademais, están reproducindo violencias contra as mulleres que temos a obriga de visibilizar e denunciar para non ficarmos nun feminismo cómodo que mire ao lonxe as grandes transformacións lexislativas ignorando a súa aplicación e a consecuencias que esta ten para a vida das mulleres.

Queremos neste 25N colocar o foco sobre a violencia xudicial que reproduce cada día no noso país violencias contra as mulleres e as crianzas.

As leis de igualdade e contra a violencia machista definen un marco legal de protección ás mulleres que non se esta facendo efectivo na súa aplicación. Campañas e chamados a denunciar a violencia machista con promesas de protección, atención e axuda do aparato institucional ás mulleres móstranse na práctica, e no mellor dos casos, baleiras de contido. No peor, a reprodución das violencias durante os procesos xudiciais remata por facer que as mulleres se cuestionen o feito mesmo da denuncia machista.

Cada día nas comisarías e xulgados da Galiza mulleres que denuncian violencia machista ven violentados os seus dereitos á defensa, á protección das súas fillas ou á protección fronte aos seus agresores. Falta de asesoramento cando se decide denunciar e no momento da denuncia e do atestado policial que as acompañará durante todo o proceso posterior, medidas cautelares que na mesma orden se dita afastamento para os agresores e vistas do agresor ás súas crianzas, réximes de visitas para agresores sexuais das crianzas, informes que culpabilizan, xulgan ou revictimizan ás mulleres, unha xudicatura machista empeñada en que os maltratadores poden ser bos pais para crianzas que a lexislación xa define como vítimas de violencia machista, falta de formación, falta de empatía e implicación dos axentes que interveñen nos procesos xudiciais, falta de xulgados específicos de violencia machista, …

Todo isto sucede cada día no noso país, marcando a vida de mulleres e crianzas para as que a violencia nunca remata coa denuncia senón que pasa do ámbito máis privado ao público, engadindo á violencia machista a institucional.

Non se trata só de que se emitan sentenzas machistas; trátase de todo o proceso xudicial que lonxe de protexer ás mulleres e ás crianzas acaba por sometelas a máis violencias.

A responsabilidade de que isto remate é colectiva, comezando por todas e cada unha unha das persoas que interveñen no proceso: dende quen recibe á agredida cando vai denunciar, pasando por quen realiza os informes ignorando o benestar das mulleres e das crianzas, a quen dicta sentenza ou atende nos puntos de encontro familiar. Cada unha destas intervencións pode xerar unha violencia ou contribuír para acabar con ela.

Para frear esta violencia institucional no marco da xustiza é preciso coñecer e sinalar o que esta pasando, facernos conscientes de que de nada serve todo o traballo que facemos para que a sociedade tome consciencia, identifique e denuncie a violencia machista se o proceso de denuncia vai colocar ás mulleres e ás crianzas en situación de sufrir máis violencia.

Por isto reclamamos ás institucións:

➡️Información pública do proceso de denuncia machista e dos dereitos das mulleres: a estar acompañadas por avogadas no momento da denuncia, á atención psicolóxica e o acompañamento, a solicitar medidas de protección, a coñecer os recursos á súa disposición.

➡️Formación específica de todo o persoal e axentes que atenden a mulleres que sufren violencia machista en todos os níveis da administración pública: policial, xudicial, administrativo e social.

➡️Dotar aos CIMM da Galiza de medios suficientes para a atención e asesoramento de mulleres que sufran violencia e que ese persoal que acredite formación específica en violencia machista.

➡️Esixir que os recursos públicos postos a disposición da atención e o acompañamento das mulleres que sufren violencia machista mediante programas ou finanzamento público traballen de forma coordenada e se informe da disponibilidade dos mesmos a todos os axentes que interveñen. A violencia machista non sabe de horarios de oficina.

➡️Revisión da atención e servizo que se presta nos organismos públicos nos que se emiten informes que afectan aos procesos de denuncia: Incrementar o persoal do IMELGA e supervisar a súa formación en materia de violencia machista para evitar que se empreguen invencións como o Síndrome de Alienación Parental contra as mulleres.

➡️Modificar o decreto dos Puntos de Encontro Familiar para esixir formación específica sobre violencia machista ás traballadoras dos mesmos, garantir a protección das nenas e nenos e establecer un tratamento diferenciado para casos nos que exista sospeita de violencia machista e facelo con xestión pública e non privatizada.

➡️Modificar o decreto dos Puntos de Encontro Familiar para esixir que nos casos de viollencia machista non se empregue pois a finalidade deste recurso é a normalización das relacións familiares.

➡️Solucións económicas reais para as mulleres que denuncian violencia machista que garantan a súa capacidade económica como incrementar o salario da liberdade en cuantía e duración.

➡️Esiximos á Xunta de Galiza instar ao Ministerio de Xustiza e ao goberno do Estado a:

➡️➡️Aplicar a lexislación internacional en materia de violencia machista retirando as visitas das crianzas a homes denunciados por agresións machista ate a existencia dunha sentenza firme.
➡️➡️Retirar as visitas e patrias potestades das crianzas a homes denunciados por agresión sexual ou maltrato infantil ante a existencia de sentenza firme por violencia machista.
Reclamar o fin da imposición da custodia compartida imposta con maltratadores.
➡️➡️Modificar a Lei 1/2004, de 28 de decembro, de Medidas de Protección Integral contra a Violencia de Xénero para establecer medidas de protección das crianzas vítimas de violencia machista fronte ao agresor.
➡️➡️Creación de máis xulgados específicos de violencia machista na Galiza con persoal especializado.

Resistimos para vivir, marchamos para transformar!!

Web da campaña: http:// nonaxustizapatriarcal .feminismo.info

Colocar a vida no centro das políticas públicas. En apoio das mulleres do SAF Ourense

Dende a Coordenadora Local de Ourense da Marcha Mundial das Mulleres queremos amosar o noso apoio ás reivindicacións das traballadoras da Axuda no Fogar do Concello de Ourense que se mobilizan estes días reclamando a recuperación a mans públicas do servizo e a mellora nas condicións de traballadoras e usuarias.

Este servizo municipal estase prestando en precario e renova cíclicamente os problemas cando rematan as concesións públicas o que o convirte xa nun problema crónico na cidade. Máis de 500 usuarias e 168 traballadoras que estan á espera da decisión que tome o Concello, temendo por que nova empresa asumirá o servizo e que implicacións vai ter iso na atención e condicións de traballo.

A vida é absolutamente imposíbel sen coidados, sempre son precisos, máis cando xa non temos a autonomía suficiente e precisamos de outras para poder soster as nosas vidas con dignidade. O sistema capitalista convertiu nun negocio a atención e os coidados de aquelas que os precisan e as medidas de “beneficios” e “rendabilidades” asaltan a atención á dependencia mentres as institucións invirten enormes cantidades de diñeiro en privatizar esta atención.

Dende a Coordenadora Local de Ourense da Marcha Mundial das Mulleres sumámonos á reclamación de que este servizo sexa xestionado de forma pública e as condicións de usuarias e traballadoras sexan dignas. Reclamamos ademáis que se traslade socialmente a importancia destes traballos (maioritariamente desenvoltos por mulleres) para a vida coletiva e que se lle dé o valor que merece: non hai ninguén máis importante que quen coida e sustenta a vida.

En sororidade feminista.
Novembro de 2019

Estamos en Ourense na mobilización das auxiliares de axuda no fogar, polo cumprimento do convenio e pola municipalización dos servizos!
#AxudaDoFogarEnLoita

Comunicado da MMM Chile ante a situación do país

La Marcha Mundial de las Mujeres saluda la rebeldía de la juventud chilena quienes han dado ejemplo de valentía desde el pasado jueves 17 de octubre.

Nos solidarizamos con el pueblo chileno que cansado de las políticas neoliberarles que les arrebatan sus derechos se unen a las protestas de las y los jóvenes de secundaria.

Abrazamos sororalmete a todas las mujeres chilenas que se unen a las manifestaciones de descontento con sus ollas, dando clara señal de su compromiso con la vida y su sostenimiento.

El pueblo chileno vive la continua pérdida de sus derechos sociales, económicos y culturales, su rabia nace en el alza de los precios del agua y en las restricciones a su acceso, en la ley de migración, en la aprobación del TTPP11 y sus consecuencias para las y los pequeños productores, en la expoliación de sus territorios en manos del extractivismo, en el no reconocimiento del derecho de las mujeres a decidir sobre su cuerpo y las “objeciones de conciencia”, en la violencia sistémica contra las mujeres, el pueblo mapuche, las y los migrantes, las y los estudiantes y el pueblo trabajador en general.

Las protestas y manifestaciones son la expresión contundente del repudio de las y los chilenos del Estado neoliberal que se imponen a través de democracias mediadas por los recursos e intereses capitalistas y sus grandes empresas de comunicación. El pueblo en la calle deja claro que no está dispuesto a dejar que sigan convirtiendo la vida en mercancía, que no está dispuesto a seguir cargando con el subsidio que otorga el Estado al sector privado y al empresariado a costa de la precarización de la vida de las mujeres, la clase obrera, la educación y la salud pública, a costa, de la vida misma.

Nosotras de la Marcha Mundial de las Mujeres hoy más que nunca estamos con Chile. Llegue especialmente nuestro abrazo a las familias enlutadas por la respuesta desmedida del gobierno y los carabineros.

Repudiamos enérgicamente que el gobierno de Piñera haga uso de estrategias pinochetistas para intentar sofocar las manifestaciones. Repudiamos la criminalización y banalización de las protestas. Repudiamos enérgicamente la aplicación de la Ley de Seguridad Interior del Estado, que representa un evidente atentado contra los derechos democráticos más básicos y recuerda a los peores momentos de la Dictadura. Exigimos la des-militarización de las calles y el reconocimiento del derecho a la protesta que tiene el pueblo. Hacemos un llamado al ejército chileno recordándoles que ellas y ellos también son pueblo, que en las calles están sus familias y sus comunidades, que ninguna orden puede estar sobre el deber de toda soldada y soldado de proteger al pueblo.

En América y en todo el mundo.

¡Continuamos marchando contra el neoliberalismo y el autoritarismo hasta que todas y todos seamos libres!

Resistimos para vivir, Marchamos para transformar.

Marcha Mundial de las Mujeres.

Octubre 2019

Comunicado: O feminismo non esta en campaña

[ Ourense ] As convocantes da concentración do venres 18 na Praza Maior de Ourense contra as políticas lesivas cos dereitos das mulleres do goberno bipartito de PP e DO queremos expresar o noso malestar ante comportamentos que tiveron lugar e consideramos inapropiados:

As concentracións convocadas polo movemento feminista teñen como obxetivo visibilizar as posicións políticas e traballo dos colectivos, non son unha excusa para que formacións políticas as convirtan nos seus altofalantes.

O movemento feminista mobilízase para expresar o seu malestar (ou no seu caso ledicia) e asume o traballo de difusión, convocatoria e xestión das mobilizacións, con custes de tempo e esforzo das activistas. A instrumentalización das mesmas é unha falta de respeito e sororidade coas mulleres que as organizan.

Este venres o PsdG-PSOE de Ourense achegou á convocatoria do movemento feminista unha pancarta enorme, portada por máis de 20 persoas, ocupando gran parte do espazo coletivo da mobilización e provocando malestar nas organizacións convocantes. En lugar de acompañar e apoiar cunha presencia destacada mas medida dando protagonismo aos feminismos optaron pola instrumentalización e o protagonismo partidario.

Lamentamos a falta de sensibilidade amosada por esta formación política á que aninamos ademáis a realizar as súas propias convocatorias en lugar de tentar apropiarse do traballo alleo.

Asinado

As do 8
Marcha Mundial das Mulleres

17 Oct, a loita é entre o capital e a vida

Día Internacional contra a pobreza

A pobreza extrema afecta a 767 millóns de persoas no mundo. É unha cifra inhumana, inmensa, intolerable… mais isto resulta aínda máis infame cando vemos que as 8 persoas máis ricas do mundo teñen tantos cartos como case a metade da poboación mundial. Estes son datos que indignan e que nos mostran o demente e descarnado do sistema capitalista. O sistema que nos goberna. O sistema que nos alecciona en que as alternativas ou cuestionamentos contra él son utopías. O sistema que emprega a pobreza como combustible para funcionar, porque para uns ser moi ricos, outrxs teñen, por forza, que ser moi pobres.

Dende a economía capitalista manéxanse cifras macroeconómicas de PIB, balanzas de pago… que pouco ou nada teñen que ver coa calidade de vida real do groso da poboación senón coa fartura de grandes empresas, que crean desequilibrios inxustos entre países que espolian e países que son roubados, que invisibilizan o traballo dos coidados e das redes humanas que fan posible que o mundo da economía real poida funcionar e cubrir as carencias nas que desembocan os seus “axustes”.

Nestas cifras da pobreza, o 60% das persoas que a padecen son mulleres ou nenas. A pobreza ten nome de muller. Pese a que colaboramos igual que os homes na creación de riqueza, no reparto desta somos marxinadas. Os nosos traballos son os máis precarios, os menos dignificados e o traballo dos coidados, que asumimos maioritariamente, é invisibizado e súmase en moitos casos nunha dobre xornada. Colaboramos pois dobremente nesa riqueza da que a maioría de nós non nos beneficiamos.

Falamos da pobreza dos países do Sur que nutren co roubo dos seus recursos o consumismo obsceno de occidente e reivindicamos o reparto xusto, o dereito á soberanía alimentaria dos pobos e o fin da cobiza imperialista. Falamos tamén da pobreza nos países enriquecidos. Na Galiza, pese a que nos inundan os discursos de recuperación económica, o ano 2018 pechou con case un 23% da poboación galega en risco de pobreza ou exclusión social. A taxa de pobreza infantil é do 26% chegando en Ourense e Lugo ao 30%.

A pobreza é algo que se herda, é algo condicionado polo lugar onde naces, polo sexo, pola cor da pel, e por moitos factores que discriminan e marcan barreiras claras nas oportunidades. Son falsos os mantras do mercado de que o esforzo se remunera e xs que quedan fora do reparto é porque non producen nada: os traballos máis duros, a explotación e os abusos son anexos da vulnerabilidade económica. Na nosa sociedade ademais, aumenta cada día a cantidade de persoas con traballo que non saen das situacións de pobreza. O mercado manda e as vidas se someten á tiranía do capital. O acceso a recursos, alimentación, vivenda, educación, cultura e mesmo á socialización e o ocio estan vetados a quem é empurrada fóra do mercado laboral e económico. A vida faise imposíbel baixo a lóxica do capital.

O deterioro do mercado laboral é crecente, a precariedade, temporalidade e condicións inxustas aumentan. O que autodenominan progreso e “crecemento” depredan o noso medio ambiente, asolagando vieiros de non retorno. O mercado é insaciable e todo beneficio lle resulta suficiente.

O capitalismo e o patriarcado precisan da pobreza, precisan da desigualdade, precisan da inxustiza para existir. Son contrarios a unha vida digna. O beneficio social non o miden os cartos. Por todo isto, temos que reformular as regras económicas e reapropiarnos do noso dereito a unha vida digna e reivindicar o noso espazo neste mundo que nos debe pertencer por igual a todxs.

#anticapitalistas #feminismoParaVivir

Mulleres libres en pobos libres.

En sororidade coas nosas irmás catalanas e a súa loita por construír en liberdade e paz o futuro da súa nación.

As coordenadoras da Marcha Mundial das Mulleres en Galiza, Portugal e Euskalherria queremos amosar a nosa sororidade e afecto coas compañeiras da Coordenadora da Marcha Mundial das Mulleres en Catalunya e ao pobo catalán este 14 de outubro, data na que se coñece a sentenza que condea a máis de 100 anos de prisión ás representantes políticas e sociais do movemento soberanista.

O noso movemento feminista, cunha historia da vinte anos, ten como un dos seus principios fundacionais a defensa do dereito de autodeterminación dos pobos e por iso nacións sen estado como Euskalherria, Catalunya, Galiza o Curdistán ou o Sahara Occidental teñen recoñecidos na nosa organización os seus dereitos políticos e a súa voz en pé de igualdade co resto de pobos do mundo.

Hoxe coñecemos a sentenza do xuízo do “procés” pola que líderes políticas e sociais encarceladas polo Estado Español por promover un referendun de autodeterminación en Catalunya son condeadas a máis de 100 anos de cárcere, polo exercicio do dereito a decidir sobre o seu futuro por vías democráticas e pacíficas.

Nós, mulleres comprometidas cos dereitos humanos, das mulleres e dos pobos, queremos trasladar a nosa aperta sorora ás presas, ás súas familias, organizacións, colectivos sociais e movemento popular nestes difíciles momentos e amosar todo o noso apoio á loita pola democracia e os dereitos civís e políticos do pobo catalán.

Observamos con preocupación como se perseguen accións democráticas e lexítimas como o dereito a manifestación e a desobediencia civil, ferramentas de loita que sempre formaron parte da loita feminista e que deben ser defendidas de xeito insobornábel polos nosos pobos fronte ao exercicio do poder autoritario dos estados.

Ás mulleres que constrúen o futuro dos seus pobos en Catalunya e o mundo o noso recoñecemento e apoio incondicional na defensa da liberdade, a democracia e a vida.

En Rojava, Quito ou Barcelona, o dereito dos pobos a erguerse contra a opresión e a represión é o dereito das mulleres a vivir en pobos libres.

En sororidade feminista

Marcha Mundial das Mulleres Galiza
Euskal Herriko Emakumeon Mundu Martxa
Marcha Mundial das Mulheres Portugal.

Facebook
Facebook
YouTube
YouTube
Instagram
Telegram