[MURAL FEMINISTA] AS NOSAS PIONEIRAS

“As nosas pioneiras” en solidaridade co mural bandalizado de Ciudad Lineal.

O feminismo en Vigo rende homenaxe ás mulleres pioneiras cun mural de 27 metros cadrados na Gran Vía.

A Marcha Mundial das Mulleres xunto coa @BatukadaFeministaTamborililas, ambos colectivos de Vigo, adicaron o domingo máis o luns a traballar nun mural co que homenaxeamos a mulleres que loitaron contra as desigualdades na nosa terra. Durante dous días sobre quince mulleres colaboramos co mural para telo rematado na Avda. Gran Vía 99.

O mural, para o que se conta coa colaboración especial da ilustradora Eva Casais, recolle os rostros de 7 mulleres galegas, unha pequena mostra de todas as que adicaron as súas vidas para acadar unha sociedade igualitaria e libre de machismo.

Díptico sobre as mulleres:

Galería de imaxes:

*Imaxes de compañeiras da Marcha Mundial das Mulleres, Batukada Feminista e de Paula Cermeño da Movida de Vigo.

Violencia machista no Land Rober!

Onte no programa Land Rober Tunai Show da TVG os responsábeis do programa fixeron vivir un episodio de violencia a unha muller ao pretender que se encontrase cun ex-compañeiro baixo a premisa de “facer triunfar o amor”. O resultado foi unha muller agredida que acabara cunha relación na que xa sufrira agresións machistas exposta públicamente.

Animámosvos a enviar este pequeno texto ao correo info@crtvg.es

Aos responsábeis da CRTV, TVG e Land Rober Tunait Show: Por medio desta comunicación queremos expresar o noso rexeitamento e denuncia da situación vivida no programa emitido o 08/04/2021 no que unha muller se viu violentada polo programa ao intentar convecela de reunirse públicamente cun home que a agredira previamente.

Os responsábeis deste programa de televisión non valoraron en ningún momento o consentemento desta muller ante a petición dunha exparella de reunirse de novo con ela mediante o programa.

Non valoraron tampouco asegurarse que non existían problemas entre esas persoas que pretendían reunir e, como foi o caso, se non existían ademáis antecedentes de agresións cara á muller por parte do seu ex, ao que permitiron e axudaron a violentar novamente a esta persoa.

Unha vez máis vemos a irresponsabilidade dos medios de comunicación que ignoran sistemáticamente a necesaria prevención á hora de colocar ás mulleres neste tipo de situacións.

A historia audiovisual ten escrito páxinas moi negras en relación a colaborar con agresores para voltar colocar ás persoas violentadas en situacións comprometidas e semella que segue sen entenderse a necesidade de non acceder a ningunha petición que non conte coa aprobación da outra persoa ou persoas involucradas.

Solicitamos á CRTVG que se coloquen os medios necesarios para que ningunha muller volte vivir este tipo de situacións.

Os medios recollen a nosa proposta de protestar ante a CRTVG polo acontecido no programa Land Rober Tunai Show ->

https://www.nosdiario.gal/…/20210409144735119238.html

[Referentes] Flora Tristán

Un 7 de abril de 1803 nacía Flora Tristán en París. Escritora, pensadora socialista e feminista é considerada unha das precursoras do feminismo socialista e a súa obra A Unión Obreira (1840) é unha obra fundacional. Co seu pensamento fixo unha chega fundamental na altura: ligar a emancipación da clase traballadora á emancipación das mulleres.

➡ A súa obra Unión Obreira: https://www.prd.org.mx/…/libros/Union-obrera-Tristan.pdf

➡ Coñece máis sobre a súa vida e a súa obra: http://www.izquierdadiario.es/Flora-Tristan-el-martillo-y…

Crónica Webinario Feminista [Resistencia e solidariedade ao longo do mundo]

Onte xuntámonos mulleres de todo o mundo para asistir ao webinario do Capire e da Marcha Mundial das Mulleres arredor da resistencia e solidariedade das mulleres ao longo do mundo. Aproveitamos a xornada para analisar o impacto da pandemia da Covid-19, que leva un ano na maior parte dos territorios, e as consecuencias desta crise para as mulleres. Se ben é certo que a análise xeral é a precariedade que trouxo ás vidas das mulleres, a desvalorización aínda maior do traballo feminino, dos coidados e a necesidade aínda maior de pór a vida no centro fronte ao capitalismo, tamén se fixo unha análise máis pormenorizada da situación dos territorios e o impacto máis concreto que sofren.

Desde a Coordenadora Galega da Marcha Mundial das Mulleres achamos fundamental partillar moitas das reflexións que se deron para achegar ao noso País a realidade de moitos outros cos que partillamos horizontes, análises e loita e tamén visibilizar a resistencia das mulleres ao longo do mundo.

En primeiro lugar,  a Covid afectou contundentemente a Asia, as compañeiras analisaron que probablemente sexan a rexión máis afectada, moitas mulleres sofren o patriarcado en todos os ámbitos da súa vida (violencia física, mental, violencia médica, agresións sexuais, feminicidios…) e carecen de ferramentas para enfrontalas. Isto só se fixo máis visíbel coa covid, os gobernos non se preocupan nin teñen estruturas para protexer á poboación e agravado coa crise da saúde, as mulleres víronse máis afectadas. Nesta rexión o traballo das mulleres non é recoñecido, disto surxiu a necesidade de organizarse arredor de grandes plataformas e de construír movementos sociais que saíron á luz para expoñer as diferentes violencias que sofren mais tamén para pedir a protección do goberno. A raíz de todo isto estouraron moitos movementos por todo o Continente Asiático: comezaron movementos de campesiñas na India, na que milleiros saen a protestar polo seu dereito á terra; houbo un grande crecemento do movemento feminista nas últimos 3 ou 4 anos; no Paquistán afortalouse neste período o movemento feminista, no que as mulleres tanto das zonas urbanas como das rurais se uniron para facer fronte á violencia, se ben é certo que o sentimento relixioso exerce moita presión as mulleres saíron ás rúas o 8M aínda sendo atacadas polo fundamentalismo relixioso. 

A relixión está sendo usada como ferramenta para limitar a liberdade das mulleres mais seguen organizadas e non van recuar, porque aprenderon como abrir os seus camiños e como expoñer as desigualdades económicas e sociais aos seus gobernos, saben como desafiar a desigualdades.

En segundo lugar, a pandemia en África non ten a amplitude que ten noutros territorios, a economía xa era débil, e a actividade das mulleres non era tan importante, a pandemia tivo efectos devastadores no sur que se sumou á contaminación terríbel nesas áreas (Mozambique, Sudáfrica…), o territorio está vivindo un período de cambios políticos, en moitos países constatan que as mulleres non teñen acceso real aos seus dereitos. Houbo un período de eleccións no que se constatou que a presenza das mulleres non era moi grande, houbo ataques terroristas en Níger que afectaron maioritariamente a mulleres; no Congo hai un movemento feminista afortalado reclamando os seus dereitos; en Costa de Marfil houbo un incremento das mulleres candidatas nas eleccións (incrementouse nun 15%), houbo traballo de base para axudar a candidatar as esas mulleres, facendo formacións para axudalas na política. 

O cambio na rexión non é evidente mais está acontecendo, houbo marchas o 8M con moito contido político detrás, hai organizacións feministas en moitos países que colaboran entre elas e que dan apoio a mulleres refuxiadas doutros territorios. 

En terceiro lugar, en Oriente Medio e Norte de África as mulleres enfrontan grandes desafíos economicos, sociais e culturais para alcanzar unha sociedade xusta. Como mulleres, teñen unha cultura diferente pero enfrontan a violencia das guerras e das crises do capitalismo que quere modelar as súas vidas, as condicions dificiles das mulleres na rexión están na fronte da loita e da dinámica. É un grande repto coordenar a rexión de cara a loita contra o capitalismo e a ocupación de territorios e todo tipo de violencia contra elas, a violencia afecta ás mulleres de todos os niveis económicos e a loita debe ser local, rexional e global contra o sistema que nos oprime. Sofren cun acceso desigual á saúde, que ficou claro coa covid, as mulleres non receben a mesma cantidade de vacinas, igual que a rexión tampouco, isto fai difícil a loita contra a pandemia. A organización económica mundial non pode permitir que isto sexa un privilexio de países ricos. 

Enfrontan os asentamentos colonialistas que desprazan ás mulleres da rexión, o presidente do país ocupante controla toda a xestión sanitaria do país no caso palestino, visbilízase tamén a loita dos rebeldes tunisinos, do pobo curdo aprisionado, da resistencia fronte a Marrocos e da resistenccia de Sudán. O feminismo mobilízase contra a militarización, o ataque e intento de control dos seus pobos e territorios. Loitan polos presos políticos, e por darlle voz ao seu pobo. O movemento feminista loita contra a ocupación das terras e resiste a diario a violencia que viven nas súas sociedades, traballaron o 8M para erguer a sua voz e saíron ás rúas en Marrocos, Líbano, Tunisia… houbo moitas mulleres detidas pola loita feminista mais non importa porque hai que loitar pola unión e pola visibilización dos conflitos activos e das loitas que hai.

“Sororidade é unha accion que xunta as mulleres e as suas fortalezas”

En cuarto lugar, como Europa sabemos que falamos da rexión hexemónica, houbo un proceso de construción política que permitiu poñer un plan de acción para o 8M, o que vemos na Europa é que temos moitos puntos en común entre nós e somos unha rexión onde a causa feminista está “máis” avanzada pero se fai desde unha perspectiva economicista (=traballo =salario) mais hai outras cousas que se deixan aparte (os coidados), por iso a pandemia trouxo a luz os problemas da perspectiva economicista, incremento da probreza polo sistema capitalista, visibillización do traballo no fogar, comunitario e dos coidados que non trouxo unha valorización dos traballos, trouxo máis fraxilidades, a conciliación, o teletraballo e minusvalorar os coidados. A saude mental tamén se viu afectada pola pandemia, que se converteu nun tema social. 

Aumento en xeral da violencia pola vixilancia das nosas vidas, perdemos o espazo público e as nosas vidas e movementos, non hai un plan para reverter estes efectos postpandemia.

Con este incremento da violencia perdeuse o acceso ao traballo digno e á saúde, á vacinación, hai unha loita entre os países  por garantir o consumo e a economía “estábel”, todo isto aumentou aínda máis a dereita e a extrema dereita que xa existía.

O 8M unimos os movementos feministas, a folga feminista fíxose en moitos países e visibilizou o traballo das mulleres, surxiron novos problemas na vivenda, nos coidados, migración, na pegada ecolóxica e tamén aumentou a demanda polos traballos dignos, mais si se marchou este día aínda coas dificultades de ocupar espazo público. 

Lanzamos as bases para seguir construíndo ese colectivo, exixir unha vida digna, que se valoren as nosas vidas, que se garanticen as liberdades, rematar coa inseguridade nas rúas, que deixen de usar ás mulleres migrantes, acabar coa lexislación abusiva da migración que condea a centos de mulleres, acabar coas transnacionais. 

Por último lugar, na rexión das Américas este ano o desafío foi e seguirá sendo loitar por unha vida digna, que se viu aínda máis frustrada pola pandemia, vimos neste ano agravarse os fenomenos atmosféricos, problemas de alimentos, situación sanitaria, perdéronse garantías do estado. Perdeuse o dereito ao traballo e moitos máis polo capitalismo, aumentou a precarización do traballo, visibilizouse a carga adicional das´mulleres; as mulleres sostemos a vida, estamos na primeira liña, ante as adversidades respondemos de forma solidaria, conxugamos entre a palabra e a organización, resistimos de maneira franca e decidida. Este 8M renovamos forzas, para pór novas cores ás nosas loitas, poñendo a sostenibilidade da vida fronte ao capitalismo, o militarismo e as ditaduras. 

O 8M foron milleiros as que se organizaron e marcharon por todo o continente, baixo o lema contundente de soster a vida no centro. Creáronse redes de coidados que foron vitais para garantir a supervivencia de moitas, púxose no centro do debate a economía feminista, a importancia da solidariedade con todas as mulleres do mundo, a importancia das loitas de todas as mulleres do continente, a resistencia e loita contra Bolsonaro, a aprobación do aborto legal na Arxentina, a Constitución chilena… Reclámanse vacinas para toda a poboación, o fin do bloqueo a Cuba, o cese dos ataques do imperialismo na rexión, medidas contra os feminicidios no territorio. 

Infórmate de máis cousas sobre o movemento Capire en: https://capiremov.org/

Por un #8M combativo!

Nós estamos nas rúas, e na folga, este 8 de marzo. Manifestarémonos e ocuparemos o espazo público porque sen mobilización social non hai transformación social. Até que haxa cambios reais, até que todas sexamos libres nunha sociedade xusta e nun pobo libre!!

Na Galiza levamos décadas de recortes en igualdade, o PP ocupouse de facer desaparecer ou baleirar de contido e orzamentos a diversos organismos públicos de igualdade e atención á diversidade, favorecendo a entidades relixiosas e anti-abortistas no canto de garantir unha anticoncepción e unha interrupción voluntaria do embarazo na rede pública; somos vítimas de violencia obstétrica, sen que poidamos garantir coidados e atención permanente nos procesos de embarazo, parto, postparto e perdas xestacionais; seguimos a padecer recortes en materia de servizos públicos e os efectos de políticas privatizadoras nos servizos sociosanitarios e de atención ás persoas por parte do Partido Popular; políticas ultraconservadoras adoptadas co obxectivo de que sexamos unha vez máis, as mulleres, as encargadas do coidado das crianzas e persoas dependentes, sexa de xeito precarizado, con salarios míseros e condicións de traballo ínfimas, ou sexa de balde, ante a imposibilidade de poder acceder a servizos públicos, sen ter en conta a dispersión xeográfica da poboación galega e a concentración destes servizos nas cidades; ao avellentamento da poboación temos que engadirlle a emigración da nosa mocidade, por mor da inexistencia de alternativas que posibiliten o seu desenvolvemento socioeconómico no noso país.

Por outra banda, a primeira decisión política adoptada polo goberno do estado durante a crise sanitaria derivada da pandemia da COVID-19 consistiu en devolver á esfera íntima e doméstica ás mulleres. A decisión de pechar os centros de ensino, escolas infantís, centros de día e centros de atención á diversidade, sen adoptar medidas de carácter público dirixidas a garantir os coidados de menores e persoas dependentes, supuxo que as mulleres asalariadas optasen por reducir as súas xornadas (mesmo na súa totalidade) para poder ficar a cargo da familia, ficando sen ingresos durante meses. Colocando novamente a vida das mulleres ao servizo dunha sociedade que sequera dá valor a estes coidados.

Tamén engadir que pese a que as actividades esenciais resultaron ser maioritariamente as feminizadas (ámbito sanitario, comercio de alimentación, servizos de atención ás persoas), non houbo unha reposta dos poderes públicos dirixida a revalorizar económica e socialmente estes oficios, senón que foron sometidas a unha sobre-explotación, en moitos casos, sen garantir a protección da súa saúde, e sen que meses despois fosen recompensadas.

Desde o feminismo esiximos que se poña a sostenibilidade da vida no centro da análise das políticas públicas. Nós perseguimos o obxectivo político de transformar a realidade en sentido igualitario, mais non a costa de explotar ás mulleres ou de desposuírnos dos dereitos que temos conquistado.

Debemos continuar denunciando e combatendo o capitalismo, o racismo, o colonialismo, o imperialismo e o patriarcado, na busca da conquista da igualdade e da xustiza social. Debemos reclamar aos partidos políticos, aos movementos sociais e populares, que é imprescindíbel asumir a loita das mulleres para construír procesos realmente xustos, participativos e emancipatorios. Non imos renunciar aos avances, e non imos contentarnos con actos institucionais de recoñecemento, se non van acompañados de reformas tanxíbeis. As demandas de igualdade entre os xéneros e a loita contra o patriarcado deben ser parte da axenda do movemento feminista, mais tamén das axendas dos gobernos, e da sociedade en xeral.

Por todos estes motivos consideramos que non podemos ficar inmóbiles. O sistema agarda de nós que sigamos confinadas e que aceptemos a situación como inevitábel cando non o é. Por iso facemos un chamamento a encher as vilas e cidades da Galiza de columnas de mulleres, que a distancia social imposta pola xestión da pandemia non impida a mobilización, coidándonos entre nós, como levamos feito ata agora. Salvagardando a nosa saúde, fagamos que xurda un novo modelo de mobilización, na que recuperemos a nosa visibilidade no espazo público, poñendo no foco da atención as nosas demandas, as nosas denuncias e unha advertencia aos gobernos: non imos permitir máis ataques aos nosos dereitos.

Previa do 8M en Twitch en Galego!

As compas de Twitch en Galego contaron connosco para falar de feminismo nesta fin de semana previa ao 8M.

Falamos con elas de quen somos, que facemos, como nos articulamos e alén de falar connosco fixeron as primeiras xornadas de feminismo en galego no Twitch.

Teñen a conversación coa nosa compa Antía subida ao seu YouTube:

Twitch en Galego:

Ligazón para asinar por engadir o galego a twitch.

8M // Mobilizarnos para transformar a vida das mulleres.

O feminismo galego ten demostrado unha gran capacidade de mobilización, a través da cal fomos quen de situar Galiza no mapa mundial do Paro Internacional de Mulleres e participar activamente en varias xornadas históricas, revolucionarias, que marcaron un punto de inflexión na conmemoración do 8 de Marzo e en como se comezou a concibir a celebración desta data, marcando con forza unha axenda propia co obxectivo de construír un feminismo anticapitalista da Galiza para o mundo.

O noso obxectivo foi sempre o de denunciar a violencia institucional que sufrimos as mulleres, sinalar a quen ten responsabilidade política de reverter a situación de discriminación que padecemos, e artellar propostas que rachen con ela. As convocatorias de folga de mulleres perseguían identificar o espazo baleiro que deixan estas non só na actividade produtiva, retribuída, senón tamén no fogar, cando non se ocupan dos coidados, e ao tempo, facilitar a participación activa das mulleres nas diferentes mobilizacións convocadas en vilas, pobos e cidades galegas, rachando coas dinámicas de convocatoria de actos institucionais, e devolvendo o protagonismo ás mulleres nas súas demandas.

Mais a pesares de termos convocado as mobilizacións máis masivas da historia recente, os gobernos foron incapaces de adoptar medidas dirixidas a mellorar a nosa situación e a sociedade mantén unha distancia aínda abismal entre o que di e o que fai en relación á igualdade.

Na Galiza levamos décadas de recortes en igualdade, o PP ocupouse de facer desaparecer ou baleirar de contido e orzamentos a diversos organismos públicos de igualdade e atención á diversidade, favorecendo a entidades relixiosas e anti-abortistas no canto de garantir unha anticoncepción e unha interrupción voluntaria do embarazo na rede pública; somos vítimas de violencia obstétrica, sen que poidamos garantir coidados e atención permanente nos procesos de embarazo, parto, postparto e perdas xestacionais; seguimos a padecer recortes en materia de servizos públicos e os efectos de políticas privatizadoras nos servizos sociosanitarios e de atención ás persoas por parte do Partido Popular; políticas ultraconservadoras adoptadas co obxectivo de que sexamos unha vez máis, as mulleres, as encargadas do coidado das crianzas e persoas dependentes, sexa de xeito precarizado, con salarios míseros e condicións de traballo ínfimas, ou sexa de balde, ante a imposibilidade de poder acceder a servizos públicos, sen ter en conta a dispersión xeográfica da poboación galega e a concentración destes servizos nas cidades; ao avellentamento da poboación temos que engadirlle a emigración da nosa mocidade, por mor da inexistencia de alternativas que posibiliten o seu desenvolvemento socioeconómico no noso país.

Por outra banda, a primeira decisión política adoptada polo goberno do estado durante a crise sanitaria derivada da pandemia da COVID-19 consistiu en devolver á esfera íntima e doméstica ás mulleres. A decisión de pechar os centros de ensino, escolas infantís, centros de día e centros de atención á diversidade, sen adoptar medidas de carácter público dirixidas a garantir os coidados de menores e persoas dependentes, supuxo que as mulleres asalariadas optasen por reducir as súas xornadas (mesmo na súa totalidade) para poder ficar a cargo da familia, ficando sen ingresos durante meses. Colocando novamente a vida das mulleres ao servizo dunha sociedade que sequera dá valor a estes coidados.

Tamén engadir que pese a que as actividades esenciais resultaron ser maioritariamente as feminizadas (ámbito sanitario, comercio de alimentación, servizos de atención ás persoas), non houbo unha reposta dos poderes públicos dirixida a revalorizar económica e socialmente estes oficios, senón que foron sometidas a unha sobre-explotación, en moitos casos, sen garantir a protección da súa saúde, e sen que meses despois fosen recompensadas.

Desde o feminismo esiximos que se poña a sostenibilidade da vida no centro da análise das políticas públicas. Nós perseguimos o obxectivo político de transformar a realidade en sentido igualitario, mais non a costa de explotar ás mulleres ou de desposuírnos dos dereitos que temos conquistado.Debemos continuar denunciando e combatendo o capitalismo, o racismo, o colonialismo, o imperialismo e o patriarcado, na busca da conquista da igualdade e da xustiza social.

Debemos reclamar aos partidos políticos, aos movementos sociais e populares, que é imprescindíbel asumir a loita das mulleres para construír procesos realmente xustos, participativos e emancipatorios. Non imos renunciar aos avances, e non imos contentarnos con actos institucionais de recoñecemento, se non van acompañados de reformas tanxíbeis. As demandas de igualdade entre os xéneros e a loita contra o patriarcado deben ser parte da axenda do movemento feminista, mais tamén das axendas dos gobernos, e da sociedade en xeral.

Por todos estes motivos, a uns meses vista dunha nova conmemoración do 8 de marzo, consideramos que non podemos ficar inmóbiles. O sistema agarda de nós que sigamos confinadas e que aceptemos a situación como inevitábel cando non o é. Por iso facemos un chamamento a encher as vilas e cidades da Galiza de columnas de mulleres, que a distancia social imposta pola xestión da pandemia non impida a mobilización, coidándonos entre nós, como levamos feito ata agora. Salvagardando a nosa saúde, fagamos que xurda un novo modelo de mobilización, na que recuperemos a nosa visibilidade no espazo público, poñendo no foco da atención as nosas demandas, as nosas denuncias e unha advertencia aos gobernos: non imos permitir máis ataques aos nosos dereitos.

Nós estaremos nas rúas, e na folga, este 8 de marzo. Manifestarémonos e ocuparemos o espazo público porque sen mobilización social non hai transformación social. Ata que haxa cambios reais, ata que todas sexamos libres nunha sociedade xusta e nun pobo libre.

Coordenadora Nacional Galega, 20 xaneiro de 2021.

Colabora!

Veñen datas de agasallar e nós pensamos que nada mellor que aproveitar e apoiar un proxecto coma o da Marcha Mundial das Mulleres, por iso creamos estes packs tan brutais!

Inclúen varios productos, e veñen con crachás de balde mais tamén están dispoñibles os produtos por separado.

Se tedes calquera dúbida contactade connosco a través das nosas redes sociais, o noso enderezo de correo electrónico ou o número de teléfono da imaxe.

Declaración da MMM no Foro Social Mundial 2016 en Montréal

Declaración da MMM no Foro Social Mundial 2016 en Montréal

O Foro Social Mundial realizouse do 9 ao 14 de agosto do 2016 en Montréal, Québec, territorio que nós recoñecemos como territorio indíxena non cedido do pobo Mohawk. Este recoñecemento quere facer visible a colonización dos territorios nos cales estamos e a tomar a responsabilidade como persoa non indíxena, colectivamente, dos desafíos que afectan a estes pobos.

Nós, mulleres da MMM, denunciamos o rexeitamento de visado para militantes que proviñan maioritariamente de países do sur. Denunciamos as políticas migratorias restritivas dos nosos gobernos que contribúen a criminalizar aos militantes e ás militantes dos movementos sociais. Esta situación impediu a presenza de líderes que levan a cabo as loitas de resistencia contra o capitalismo, o patriarcado, o colonialismo, nos seus países respectivos.

 

O encontro das militantes da MMM permitiu constatar unha vez máis hasta que punto as loitas no local  inscríbense nas loitas no contexto global para a defensa dos nosos corpos, da Terra e dos territorios.

As mulleres da MMM denunciamos o golpe de Estado en Brasil e a toma de poder dun goberno de dereita, sexista, racista, autoritario (liberticida) que goza da complicidade dos medios de comunicación que se negan a falar de golpe de Estado (“ impeachment”) e que contribúen á criminalización dos movementos sociais.

 

As mulleres de Brasil resisten, cunha presenza importante de mozas militantes, que se mobilizan desenvolvendo a formación política feminista, por exemplo a través de ocupacións de escolas secundarias que permitiron unha toma de conciencia e de resistencia. Ademais, en Brasil, como en varios países de América latina e de Europa, as feministas loitan para reivindicar o dereito de acceso ao aborto para todas as mulleres e o dereito fundamental a dispor dos seus corpos.

En Brasil, e resto das Américas, despois de 10 años de debate sobre a Zona de Libre Comercio de Américas (ALCA), algúns movementos de esquerda organízanse para instaurar un Día continental pola democracia e contra o neoliberalismo, é unha etapa importante para desenvolver a solidariedade internacional anticapitalista e antipatriarcal co fin de articular os movementos sociais entre os países. Esta xornada terminarase cunha gran mobilización o 4 de novembro co lema

” Nin un paso atrás! “.

Nos Estados Unidos, as militantes da MMM, mobilízanse contra as políticas do seu país que afectan ás mulleres e ás poboacións marxinadas nos Estados Unidos, e en calquera parte do mundo, nunha perspectiva antiimperialista. Traballan para o fortalecemento do liderazgo das mulleres e dos homes que son máis marxinalizados e as persoas directamente afectadas polos diferentes sistemas de opresión. Elas, igualmente traballan desenvolvendo os coñecementos dos desafíos que concirnen as persoas Queer-LGBTQ para favorecer unha maior inclusión destas preocupacións no seo do movemento das mulleres e da MMM.

Nós, as mulleres da MMM somos solidarias coas mulleres palestinas nas súas loitas contra a colonización e pola liberación do seu territorio ocupado. Denunciamos a represión violenta exercida contra o pobo palestino e particularmente contra as mulleres que están no corazón da resistencia polo seu dereito á autodeterminación.

Nós, somos igualmente solidarias coa loita realizada polas mulleres Saharauís pola recuperación do seu territorio.

Nos outros países do mundo árabe, as mulleres están no corazón dos movementos populares que defenden a democracia reivindicando o acceso para todas elas á educación, á saúde, á participación política e á cidadanía. As feministas destes países traballan para que as leis garanten unha igualdade efectiva para todas as mulleres. Con elas, denunciamos o aumento dos fundamentalismos relixiosos e os efectos devastadores das políticas imperialistas.

As militantes da MMM en Québec están extremadamente orgullosas de acoller a compañeiros e compañeiras de todos lados do mundo no espazo onde naceu a MMM no 1998 e de poder compartir con elas os desafíos actuais para as mulleres do Québec.

Nun contexto do ascenso da dereita conservadora, as feministas mobilízanse para oporse ás medidas de austeridade e á privatización dos servizos públicos que empobrecen aínda máis ás mulleres e ás persoas marxinadas. Ademais, elas resisten particularmente para preservar a agua, a fonte de vida, e denuncian esta explotación.

No seo da MMM en Québec, as mulleres indíxenas e non indíxenas, desenvolven lazos de confianza e de solidariedade traballando a descolonización das relacións entre os nosos pobos. Apoiamos as loitas das mulleres indíxenas polo dereito á autodeterminación e esiximos unha verdadeira investigación do asasinato e desaparición das mulleres indíxenas para que se poña en evidencia o impacto do sexismo e do racismo na vida das mulleres e das comunidades.

Nós, mulleres da MMM, participamos nos diferentes talleres e das accións organizadas no marco do FSM para denunciar o cambio climático, a violencia hacia as mulleres, as políticas de privatización e as medidas de austeridade, o aumento dos fundamentalismos, o control e a militarización dos territorios para fins capitalistas, os efectos das migracións forzadas e o peche das fronteiras por parte dos países occidentais.

Saíndo do fracaso da COP21, os nosos gobernos continúan autorizando a Terra a arder, é importante que continuemos a levar as voces e as solucións das mulleres das comunidades as máis tocadas polos impactos climáticos das decisións desastrosas dos nosos gobernos. O ascenso da dereita reaccionaria e dos fundamentalismos non está illado en cada país porque están ligados á crise mundial impulsada polo capitalismo que crea e alimenta as violencias racistas e sexistas en todo o mundo.

Nós, as mulleres da MMM, participamos nas accións de resistencia contra a industria extractiva e a impunidade da que gozan as multinacionais e entre elas un grande número de empresas canadenses que explotan os recursos naturais, destrúen a vida, expropian ás comunidades e criminalizan ás defensoras e aos defensores da Terra e dos dereitos humanos.

Sinalamos o papel de liderazgo xogado polas mulleres en todas estas loitas nos diferentes países no mundo, de Honduras a Filipinas pasando pola República democrática do Congo, para resistir ás compañías mineiras e aos gobernos responsables do asasinato e da desaparición de numerosas militantes.

Rendemos homenaxe a nosa compañeira Berta Cáceres, feminista indíxena que se opuxo á construción dunha presa no seu país, en Honduras, foi salvaxemente asasinada así como varios dos seus compañeiros de loita o mes de marzo pasado. Dúas das súas fillas, Bertita e Laura, están presentes no FSM en Montreal, para levar a voz da súa nai. Afirmamos con elas que a loita continúa: ” ¡Berta non morreu, somos todas Berta! ¡Berta vive, a loita segue! “

As mulleres da MMF  atoparanse o mes de outubro en Maputo en Mozambique para o 10º Encontro Internacional da MMM. Continuaremos alí a construción das nosas alternativas feministas e o fortalecemento das nosas solidariedades feministas.

¡Estaremos en marcha hasta que todas as mulleres sexamos libres!

A MMM no FSM 2016 de Montréal

 

YouTube
YouTube
Instagram
Telegram